Aditus - Ośrodek Psychoterapii i Rehabilitacji Psychicznej

07/11/2025

Kiedy dziecko nie chce chodzić do szkoły

W przypadkach, kiedy dziecko odmawia chodzenia do szkoły, prawie zawsze jest
można dziecku pomóc. Możliwe jest poprowadzenie rozwoju dziecka w
nieco innym kierunku, który jest dla niego bardziej bezpieczny, i który uwzględnia jego
potrzeby.

I) Czasem dziecko jest lojalne wobec kogoś z rodziny, kto miał niepowodzenia
szkolne.

II) W niektórych rodzinach nie ma pozwolenia na to, żeby dziecko pracowało poza
firmą rodzinną.

Czynniki, które sprzyjają trudnościom szkolnym możemy podzielić na:

1) Związane ze szkołą

Przykłady:

Dziecko jest w szkole źle traktowane przez kolegów. Nie należą do rzadkości sytuacje, kiedy dziecko jest wyśmiewane lub bite w szkole.

Dziecko obawia się kogoś, kogo spotyka w szkole. Może to być uczeń, nauczyciel lub inny pracownik szkoły. Z perspektywy dorosłego lęk dziecka jest bezpodstawny, ale w świecie dziecka lęk jest bardzo realny. Może być coś w sposobie funkcjonowania szkoły i osób z nią związanych, co budzi niepokój, lęk dziecka.

2) Związane z sytuacją rodzinną

Jedno z rodziców odczuwa lęk, czy dziecko poradzi sobie z nauką szkolną. Ten niepokój rodzica sprawia, że dziecko jest posyłane na wiele różnych dodatkowych zajęć pozaszkolnych. Dziecko jest prze-stymulowane i traci zainteresowanie nauką.

Czasami dziecko idąc do szkoły, powoduje, że rodzic który się nim opiekował, może podjąć pracę zarobkową. Jeśli rodzic (częściej matka) nie chce podjąć pracy zawodowej, to dziecko, które niechętnie chodzi do szkoły, jest dobrym rozwiązaniem tej sytuacji. Inna wersja tej sytuacji występuje wtedy, kiedy mężczyzna nie chce by kobieta podjęła pracę zarobkową. W obydwu przypadkach dziecko, które odmawia pójścia do szkoły jest na wagę złota dla równowagi rodziny.

więcej na
http://aditus.pl/kiedy-dziecko-nie-chce-chodzic-do-szkoly/

Jeżeli jesteście Państwo w sytuacjach podobnych do opisanych powyżej, lub spotykacie się z innymi trudnościami, zapraszamy do kontaktu.

Kiedy dziecko nie chce chodzić do szkoły W takich przypadkach, kiedy dziecko odmawia chodzenia do szkoły, prawie zawsze jest można dziecku pomóc. Możliwe jest poprowadzenie rozwoju dziecka w nieco innym kierunku, który jest dla niego bardziej bezpieczny, i który uwzględnia jego potrzeby. I)...

03/09/2025

Komunikat „wszystko jest w Pana, Pani głowie” to w zasadzie jest dobra wiadomość, bo zazwyczaj oznacza to, że narządy naszego ciała nie chorują.

Jest niebezpieczeństwo, że klient może się poczuć dotknięty lub zawstydzony takim stwierdzeniem lekarza. Zarówno bycie dotkniętym, jak i zawstydzonym nie sprzyja ciekawości siebie i temu, aby wnikliwie zająć się sobą i skorzystać z psychoterapii. W tym aby zająć się sobą wnikliwie w procesie psychoterapii, pomaga postawa szacunku do samego siebie.

Aktualnie dużo już wiemy o tym, że objawy chorobowe np. bóle głowy, uszu, migreny, alergie, choroby oskrzeli, zapalenia płuc, skóry, zaburzenia krążenia, zaburzenia snu, uczucie chronicznego zmęczenia, zapalenie pęcherza itd. są związane z emocjami, które przeżywamy w nadmiarze albo z emocjami, których sobie nie uświadamiamy.

Czasami są to emocje naszych bliskich.

Przykład: Zapalenie uszu
10 letni chłopiec od dwóch lat chorował na nawracające zapalenie uszu. Choroba uszu była połączona z zapaleniem migdałków. Źródłem tego objawu była sytuacja, że babcia (matka ojca) wyrażała się negatywnie o matce chłopca. Za każdym razem, kiedy chłopiec chorował, kobieta czuła się bardzo bezradna i myślała, że dziecko ma obniżoną odporność.
Kiedy matka w toku swojej psychoterapii zajęła się swoją relacją z teściową, to zapalenia uszu syna ustąpiły.

W tym przykładzie zagrażające dla kobiety było uświadomienie sobie agresji i niechęci teściowej do kobiety. W VI przykładzie obydwoje rodzice przeżywali jako dzieci i nastolatkowie intensywne, nawracające lęki, że ich rodzina się rozpadnie.

Przewlekłe choroby, jak te opisane powyżej „są w głowie klienta” i mogą ustąpić po odpowiedniej pracy psychologicznej.

Więcej na

„Wszystko jest w mojej głowie”- Jak poradzić sobie w sytuacji, gdy słyszymy takie zdanie od lekarza rodzinnego lub innego specjalistyKomunikat „wszystko jest w Pana, Pani głowie” to w zasadzie jest dobra wiadomość, bo zazwyczaj oznacza to, że narządy naszego ciała nie chorują.Jest ...

20/07/2025

Mężczyzna lat 55, jako dziecko był bity przez ojca alkoholika. Edukację zdobył, korzystając z pomocy społecznej. Mężczyzna przejawiał morderczą agresję wobec innych dzieci. Agresję tę przeniósł częściowo na własne dzieci, wobec których był tyranem. Znaczną część agresji przekierował na siebie. Zachorował na nowotwór żołądka, zmiany nowotworowe żołądka usunięto, na tym etapie leczenia mężczyzna nie potrzebował chemioterapii. Nierozwiązany konflikt agresji wobec siebie, spowodował przerzuty nowotworu żołądka do innych organów. U mężczyzny zlecono chemioterapię lub i mężczyzny wdrożono chemioterapię . Konflikt agresji nie rozwiązany, a występujący przez wiele pokoleń, najczęściej skutkuje zmianą nowotworową.

W powyżej opisanym przypadku konflikt psychologiczny trwał długo. Jeśli podobny konflikt psychologiczny występował w rodzinie we wcześniejszym pokoleniu, to choroba nowotworowa miała cięższy przebieg.

Powyższy przykład dotyczy osób niezastąpionych, poświęcających się dla innych, pomijających swoje potrzeby, które czuły się odpowiedzialne za innych członków rodziny.
W procesie nadmiernego wysiłku i poświęcania się, przychodzi jednak moment frustracji. Wzorzec poświęcania się przestaje być tak nagradzający.

Agresja, niezadowolenie jest w rezultacie skierowane przeciwko sobie „zniszczę się skoro nie ma dla mnie miłości, uwagi”. Uszkodzę się, skoro moje poświęcenie, praca ponad siły nie jest w ogóle zauważona, doceniona. Nikt nie zauważa tego, co chcę zrobić dla matki, ojca, dla rodziny. Nikt mnie nawet nie szanuje za to, co robię. Nikt nie widzi w tym mojej miłości do innych, nikt nie zauważa, jak bardzo ja sam potrzebuję tej miłości. W rodzinach tak funkcjonujące osoby mają rolę ratownika szukającego rozwiązań, bohatera. Tym co leczy wzorce poświęcania się dla innych, porzucania siebie, jest urealnienie sytuacji rodzinnej. Obraz realności rodzinnej to świadomość tego, co w istocie dzieje się tej konkretnej rodzinie np. ktoś jest kochany bardziej, ktoś mnie i nie zaprzecza się temu. Ktoś jest mniej utalentowany, a ktoś bardziej, wszyscy przynależą do tej samej rodziny. Np kobieta musi przestać zauważać agresję swojej siostry skierowanej do niej, aby mogła się czuć kochaną przez swoją siostrę. Gdyby kobieta widziała adekwatnie agresję siostry wobec siebie, to wówczas nie czułaby się kochana przez nią. Jeśli jednak nie widzi agresji, która realnie ma miejsce, to jednocześnie pozwala na to, aby agresja siostry ją uszkadzała. Jeśli jest to kolejne pokolenie, w którym zaprzecza się agresji pomiędzy siostrami, to mniej agresywna z sióstr może zachorować na nowotwór.

więcej na

Specyfika choroby nowotworowejChoroba jest zawsze ważną wiadomością dotyczącą naszej sytuacji życiowej. Nasza dusza mówi nam: „Teraz możesz się zająć sprawą, która dotyczy twoich organów, narządów, oskrzeli, brzucha, okrężnicy, gdyż wcześniej byłeś zajęty przeżyciem. Teraz...

14/04/2025

Zapraszamy do wysłuchania nowego odcinka podcast Zrozumieć Siebie: Żal po stracie, o przeżywaniu żałoby

W dzisiejszym nagraniu z cyklu "Zrozumieć siebie" opowiem o żalu po stracie bliskiej osoby i przeżywaniu żałobyWięcej na:aditus.pl/zal-po-stracie-o-przezywa...

02/04/2025

ŻAL PO STRACIE, O PRZEŻYWANIU ŻAŁOBY

Lęk przed śmiercią jest wpisany w naszą biologię. Służy on naszemu przetrwaniu. Mózg człowieka zapisuje wszystkie sytuacje zagrażające życiu. Najczęściej ludzie mają wysoki poziom lęku związany ze śmiercią bliskich lub własnym odejściem. Duży poziom lęku prowadzi do postawy, gdzie wszystko co związane ze śmiercią uważamy za niezależne od nas samych. Myślimy, że nie mamy na to wpływu. Tymczasem istnieje coś, co nazywamy wyobrażeniem na temat śmierci. To co ludzie myślą na temat śmierci może być w pewien sposób zależne od nas samych. Ludzie często myślą „umrę tak jak moja matka, umrę tak jak mój mąż, umrę tak jak mój ojciec”. Kiedy do-określimy to przekonanie, to kolejnym krokiem może być bardziej pozytywne nastawienie do śmierci np. umawiam się ze sobą że „zachowam zdrowie psychiczne i fizyczne, jasność umysłu po śmierci bliskiej osoby/męża”. To o czym można napisać w dwóch zdaniach, wymaga na ogół dużej zmiany świadomości, sposobu myślenia i pracy członków rodziny przez 2 pokolenia.
Przykład:
Nawet wśród osób chorych terminalnie obserwuje się taką postawę, w której chorujący odwleka moment swojej śmierci, żeby jego bliscy mieli możliwość oswojenia się z faktem jego odchodzenia. Rodzina chorego wraca ze szpitala do pustego domu, musi zacząć sobie radzić bez obecności chorego, przejść ze stanu aktywnej walki o zdrowienie/samopoczucie chorego do stanu, kiedy może go tylko odwiedzać.
Odwrotnie, jeśli osoba jest przekonana, że jest nieuleczalnie chora to wyobrażenie tego cierpienia/choroby może przyspieszyć jej odejście.
Rola przekonań lekarzy, pracowników medycznych, pracowników opieki społecznej jest również ogromna. Przekonania na temat śmierci warto identyfikować, a następnie konfrontować z rzeczywistością i zmieniać wśród personelu medycznego.
O tym, że przeżywanie żałoby udaje się rodzinie świadczy myślenie o osobie zmarłej i wspominanie jej jako osoby bardzo realnej. Kiedy osoba zmarła przestaje być idealizowana, kiedy emocje z nią związane przestają być wyolbrzymione, rodzina zaczyna odczuwać większy spokój. Kiedy idealizujemy zmarłego lub unikamy myślenia o tej osobie, to proces przeżywania żałoby jest zatrzymany.

więcej na

Żal po stracie, o przeżywaniu żałobyOkres przed śmiercią i po śmierci członka rodziny jest często czasem bardzo trudnym dla rodziny. Najchętniej byśmy ten temat usunęli ze świadomości i się nim nie zajmowali.Dobra znajomość prawidłowości, które występują w tym czasie jest na wa...

22/01/2025

ADHD zespół nadpobudliwości psychoruchowej dzieli się na taki stan, w którym są tylko objawy nadpobudliwości psychoruchowej, nie ma zaburzeń uwagi i koncentracji oraz na taki stan/sytuacje, w których osoba ma zarówno zaburzenia uwagi jak też nadpobudliwość ruchową. W tym artykule skupimy się na pewnych zagadnieniach, które mogą pomóc osobom z diagnozą ADHD podjąć decyzję o rozpoczęciu terapii par lub terapii indywidualnej.

Badania wskazują, że 75% dzieci z ADHD oraz 65-89% osób dorosłych z ADHD ma choroby współistniejące.

- Jak osoba z objawami ADHD funkcjonuje w związku/małżeństwie?

Takie osoby szybciej się nudzą, rutyna w związku jest dla nich trudna. Częściej dochodzi do zdrad i rozwodów w związkach osób z rozpoznaniem ADHD. Takie osoby zdradzające częściej nie mają refleksji, że zrobiły coś niewłaściwego.

więcej na stronie aditus.pl

22/12/2024

Uzdrawiająca medytacja sosny to bardzo głęboko rozluźniająca medytacja, która pomaga rozluźnić się po całodniowym wysiłku. W głębokim rozluźnieniu następuje duża, znacząca redukcja napięcia wewnętrznego. Drzewa są głęboko osadzone w tradycji regeneracji oraz uzdrawiania.

Uzdrawiająca medytacja sosny pomaga połączyć się z drzewem sosną, przyjąć właściwą perspektywę, osiągnąć długoterminowe cele.

Sosna jest symbolem długowieczności, nieśmiertelności, wytrzymałości. W tradycji celtyckiej, sosna jest symbolem cierpliwości.

Uzdrawiająca medytacja sosny to bardzo głęboko rozluźniająca medytacja, która pomaga rozluźnić się po całodniowym wysiłku. W głębokim rozluźnieniu następuje ...

16/12/2024

W dzisiejszym nagraniu z cyklu "Zrozumieć siebie" opowiem o relacji między współuzależnieniem a poczucie wartości kobiet po rozwodzie

10/12/2024

W dzisiejszym nagraniu z cyklu "Zrozumieć siebie" opowiem o towarzyszeniu bliskim w procesie odchodzeniu

04/12/2024

Towarzyszenie w odchodzeniu bliskim

Każdy członek rodziny może przeżywać odchodzenie, śmierć bliskiej osoby inaczej

Z reguły, któraś z osób w rodzinie jest silniej związana z osobą umierającą. Czasami jest to jedno z dzieci, czasami jest to partner. Te osoby mają objawy nasilonego stresu, mają trudność z tym, żeby utrzymać ważne dla siebie relacje, czy też zająć się własnymi sprawami w tym okresie. Osoby towarzyszące umierającemu często głęboko z nim współodczuwają i mają liczne dolegliwości somatyczne takie jak: bóle wyczerpanie, zapalenia płuc, zapalenie oskrzeli czy nasilone infekcje.

Jeśli dla żony mąż jest zastępczą matką, to taka kobieta może mieć duży problem z tym, żeby pozwolić umrzeć mężowi. Kobieta żegna wówczas nie tylko męża ale i substytut matki. Żona podświadomie „umiera ze strachu” na wyobrażenie utraty partnera i matki jednocześnie.

Więcej na naszej stronie internetowej

22/11/2024

Współuzależnienie a poczucie wartości kobiet po rozwodzie

Współuzależnienie - myśli, uczucia, emocje osoby są dostosowane do partnera. Współuzależnienie można potraktować jako budowanie całego życia wokół partnera, z nadzieją, że ten partner będzie się interesował, angażował, doceni miłość, poświęcenie i będzie szanował kobietę. W historii związku występują takie okresy, kiedy partner dostarczał uwagi, zaangażowania, seksu, pieniędzy, szacunku. Potem partner wycofuje się z relacji, jest mniej zaangażowany. Okresy zaangażowania i wycofywania partnera osoby współuzależnionej powtarzają się cyklicznie. Kiedy partner nie okazuje zainteresowania, nie angażuje się, zdradza, znika z życia tej osoby, to osoba współuzależniona podejmuje decyzję o rozwodzie lub separacji.

Przykład:

Małżeństwo miało dwoje dzieci. Kobieta była żoną rolnika, miała średnie wykształcenie. Mąż zatrudniał brata kobiety. Kobieta mówiła o sobie „w małżeństwie czułam się nikim”. Mąż w brutalny sposób podkreślał, że kobieta nie ma nic do powiedzenia w jego wspaniałym gospodarstwie, była głównie matką jego dzieci.

W trakcie trwania małżeństwa kobieta zdobyła wyższe wykształcenie i zrobiła kursy doszkalające. Podjęła pracę zawodową. Praca dawała jej dużo siły i satysfakcji. Kobieta czuła się coraz lepiej, była doceniana przez pracodawców i podopiecznych. Znalazła mieszkanie, rozwiodła się. Opuściła dom męża. Dzieci w różny sposób usamodzielniły się i wyprowadziły.

Kobieta przez kilka lat wspierała syna w osiągnięciu dojrzałości emocjonalnej i życiowej, co się powiodło.

Poczucie wartości kobiety po rozwodzie systematycznie wzrastało, czuła się kompetentna w miejscu pracy. Bardzo cenione były jej zdolności organizacyjne, umożliwiły jej awans zawodowy

i dobrą pozycję ekonomiczną. Kobieta zbudowała swoje poczucie wartości we wszystkich sferach życia poza obszarem relacji damsko-męskiej.

więcej na

Współuzależnienie a poczucie wartości kobiet po rozwodzieWspółuzależnienie- myśli, uczucia, emocje osoby są dostosowane do partnera. Współuzależnienie można potraktować jako budowanie całego życia wokół partnera, z nadzieją, że ten partner będzie się interesował, angażował, ...

19/10/2024

O dumie mówimy najczęściej jako mechanizmie obronnym, który spowalnia proces terapii lub ją uniemożliwia. Mechanizm dumy rujnuje relacje międzyludzkie, nie pozwala przyznać „źle mi to poszło, nawaliłem, nie poradziłem sobie ze stresem, związkiem”, nie pozwala też przyznać „jestem chory lub boję się”

Jak osoba dumna funkcjonuje w grupie czy też w rodzinie?
Osoby dumne, przebywając w grupie, są skoncentrowane na tym, żeby dostać potwierdzenie swojego punktu widzenia, żeby przyciągnąć uwagę, żeby być najlepszym. Takie osoby ukrywają swoją niepewność oraz lęk, niepokój, że ich niepewność zostanie zdemaskowana. Osoby dumne mają pragnienie bycia najlepszym, trudno im przyjąć pomoc.

Przykład:
Mężczyzna opowiada o swoich sukcesach zawodowych, wyjazdach z grupą przyjaciół. Mężczyzna nie ujawnia poczucia osamotnienia i faktu, że się czuje wyizolowany w swojej rodzinie pochodzenia. Rodzina zazdrości mu sukcesu. Mężczyzna opowiada długo i wyczerpująco ile zarabia, prezentuje swoje nowe auto.

więcej na

Kiedy duma przeszkadza poprosić oraz przyjąć pomoc?O dumie mówimy najczęściej jako mechanizmie obronnym, który spowalnia proces terapii lub ją uniemożliwia. Mechanizm dumy rujnuje relacje międzyludzkie, nie pozwala przyznać „źle mi to poszło, nawaliłem, nie poradziłem sobie ze stres...