Katarzyna Kopeć - psycholog, psychoterapeutka

07/10/2025

Moja córka poprosiła mnie, żebym zmienił jej szkołę.
Bez łez. Bez krzyku. Bez buntu.
Po prostu podeszła do mnie, gdy pakowałem torbę do pracy, i cicho zapytała:
— „Tato… mogę uczyć się gdzie indziej?”

Zamarłem. Spytałem, czy coś się stało.
Powiedziała, że nie.
Zapytałem, czy nie ma koleżanek.
Wzruszyła ramionami: „Nie wiem”.
Zapytałem, czy ktoś ją źle traktuje.
Zamilkła.

Tej nocy prawie nie zmrużyłem oka.
Następnego dnia wymyśliłem powód, żeby pojawić się w szkole.
Powiedziałem, że muszę porozmawiać z dyrekcją,
ale tak naprawdę chciałem tylko zobaczyć, co tam się dzieje.

Stanąłem w korytarzu i czekałem na przerwę.
I wtedy ją zobaczyłem.

Stała przy ogrodzeniu, skulona, z termosem w dłoniach, ze spuszczonym wzrokiem.
Obok przechodziła grupa dziewczyn — przepychały się i chichotały.
Jakiś chłopak wylał jej sok na koszulę i uciekł.
Jedna z dziewczyn ukradkiem zrobiła jej zdjęcie, pokazała innym i wybuchnęły śmiechem.
A ona… nic.
Tylko zacisnęła usta. Jakby była do tego przyzwyczajona.

Ale najbardziej zabolało mnie coś innego.
Przechodziła nauczycielka. Spojrzała na moją córkę.
Spojrzała na tamtych.
I poszła dalej.
Jakby nic się nie stało.
Jakby moja córka była niewidzialna.

Po powrocie napisałem do szkoły.
Opisałem wszystko, co mi zasugerowała.
Że chowają jej zeszyty.
Że przezywają ją na korytarzach.
Że w grupie WhatsApp wyśmiewają jej zdjęcia.
Dostałem odpowiedź:
„Proszę się nie martwić, to tylko dziecięce sprawy. Zajmiemy się tym”.
Ale nie zrobili nic.

Wieczorem zapytała szeptem:
— „Myślałeś o tym?”
Powiedziałem, że tak.
I że już nigdy nie musi tam wracać.

Nie zapytała dlaczego.
Po prostu odłożyła plecak w kąt i wzięła głęboki oddech.
Jak ktoś, kto w końcu zrzuca ciężar, który długo dźwigał samotnie.

Dziś chodzi do innej szkoły.
Nie większej. Nie nowocześniejszej.
Po prostu bardziej ludzkiej.
Tam, gdzie patrzą jej w oczy.
Gdzie mówią do niej po imieniu.
Gdzie nie musi się umniejszać, żeby nikt jej nie zranił.

Bo dziecko nie prosi o zmianę szkoły z kaprysu.
Prosi wtedy, gdy już nie ma siły.
A najbardziej boli nie to, co robią inne dzieci…
ale to, czego nie robią dorośli, którzy powinni je chronić.

Nie lekceważmy cichych sygnałów naszych dzieci.
Za prostym „nie chcę tam wracać” może kryć się samotność, strach i poczucie odrzucenia.
Dajmy im prawo mówić, a sobie — odwagę słuchać i działać.

Bo najgłośniejsze krzyki dzieci czasem brzmią jak szept.
Nie czekajmy, aż będzie za późno.
Patrzmy, słuchajmy, reagujmy — bo każde dziecko zasługuje na bezpieczeństwo.

~ Autor nieznany, tłumaczenie: Świat jego oczami

07/09/2024

Zachęcam do konsultacji z uznanymi specjalistami z zakresu diagnozy zaburzeń że spektrum autyzmu.

Rodzicu!
Sprawdź, co może oznaczać, gdy Twoje dziecko:
- często płacze,
- grymasi,
- niewiele mówi lub nie mówi wcale,
- nie ma ochoty na zabawę albo bawi się tylko w jeden sposób
- słabo reaguje na imię,
- ma ograniczoną reakcję na polecenia,
- ma trudnościach w relacjach z innymi dziećmi.

Pamiętaj jednak, że nie każde nietypowe zachowanie malucha świadczy o poważnych problemach.

Nasze konsultacje odbywają się w ramach kontraktu NFZ.
Zapraszamy. Zgłoś się: https://ankieta.synapsis.waw.pl/ankieta/
Lub zadzwoń: (+48 22) 825 87 30

18/12/2023

Kilka mądrych słów o motywowaniu nastolatków. Polecam!

Dlaczego "karaniem" Nastolatka niczego nie zdziałasz w obszarze jego motywacji do uczenia się❓

W mózgu człowieka istnieją ośrodki nagrody i kary. Ten pierwszy pobudza się, gdy robimy coś przyjemnego😁. Wówczas następuje eksplozja endogennych opioidów oraz dopaminy.
💥Ten drugi hormon odpowiada za wzbudzanie motywacji do powtarzania czynności (swoją drogą prowadzi też do uzależnienia)💥.
Drugi z ośrodkow - związany z karą - pobudzany jest przez nieprzyjemny bodziec. Ale tu uwaga‼️

Te dwa ośrodki nic ze sobą w mózgu 🧠 nie łączy‼️

🟠Jeśli więc uważasz, że zmotywujesz nastolatka do nauki ograniczeniem mu przyjemności... jesteś w ogromnym błędzie‼️

🔵Gdy zabierzesz mu telefon co najwyżej wzbudzisz motywację... do jego odzyskania, a nie do odrabiania lekcji. Młody człowiek zrobi wszystko, co konieczne, a następnie jego zachowanie wróci na stare tory.

🟢Sztuka w tym, by połączyć naukę z doświadczeniem przyjemności. A tak będzie, gdy w centrum osadzisz jego zainteresowanie i połączysz to z atrakcyjną formą przekazu, która łączy działanie z wykorzystaniem najnowszej technologii.

🟣Mało kto wie, że motywację do nauki wzbudza również... uczenie drugiego człowieka, ale uwaga - w taki sposób, gdy nauczyciel zostaje nagrodzony wprost proporcjonalnie do sukcesu swojego ucznia.

Zaciekawiłam Cię ❓ Zaobserwuj 👀 po więcej ‼️❤

́josobisty ́zg

06/07/2022

Bardzo potrzebna inicjatywa, świetne prowadzące - polecam:)

"Bliskie relacje – Bliska Rodzina"

Od września 2022 roku ruszamy z nowymi, bezpłatnymi 10cioma warsztatami dla rodziców dzieci przedszkolnych.

Podczas spotkań będziemy mówić o:
📍rozwoju dzieci
📍emocjach
📍stawianiu granic
📍wyzwaniach rodzicielskich.

Rodzice, którzy wezmą udział w programie:
📌otrzymają konkretne narzędzia jak radzić sobie w trudnych sytuacjach z dziećmi
📌zachęcimy do rozumienia tego co dzieje się z dzieckiem w różnych sytuacjach

Warsztaty mają część wykładową i ćwiczeniową, w których może uczestniczyć jeden lub oboje rodziców.

Spotkania prowadzić będą wykwalifikowani terapeuci i psychologowie:

Anna Nykiel specjalista terapii dzieci i młodzieży, psychoterapeuta indywidualny i rodzinny, terapeuta analizy więzi prenatalnej,
Katarzyna Gwiazdowska Pawlak psycholog kliniczny, neuropsycholog, specjalista wczesnej interwencji
Anna Nartowicz psycholog, psychoterapeuta, logopeda
Marzena Nejman, psycholog, psychoterapeuta

Zgłoszenia zbieramy do końca wakacji.
Lista osób ograniczona.
Na warsztaty można rejestrować się telefonicznie 📞22 468 25 01 lub e- mailowo⌨️ koszykowa@centrumzagorze.pl.

Po warsztatach otrzymacie Państwo krótką broszurę z podsumowaniem.

Zapraszamy!

18/06/2022

Mądrze napisane o tym, jak my jako dorośli, możemy wspierać dzieci w stawaniu się świadomymi swoich emocji ludźmi.

Scena 1

Michał się przewrócił i leży. Leży i płacze. Skóra nie zdarta, rany nie ma. Ale boli i wiadomo, przestraszył się. Leży i zawodzi.

Podchodzi wujek Janusz

- Łee, nic nie boli kawał soli. Ojoj co z ciebie byłby za żołnierz. Łee, wszystkie prosiaczki z okolicy się zlecą bo pomyślą, że zgubiły brata. Co ty baba jesteś, że się tak mażesz? Chłopaki zaciskają zęby i już.

Michał zaciska zęby i biegnie do zabawy.

Wujek Janusz zadowolony z siebie, toczy spojrzeniem dookoła, skuteczność 800% - Michał przestał płakać, wrócił do zabawy, działa jak złoto. Tak to się robi proszę państwa. Oto odwieczna psychologia, oparta o przekaz międzypokoleniowy: mnie nikt nie okazał czułości, nikt nie chciał uznać mojego cierpienia, nikt nie uznał mojego lęku za wystarczająco ważny, żeby się nad nim pochylić, zawstydzano mnie, kiedy się zapomniałem i okazałem jakieś uczucia i proszę, żyję! Nic mi nie jest.

Michał faktycznie wrócił do zabawy. Dołożył cegiełkę do przekonania, że jeśli coś się czuje, to trzeba się od tego odciąć, po prostu nie czuć, bo jak się czuje, a nie daj boże okazuje to do bolącego kolana dochodzi palący wstyd i upokorzenie. Dołożył cegiełkę wiedzy o tym, że uczucia chowa się w środku, a ten kto je okazuje, wymaga naprostowania. Cegiełkę do poczucia, że nie jest ekspertem od swoich uczuć i że wcale nie można być pewnym, że to co się czuje, to prawda. Bo przecież wujek Janusz jasno powiedział, że n i c go nie boli. Więc jak za 30 lat jego żona zacznie rodzić, tez powie jej, żeby nie robiła scen, bo naprawdę nie od wczoraj kobiety rodzą dzieci i to jest fizjologia, a nie żadna sensacja.

Scena 2

Michał się przewrócił i leży. Leży i płacze. Skóra nie zdarta, rany nie ma. Ale boli i wiadomo, przestraszył się. Leży i zawodzi.

Podchodzi ciocia Zosia

- Przewróciłeś się, kolano boli! Czy mogę spojrzeć?
Ogląda.
Na szczęście nie ma ranki ale kolano wrażliwe, sama kosteczka, wierzę, że boli. Chcesz ochlapać zimną wodą?
Michał nadal zawodzi, pojękuje i ciska pioruny na podły chodnik, który go znienacka zaatakował.
- Jak się człowiek tak przewróci w pełnym pędzie, to może się nieźle przestraszyć - dodaje ciocia Zosia
- Właśnie! Ja też się całkiem przestraszyłem. I już prawie nie boli.

Wujek Janusz patrzy z politowaniem. Te nowoczesne metody, śmiech na sali. No jak pomogła dzieciakowi? Dalej wyje przecie!! Wujek Janusz ma chęć przyłożyć Zosi, bo takiej durnej baby co najmniej od godziny nie widział.

Azaliż.

Niekoniecznie chodzi o to żeby dziecko PRZESTAŁO płakać. Naszego wsparcia nie mierzymy tym jak szybko i czy w ogóle dziecko przestało płakać. W regulacji emocji całkiem nie o to chodzi.

Z interakcji z ciocią Zosią Michał wyszedł z wiedzą, że jeśli ciało mówi, że boli - to coś jest na rzeczy i warto się przyjrzeć. Warto okazywać uczucia, bo na świecie są osoby, dla których on Michał, jest ważny na tyle, żeby na nie zareagować, odpowiedzieć. Ciocia pomogła mu uporządkować to co się stało, pomogła zrozumieć co się w nim zadziało, ponazywała mu to co się pojawiło. Dała przestrzeń, była obok. Jest szansa, że dorosły Michał będzie szukał ludzi podobnych do cioci Zosi - bo to ich reakcję uzna za wspierającą i taką, która buduje relacje. Jest szansa, że kiedy jego żona za 30 lat będzie rodzić, to on powie "Wierzę, że cię przeokropnie boli. Słyszę cię". I nie będzie mu chodzić o to, żeby przestała płakać.

Bo my chcemy żeby dzieci przestały płakać nie dlatego, że to im w czymś pomoże. To pomaga dorosłym. Bo niewiele jest rzeczy trudniejszych niż bycie dzieckiem, które wypłakuje ból, strach i rozczarowanie. Tylko bycie i mieszczenie, nic więcej.

O takiej regulacji będę mówić na webinarze 22 czerwca KIEDY "USPOKÓJ SIĘ" NIE DZIAŁA - będzie roczny dostęp do nagrania, nie musisz być na żywo.

O tym jak wspierać dzieci w ropoznawaniu gromadzącego się napięcia, jak pomagać im wyjść z dużych emocji.

Więcej o webinarze tutaj

👇👇👇👇

https://agnieszkamisiak.pl/ofertaonline/kiedy-uspokoj-sie-nie-dziala/

👆👆👆

PS Powiem też o dzieciach, które kiedy się przewrócą i ewidentnie je boli, na pytanie co się stało mówią "Nic. Nic mnie boli".

To co? Będziesz na webinarze? Daj mi znać!

05/07/2021

Kilka słów o tym, czym jest i jak działa terapia oparta o myślenie psychoanalityczne. Polecam lekturę!

Doświadczenie analityczne wskazuje, że osobowość może zostać znacząco zmodyfikowana w czasie terapii, ale nie może ulec transformacji (reguła teorii popędów głosi: "Możesz zmienić ekonomikę, ale nie dynamikę").

Terapeuta może pomóc depresyjnemu klientowi uczynić jego depresyjność mniej destrukcyjną i uporczywą, ale nie może zmienić jego charakteru na histeryczny czy schizoidalny.

Ludzie zachowują podstawowe skrypty wewnętrzne, konflikty oczekiwania i mechanizmy obronne, jednakże mogą znacznie rozszerzyć swoją autonomię i realistyczną samoocenę, jeśli tylko uznają podstawowe elementy własnej osobowości.
Większa wolność wynika z możliwości dokonywania wyboru i panowania nad zachowaniem, które poprzednio było automatyczne.

Akceptacja własnego Ja bierze się ze zrozumienia jak powstały moje poszczególne skłonności.

Nancy McWilliams "Diagnoza Psychoanalityczna".

23/02/2021

Dziś obchodzimy Dzień Walki z Depresją, jedną z najpowszechniejszych chorób, która dotyka nasz świat. WHO szacuje, że na depresję choruje 264 miliony osób. W takim dniu warto pamiętać, że depresja to nie kaprys, to nie bycie słabą/ym, to nie bycie nie w humorze. Depresja przybiera różne formy i różnie przebiega, ale nieleczona może zagrażać życiu.
___
Obserwujcie siebie i bliskich. Leczenie psychologiczne i psychiatryczne to nie wstyd, to poprawa jakości życia.

01/11/2020

Stanowisko psychoterapeutów, psychiatrów, psychologów wobec orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.10.2020 r.

"Wyrażamy stanowczy sprzeciw wobec orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego aborcji. Za niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej uznano przepis dopuszczający przeprowadzanie zabiegu aborcji w sytuacji, kiedy „badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu”.

Jako psychoterapeuci, psychologowie i psychiatrzy przestrzegamy przed konsekwencjami decyzji Trybunału Konstytucyjnego dla życia indywidualnego, rodzinnego, i społecznego.

Kobieta, która dowiaduje się, że jej ciąża jest zagrożona, albo że płód jest uszkodzony doświadcza traumy, rozpaczy, depresji, często poczucia winy i lęku. W tej dramatycznej sytuacji przyszli rodzice potrzebują pomocy i wsparcia w procesie podejmowania decyzji co do kontynuacji lub przerwania ciąży, tak by mogli uwzględnić wiele aspektów ich życia psychicznego, okoliczności w jakich żyją, jak również aktualną wiedzę medyczną. Pozbawienie ich możliwości wyboru naraża na doświadczanie przemocy, co jeszcze bardziej zaburza zdrowie psychiczne.

Kobiety zmuszone do donoszenia ciąży patologicznej narażone są nie tylko na depresję, zespół stresu pourazowego, czy inne zaburzenia psychiczne, ale także na bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia. Oznacza to tym samym zagrożenie dla stabilności całej rodziny i wyraża okrutne lekceważenie zdrowia psychicznego kobiet i ich bliskich, a przez to także całego społeczeństwa. Nikogo nie powinno się przymuszać do heroizmu pod rygorem prawa karnego.

W szczególności w sytuacji pandemii, gdy wszyscy przeżywamy zagrożenie i niepewność, takie stanowisko Trybunału Konstytucyjnego jest niezgodne z oczekiwaniami dużej części społeczeństwa, nie dając prawa wyboru i możliwości podjęcia suwerennej decyzji. Orzeczenie to jest wyrazem braku kompetencji w chronieniu życia i zdrowia, niedopuszczalnym ograniczeniem praw człowieka, praw kobiet i ich partnerów do decydowania o swoim życiu, nieuzasadnionym ograniczeniem praw reprodukcyjnych, tak jak zostały one zdefiniowane przez Światową Organizację Zdrowia:

„Podstawą praw reprodukcyjnych jest uznanie podstawowego prawa wszystkich par i jednostek do decydowania swobodnie i odpowiedzialnie o liczbie, odstępach czasowych i momencie sprowadzenia na świat dzieci, prawa do informacji, dostępu do środków które to zapewniają, a także prawa do utrzymania najwyższego standardu zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego. Te prawa implikują również prawo wszystkich do podejmowania decyzji dotyczących ich reprodukcji w sposób wolny od dyskryminacji, przymusu i przemocy”."

Hanna Pinkowska-Zielińska
Krystyna Mierzejewska-Orzechowska
Prof. Barbara Józefik
Zofia Milska-Wrzosińska
Dr hab. Grzegorz Iniewicz, prof. UJ
Prof. dr hab. n. med. Bogdan de Barbaro

*Podpisy do powyższego stanowiska są cały czas zbierane. Lista osób będzie aktualizowana.

➡️ link do petycji: https://www.petycjeonline.com/list_otwarty_psychoterapeutow_psychiatrow_psychologow_do_wadz_oraz_mediow_w_sprawie_orzeczenia_trybunau_konstytucyjnego_z_dn_22102020_r?uv=29706925&fbclid=IwAR0V1zWp9qfwqnsGq98JogX4_Le7YWfL8FDgo2sQloaVAMnb_VFqmsSqxHk

08/07/2020

Jeśli czujesz, że potrzebujesz pomocy - warto po nią sięgać. Każdego dnia w swoim gabinecie spotykam pacjentów, borykających się z różnymi trudnościami. Nie oceniam, wspieram w podejmowaniu wyzwań i decyzji.