24/11/2025
Właśnie obejrzałam film „Dom dobry” i chciałabym podzielić się kilkoma ważnymi refleksjami z perspektywy terapeuty.
Idąc na ten film miałam w głowie komentarze innych, że jest za mocny, przesadzony, zbyt brutalny… ale wiesz co? Nie jest.
Film jest trudny i wywoła ogrom emocji, przemyśleń czy refleksji ale nie jest przesadzony.
Film powoduje ciszę na sali kinowej, ale mnie jako terapeutę nie zaskoczył, nie przeraził. To co zobaczyłam na ekranie nie było dla mnie nowością ponieważ tak wygląda rzeczywistość wielu moich pacjentów. Oglądając ten film widziałam ich historie. W gabinecie terapeutycznym bardzo często pracuję z osobami, które mają lub miały takie doświadczenia, a nawet mocniejsze, takie które nadawałyby się na scenę do horroru. To się naprawdę dzieje.
Film bardzo dobrze pokazuje jak może wyglądać przemoc. Można tam zobaczyć m.in.: zawstydzanie, umniejszanie, wpędzanie w poczucie winy, izolowanie, wyzywanie, zakłamywanie rzeczywistości (przestajemy wierzyć w to co widzimy, czujemy, myślimy), nastawianie innych, popychanie, upokarzanie, wydzielanie pieniędzy, rozliczanie z czasu i wykonywanych zadań, ograniczanie podstawowych potrzeb, izolowanie, więzienie, bicie i katowanie, narażanie na utratę zdrowia i życia.
Pokazuje również mechanizm wchodzenia i trwania w takim związku- ten haczyk na który się łapiemy. W przypadku filmu było to m.in.. „zalanie miłością” przez oprawcę; zniekształcenie rzeczywistości (kłamstwa); ogromne poczucie wstydu; zrzucanie winy na osobę poszkodowaną i wpędzanie w poczucie winy; brak pomocy ze strony służb, a wręcz moralizowanie przez osoby publiczne - o miłości i wybaczaniu; brak dostatecznej miłości i wsparcia od strony matki, a także ogromny strach i poczucie niemocy oraz brak wizji na ratunek.
Bardzo obrazowo został pokazany paraliż głównej bohaterki. Paraliż, który wprowadza nas w tryb „przetrwaj”, „wytrzymaj”. Wiedz, że dzieje się tak przy ogromnym strachu i braku wizji na zmianę/ ratunek. Ten paraliż jest często interpretowany przez nas jako komunikat "nie potrzebuję pomocy" ale pamiętaj, że osoba doświadczająca przemocy zazwyczaj nie poprosi o pomoc i nie, nie dlatego, że jej nie potrzebuje tylko dlatego, że tak działają mechanizmy przemocy, ogromnego strachu i wstydu.
Cieszę się bardzo, że powstał ten film i wzbudził taką dyskusję w tym temacie.
Dyskutujmy i uczmy się jak wygląda przemoc, a przede wszystkim jak reagować. I tak — to jest Twoja sprawa, kiedy obok Ciebie dzieje się czyjaś krzywda. Nie odwracajmy wzroku od „nie swojego problemu”. Reagujmy! Nie czekajmy na tragedię.
Jeśli nie wiesz co zrobić - zapytaj, zadzwoń do instytucji pomocowych i dowiedz się co możesz w danej sytuacji.
‼️PAMIĘTAJ! Jeśli jesteś osobą doświadczającą przemocy lub świadkiem przemocy zadzwoń:
🔶Niebieska Linia – ogólnopolski telefon dla osób doświadczających przemocy: 800 120 002 (24/7)
🔶 Linia Pomocy SEXEDPL: 720 720 020 (codziennie 12:00–20:00)
🔶Telefon dla kobiet doświadczających przemocy – Feminoteka: 888 88 33 88
🔶Ogólnopolska Poradnia Telefoniczna dla Osób Przeżywających Kryzys Emocjonalny-116 123
🔶W sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia – dzwoń na 112.
Mówmy o przemocy. Reagujmy. Uczmy się ją rozpoznawać i reagować na nią. To naprawdę ma znaczenie.
