Psychoterapia

27/11/2025

‼️Cisza po 16-letnim chłopcu z Grajewa, który kilka dni temu rzucił się pod pociąg. Cisza po 17-latku z Podkarpacia, który zaledwie kilka dni wcześniej odebrał sobie życie.

Dwaj młodzi ludzie. Dwa światy zgaszone, zanim zdążyły dorosnąć. 😢😢😢

Jak podają niektóre media - przyczyną śmierci chłopaka z Grajewa był hejt, gnębienie, szyderstwa.

Nienawiść, która nie zostawia śladów na rękach, ale pozostawia je na psychice. Która nie potrzebuje siły fizycznej – wystarczy klawiatura, ekran, powtarzalność upokorzeń i publiczna widownia. Nienawiść, która dla dręczyciela bywa „żartem”, „chwilą”, „niczym takim”, a dla ofiary – codziennością bez wyjścia, tunelem bez światła, bólem bez świadka.

Żyjemy w rzeczywistości, w której nie ma już tygodnia, by nie usłyszeć o takich tragediach.

Dziś jednak NAJGŁOŚNIEJ MÓWI CISZA. Cisza dzieci, która nie zdążyła stać się krzykiem.

Ta cisza nie jest spokojem. Ta cisza jest alarmem.

To cisza, która mówi:

„Nie mam już sił prosić o pomoc”.
„Nie wierzę, że ktoś mnie zauważy”.
„Nie wiem, jak wyrazić ból, którego nie widać”.

Młodzi ludzie nie zawsze umierają dlatego, że chcą odejść. Często umierają dlatego, że chcą, by coś się wreszcie skończyło: zawstydzenie, drwiny, strach przed kolejnym dniem, powracające upokorzenia. Problem w tym, że nikt ich nie nauczył, jak zakończyć ból, nie kończąc życia.

A przecież pierwszą przestrzenią, w której to uczenie powinno się wydarzyć – nie jest szkoła ani gabinet psychologa, lecz dom. To tam rodzi się język emocji i to tam dziecko po raz pierwszy dowiaduje się, że ból można wypowiedzieć, nazwać i zatrzymać zanim urośnie do rozmiaru, który odbierze nadzieję.

Pamiętajmy, że:

🔹Poświęcony czas nie jest nagrodą – jest profilaktyką.
🔹Zainteresowanie nie jest kontrolą – jest troską.
🔹Zaglądanie w telefon nie jest brakiem zaufania – jest sygnałem, że rodzic chce wiedzieć, zanim będzie za późno cokolwiek zrobić.

💥Rozmawiajmy w domu o hejcie – nie raz, ale regularnie.
💥Mówmy dzieciom, że krzywda wyrządzona słowem nie jest zabawą.
💥Tłumaczmy, że jeśli sami padną ofiarą – to nie ich wina, i zawsze mogą prosić o pomoc.

A przede wszystkim:

🔥🔥Powtarzajmy im, że są ważni nawet wtedy, gdy ktoś krzyczy im do ucha, że jest inaczej.

Bo gdy nie ma już głosu – zostaje cisza. A cisza jest najgłośniejszym wołaniem o ratunek, jakie dziecko wysyła dorosłym.

16/11/2025

https://www.youtube.com/watch?v=UCVTwjaXCm4

👉 Psychoterapia online z pleso: http://pleso.com.pl/absurdalny👉 Na kod "ABSURDALNY" 40% zniżki na pierwszą sesję.👉 Zapraszam też na Instagram pleso: https...

14/11/2025

Były żołnierz sił specjalnych nauczył mnie, jak zatrzymać ATAK PANIKI w 17 sekund (brzmi szalenie, ale działa).

Powiedział:
„Panika to nie emocja. To twoje CIAŁO decyduje, że umierasz.”
Twój mózg nie ma nawet szansy zaprotestować. Serce bije jak szalone, brakuje ci tchu, dłonie masz lodowate, a głowa wiruje.
W tym momencie nie próbujesz się uspokoić. Ty przejmujesz kontrolę. Jego metoda to nie „oddychaj głębiej” ani „pomyśl o czymś miłym”.

⸻

1️⃣ Sztuczka to: „ODDZIELENIE”.

Powiedział:
„Musisz przechytrzyć swoje ciało, zanim ono ściągnie cię w dół.”

Usiądź na krześle. Plecy proste, nie opieraj się.
Pięty mocno dociśnij do podłogi. Dłonie połóż na kolanach.
Wypuść z płuc całe powietrze — do ostatniej kropli.
Wyciskaj, aż nic nie zostanie.
Wstrzymaj oddech na 4–6 sekund.
Potem gwałtownie nabierz powietrza, jakbyś wynurzał się spod wody.

Powtórz to trzy razy.
Przy czwartym oddechu ciało odpuszcza panikę, bo nie pozwalasz mu się hiperwentylować.
Mózg rejestruje: „Ok, jesteśmy bezpieczni.”

⸻

2️⃣ Następnie skieruj uwagę do ciała:

„Gdzie są moje palce u stóp?”
„Czy moje stopy są ciepłe czy zimne?”
„Który łokieć jest chłodniejszy?”

Powiedział:
„Musisz być jak pies. Nie analizuj — czuj.”

Panika żyje w głowie.
Kiedy wracasz do zmysłów, ciało zabiera mózgowi przestrzeń na panikę.
To nie terapia — to umiejętność przetrwania.

⸻

Sposób, by nie pozwolić lękowi przejąć kontroli, gdy liczy się każda sekunda.

⸻

3️⃣ Powiedział też: „Strach = działanie, którego nie dokończyłeś.”

Jeśli leżysz bez ruchu podczas ataku paniki — mózg wariuje.
Szukasz odpowiedzi: WALCZYĆ czy UCIEKAĆ?
Jeśli się nie ruszasz — zjada cię od środka.

Powiedział:
„Chcesz przetrwać? RUSZ SIĘ.”

Zrób przysiady, klaśnij, poskacz — cokolwiek, przez 15–20 sek.
Nie dla ćwiczeń — tylko po to, by dokończyć cykl stresu.

⸻

4️⃣ A najdziwniejsze, co powiedział:

„Panika to nie zepsucie. To NAWYK.”
Przez lata ćwiczyłeś w sobie reakcję: zamarzać, cofać się, chować — więc teraz twoje ciało robi to perfekcyjnie.

Rozwiązanie to nie „po prostu się zrelaksuj”.
Musisz wytrenować nową reakcję.
I robisz to za każdym razem. 17 sek.

A twój mózg zaczyna wierzyć:
„Nie jestem już zakładnikiem swojego ciała.

Edyta Osińska.

10/11/2025

🧠 Mózg przy nerwicy lękowej — kiedy układ limbiczny przejmuje kontrolę

Nerwica lękowa (zaburzenie lękowe uogólnione, GAD) nie jest „słabością charakteru”, ale stanem, w którym mózg dosłownie działa w trybie ciągłego alarmu. Zrozumienie, co dzieje się w układzie nerwowym, pomaga odzyskać kontrolę nad ciałem i emocjami.

W centrum układu lęku znajduje się ciało migdałowate — struktura układu limbicznego odpowiedzialna za wykrywanie zagrożeń. U osób z nerwicą jest ono nadaktywne, reaguje zbyt silnie nawet na neutralne bodźce, wysyłając sygnał „uwaga, niebezpieczeństwo”. Jednocześnie kora przedczołowa, która normalnie uspokaja ciało migdałowate, działa słabiej — przez to trudniej logicznie ocenić sytuację i zatrzymać spiralę lęku.

W tym procesie uczestniczy też hipokamp, odpowiedzialny za pamięć kontekstu. U osób przewlekle zestresowanych hipokamp często jest mniejszy i gorzej odróżnia realne zagrożenie od wspomnień lękowych. W efekcie mózg działa tak, jakby niebezpieczeństwo nigdy się nie kończyło.

W stanie lęku aktywuje się oś HPA (podwzgórze–przysadka–nadnercza), która wydziela kortyzol. Ten hormon przygotowuje ciało do „walki lub ucieczki”, ale gdy jego poziom jest podwyższony przez dłuższy czas, wpływa negatywnie na układ odpornościowy, sen i koncentrację.

Neurobiologicznie nerwica lękowa to więc zaburzenie równowagi między układem emocji a kontrolą poznawczą. Dobrą wiadomością jest to, że mózg jest neuroplastyczny — można nauczyć go spokoju i reakcji adekwatnej do sytuacji.

💡 Jak radzić sobie z nerwicą lękową na co dzień:

✔️Ćwicz oddychanie przeponowe - wydłużony wydech aktywuje nerw błędny i obniża aktywność ciała migdałowatego.

✔️Wprowadź regularną aktywność fizyczną - ruch zwiększa poziom BDNF i serotoniny, co poprawia regulację emocji.

✔️Ogranicz kofeinę i alkohol - stymulanty nasilają aktywność osi HPA i objawy somatyczne lęku.

✔️Ustal rutynę dnia - stały rytm dnia stabilizuje aktywność układu nerwowego i poziom kortyzolu.

✔️Stosuj techniki uważności (mindfulness) - trening uważności wzmacnia korę przedczołową i redukuje aktywność ciała migdałowatego.

✔️Rozmawiaj o emocjach - wypowiadanie lęku aktywuje ośrodki mowy, które hamują układ limbiczny — to tzw. „afektywne etykietowanie”.

✔️Ogranicz ekspozycję na stresujące bodźce - stałe śledzenie informacji lub kontakt z toksycznym otoczeniem utrwala stan czujności mózgu.

✔️Śpij regularnie - brak snu zwiększa reaktywność ciała migdałowatego nawet o 60%

✔️Zadbaj o mikrobiotę jelitową - jelita i mózg komunikują się przez nerw błędny — zdrowa flora jelitowa wspiera produkcję serotoniny.

✔️Szukaj wsparcia terapeutycznego - terapia uczy mózg reinterpretacji sygnałów lękowych i wzmacnia kontrolę kory przedczołowej.

03/11/2025

✒️Rodzic nie jest pedagogiem i nigdy nie powinien nim być. Rodzic jest rodzicem – mówi dr n. med. Przemysław Zakowicz, psychiatra dziecięcy. Przekonuje, że problemy dzieci w Polsce wynikają nie z chorób psychicznych, ale z zaburzonych relacji w rodzinach i błędnych wzorców wychowawczych. Jego recepta? Usiąść na dywanie z dzieckiem i go posłuchać.

✒️Istnieją pewne uwarunkowania, które powodują, że młodzież ma takie problemy. Problemy, które nie wynikają wyłącznie z chorób psychicznych, przyczyn jest dużo więcej. Za główną uważam pogarszające się relacje międzyludzkie, a w szczególności relacje w rodzinie.

✒️Przemoc wobec dzieci jest nagminna i jest to poważny problem.

✒️A czasem wystarczy tylko usiąść na dywanie z dzieckiem i go posłuchać. Nic więcej. Nie trzeba nic robić, mówić, wyciągać pięćdziesięciu zabawek i proponować zabaw sensorycznych. Trzeba wejść w świat tego dziecka. Ono samo powie, czego potrzebuje.

✒️Jeżeli rodzic rezonuje z dzieckiem od samego początku, to wychowanie dziecka polega na synchronizacji układów limbicznych, która w ogóle nie wymaga strategii poznawczych. To nie wymaga przeczytania góry książek o tym, jak być dobrym rodzicem. Rodzice zostali wpuszczeni w maliny. System mówi im, że dzieci trzeba wychowywać tak, jak jest w książce. I rodzic, który jest ambitny, będzie wychowywał dziecko zgodnie z książkowymi trendami. A prawda jest taka, że to rodzic uczy dziecko, jak rozumieć emocje.

✒️Kryzys psychiatrii dziecięcej mielibyśmy wtedy, gdyby nastąpił nagły wysyp zaburzeń w korze skroniowej w zakręcie skroniowym górnym, który odpowiada za powstawanie objawów psychotycznych. To, co obserwujemy teraz, to jest kryzys wychowawczy i rodzinny.

✒️Narodowy Fundusz Zdrowia płaci ryczałtem za osobodzień pobytu 800 zł. Dlatego interesem szpitala psychiatrycznego jest to, żeby przyjąć jak największą liczbę dzieci, trzymać je jak najdłużej i nie robić żadnych procedur medycznych, bo wszystkie badania trzeba z tych 800 zł odjąć.

02/11/2025

02/11/2025

Dr Winnicott otrzymał imię po postaci z kreskówki — imię, które, jak przypuszczam, musiało wywoływać uśmiech na twarzach dzieci przychodzących do jego gabinetu i sprawiać, że czuły się swobodnie.

Donald Winnicott nie był ojcem; nie musiał więc praktykować tego, co psychoanalitycy lubią nazywać funkcją ojcowską (jakby bycie ojcem było funkcją!). Nie mając własnych dzieci, potrafił — jak żaden inny terapeuta — wchodzić w relację z setkami dzieci, które spotykał. Winnicott, czyli lekarz dzieci.

Wynalazł grę, którą nazwał squiggle. Słowo squiggle można w przybliżeniu przetłumaczyć jako „bazgroł”. Jeśli chodzi o grę w bazgroły, nie sądzę, by można się jej było nauczyć ani by dało się ją powtarzać — nie jest to technika, którą można przekazać. To gra wspólna, wymiana dwóch intymności: dorosłego, który nie uważa się za dorosłego, i dziecka, które prawdopodobnie nie może już być traktowane jak dziecko. Żadne z nich nie chce być zamknięte w przypisanej sobie roli.

Na czym polega ta gra? Wystarczy kartka papieru i dwa ołówki.
Winnicott mówi:

„Zamykam oczy i przesuwam ołówek po papierze w ten sposób — to jest mój bazgroł. Teraz twoja kolej: ty zrób swój bazgroł, a ja obrócę kartkę i zobaczę, co z niego powstanie.”
I tak, od jednego ruchu ołówkiem do drugiego, powstaje i rozwija się cichy dialog. W tym procesie — w tej podróży ku ukrytemu cierpieniu dziecka — nie ma nic, co można by porównać do systematycznej interpretacji rysunków.

Jean-Bertrand Pontalis, Zabawy dzieciństwa, w tomie Śpiąca bestia (Alpes, 2025)

22/10/2025

21/10/2025

Zabrali mu wszystko.
Dom.
Książki.
Pacjentów.
Nawet imię.
Na obozowych dokumentach widniał tylko numer: 119104.
A jednak Viktor Frankl, austriacki psychiatra z Wiednia, wciąż robił to, czego nie mogła powstrzymać żadna ściana — leczył ludzką duszę.
Najpierw został deportowany do Terezina, potem do Auschwitz, a w końcu do Dachau.
Każdego dnia widział, jak ludzie umierają nie z głodu, lecz z braku sensu.
I właśnie tam, w samym sercu piekła, odkrył prawdę, która na zawsze zmieniła psychologię:
Nawet gdy człowiek traci wszystko, pozostaje mu ostatnia wolność — wolność wyboru swojego nastawienia wobec losu.
Frankl zaczął rozmawiać z więźniami, wspierać ich słowami, przypominać, że warto trzymać się wspomnień i powodów, by żyć:
Syn, którego trzeba jeszcze zobaczyć.
Miłość, którą warto odnaleźć.
Praca, którą trzeba dokończyć.
Marzenie, które wciąż jest możliwe.
Wielu przetrwało dzięki tej niewidzialnej iskrze.
Inni zmarli, ale w pokoju, którego nie potrafił odebrać żaden strażnik.
Kiedy wojna się skończyła, Frankl ważył niewiele ponad 40 kilogramów.
Stracił rodzinę, żonę i cały swój dobytek.
Ale zachował coś bezcennego — rękopis spisany z pamięci, narodzony pomiędzy drutem kolczastym a rozpaczą.
Nazwę nadał później: Logoterapia – „leczenie przez sens”.
Nauczył świat, że człowieka można leczyć nie tylko lekami, lecz także celem i znaczeniem.
W 1946 roku opublikował książkę „Człowiek w poszukiwaniu sensu”, przetłumaczoną na dziesiątki języków.
Z przesłaniem, które nigdy nie traci mocy:
„Kto ma dlaczego żyć, zniesie niemal każde jak.”
Słowa narodzone w obozie zagłady, które do dziś leczą tych, którzy zagubili sens życia.
Bo dopóki człowiek potrafi odnaleźć znaczenie, nawet ciemność nie jest w stanie go pokonać.

21/10/2025

Carl Jung powiedział, że „najcięższym brzemieniem, jakie niesie dziecko, jest niezrealizowane życie jego rodziców.”
Dlatego rodzice muszą zrozumieć, że miłość, którą dali swoim dzieciom, nigdy nie może być im zwrócona ani spłacona, ponieważ życie jest bezcenne, a emocjonalny dług, który dzieci noszą, wiąże je i powstrzymuje przed życiem własnym życiem. Wtedy zaczynają nieświadomie przejmować życie swoich rodziców – z powodu ślepej miłości, która rani.
Z tego powodu, po samym życiu, największym błogosławieństwem, jakie rodzice mogą dać swoim dzieciom, jest pozwolenie im na życie według własnego serca – by mogły rozkwitać, zakładać nowe rodziny, realizować nowe projekty, w horyzoncie wszystkich możliwości i w zgodzie z życiem.
„Synu/Córko… dziś cię wypuszczam. Biorę odpowiedzialność za swoje życie i uwalniam cię od moich oczekiwań. Rozsiewaj swoją miłość po świecie i rozkwitaj w pełni – a w ten sposób nas uhonorujesz.”

23/08/2025

https://zwierciadlo.pl/parenting/rodzice/550102,1,uczyl-dzieci-ktore-dostaly-sie-na-harvard-zdradza-4-rzeczy-ktore-ich-rodzice-robili-inaczej-niz-wszyscy.read?fbclid=IwY2xjawMWaXFleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFSa2ZIR0tXOENkazlvMXNkAR6sQXK2_2hxPj-R7lITDIyZaIK-BxjtGB92gFUhP9Fnxz6sfja_qwEAMhwDpw_aem_As5FC7XG5K5v0jGyt545eg

Co łączy dzieci, które dostały się na Harvard, Stanford czy Princeton? Nie tylko talent i ambicja, ale też… sposób, w jaki wychowywali je rodzice. Edukator Theo Wolf ujawnia 4 rzeczy, które robili zupełnie inaczej niż większość. Żadna z nich nie ma nic wspólnego z korepetycjami.