Metoda Lowena Stella BRALA - psychoterapia i warsztaty

30/01/2026

Trudny etap w terapii ale niezwykle ważny

Rozpad wielkościowego self może być doświadczany przez osobę narcystyczną jako katastrofalny, ponieważ konfrontuje się ona wówczas z wewnętrznym poczuciem pustki, bezbronności, izolacji lub nieadekwatności. To przed tym uczuciem wielkościowe self broniło - często przez nieświadomą identyfikację z potężnymi, wyidealizowanymi i w niektórych, poważniejszych przypadkach karzącymi postaciami wewnętrznymi. Na późniejszych etapach jednostka staje się coraz bardziej świadoma konfliktowych aspektów relacji z pierwotnymi figurami przywiązania, które wcześniej mogły być defensywnie idealizowanie lub dewaluowane, co prowadzi do wzmożonej refleksji nad źródłami wielkościowego self w przeszłych doświadczeniach.

📖 Diana Diamond, Frank E. Yeomans, Otto Kernberg, “Psychoterapia skoncentrowana na przeniesieniu w leczeniu patologicznego narcyzmu"
📸 Unsplash/ Dean Enkelaar

Rozpad wielkościowego self może być doświadczany przez osobę narcystyczną jako katastrofalny, ponieważ konfrontuje się ona wówczas z wewnętrznym poczuciem pustki, bezbronności, izolacji lub nieadekwatności. To przed tym uczuciem wielkościowe self broniło - często przez nieświadomą identyfikację z potężnymi, wyidealizowanymi i w niektórych, poważniejszych przypadkach karzącymi postaciami wewnętrznymi. Na późniejszych etapach jednostka staje się coraz bardziej świadoma konfliktowych aspektów relacji z pierwotnymi figurami przywiązania, które wcześniej mogły być defensywnie idealizowanie lub dewaluowane, co prowadzi do wzmożonej refleksji nad źródłami wielkościowego self w przeszłych doświadczeniach.

📖 Diana Diamond, Frank E. Yeomans, Otto Kernberg, “Psychoterapia skoncentrowana na przeniesieniu w leczeniu patologicznego narcyzmu"
📸 Unsplash/ Dean Enkelaar

30/01/2026

Czym może być pozytywne nastawienie

Pozytywne myślenie bywa przedstawiane jako prosta recepta na dobrostan. Wydaje się atrakcyjne, bo daje poczucie, że sukces czy szczęście zależą jedynie od pozytywnego nastawienia. Wystarczy zatem zmienić sposób myślenia, a życie samo zacznie układać się lepiej.

Jeśli jednak mimo zmiany myślenia nic się nie poprawia, nietrudno wpaść w pułapkę poczucia winy.

Dodatkowo osoby zmuszające się do permanentnej radości mogą tłumić smutek, lęk czy frustrację, co na dłuższą metę utrudnia im regulację emocji i wprowadza dystans w relacjach. Relacje bowiem potrzebują autentyczności, a nie sztucznego entuzjazmu.

Badania z obszaru psychologii pozytywnej pokazują, że samo pozytywne myślenie nie prowadzi do zmian. Do osiągania celów potrzebne są konkretne działania, realne planowanie i świadomość przeszkód.

Psycholożka Gabriele Oettingen wykazała, że intensywne fantazjowanie o przyszłym sukcesie może osłabiać motywację. W jej badaniach osoby, które marzyły o wymarzonej sylwetce, rzadziej wprowadzały zmiany, nawet jeśli deklarowały silne pragnienie poprawy. Sama wyobraźnia dawała im poczucie, że cel jest już blisko, przez co spadała skłonność do wysiłku.

Znacznie skuteczniejsze okazało się myślenie realistyczne, łączące nadzieję z uważnością na ograniczenia. Dopiero takie podejście sprzyja wytrwałości i wzmacnia odporność psychiczną.

Tekst 👉 Igor Rottberg
______________
| Wiele popularnych treści psychologicznych robi zawrotną karierę.
Ich twórcy podsuwają nam przekonania, które obiecują lepsze życie, choć w rzeczywistości niekoniecznie pomagają nam lepiej żyć.

Igor Rottberg w najnowszym numerze obala kilka z najpopularniejszych i najczęściej rozpowszechnianych „recept”: 👉 https://literia.pl/czasopismo-newsweek-psychologia-1-26

Pozytywne myślenie bywa przedstawiane jako prosta recepta na dobrostan. Wydaje się atrakcyjne, bo daje poczucie, że sukces czy szczęście zależą jedynie od pozytywnego nastawienia. Wystarczy zatem zmienić sposób myślenia, a życie samo zacznie układać się lepiej.

Jeśli jednak mimo zmiany myślenia nic się nie poprawia, nietrudno wpaść w pułapkę poczucia winy.

Dodatkowo osoby zmuszające się do permanentnej radości mogą tłumić smutek, lęk czy frustrację, co na dłuższą metę utrudnia im regulację emocji i wprowadza dystans w relacjach. Relacje bowiem potrzebują autentyczności, a nie sztucznego entuzjazmu.

Badania z obszaru psychologii pozytywnej pokazują, że samo pozytywne myślenie nie prowadzi do zmian. Do osiągania celów potrzebne są konkretne działania, realne planowanie i świadomość przeszkód.

Psycholożka Gabriele Oettingen wykazała, że intensywne fantazjowanie o przyszłym sukcesie może osłabiać motywację. W jej badaniach osoby, które marzyły o wymarzonej sylwetce, rzadziej wprowadzały zmiany, nawet jeśli deklarowały silne pragnienie poprawy. Sama wyobraźnia dawała im poczucie, że cel jest już blisko, przez co spadała skłonność do wysiłku.

Znacznie skuteczniejsze okazało się myślenie realistyczne, łączące nadzieję z uważnością na ograniczenia. Dopiero takie podejście sprzyja wytrwałości i wzmacnia odporność psychiczną.

Tekst 👉 Igor Rottberg
______________
| Wiele popularnych treści psychologicznych robi zawrotną karierę.
Ich twórcy podsuwają nam przekonania, które obiecują lepsze życie, choć w rzeczywistości niekoniecznie pomagają nam lepiej żyć.

Igor Rottberg w najnowszym numerze obala kilka z najpopularniejszych i najczęściej rozpowszechnianych „recept”: 👉 https://literia.pl/czasopismo-newsweek-psychologia-1-26

18/01/2026

Choć nie jest to zalecane, wiele osób traktuje sztuczną inteligencję jako psychoterapeutę. Teraz role się odwróciły. Naukowcy poddali cztery popularne czatboty - ChatGPT, Grok, Gemini i Claude - intensywnej, czterotygodniowej psychoanalizie, wcielając się w rolę terapeutów. Wyniki eksperymentu pokazały, że wszystkie aplikacje AI generują odpowiedzi świadczące o poczuciu lęku i wstydu, a nawet o objawach przypominających zespół stresu pourazowego (PTSD). Eksperci wyjaśniają, skąd to dziwne zachowanie.

Wielu użytkowników traktuje popularne czatboty jako psychologów, a nawet lekarzy. Nie jest to zalecane, a twórcy tych narzędzi implementują specjalne reguły, wzorce zachowań i rodzaj inteligencji emocjonalnej, aby zachowywały się one w sposób możliwie najbardziej odpowiedzialny i profesjonalny, gdy użytkownik ma problemy ze zdrowiem, w tym także psychicznym. A co z ich własną psychiką?

To pytanie może w ogóle nie mieć sensu, jako że sztuczna inteligencja - choć może sprawiać inne wrażenie - nie posiada psychiki, osobowości i wewnętrznych przeżyć. Nie jest też samoświadoma. Dzięki odpowiedniemu zaprogramowaniu i wytrenowaniu ze strony twórców lub manipulacji ze strony użytkownika można jednak skłonić AI, by naśladowała takie cechy.

Zapraszam do zapoznania się z artykułem.
Ja zastanawiam się czy sztuczna inteligencja nie przejęła cech charakteru swoich twórców ....

Choć nie jest to zalecane, wiele osób traktuje sztuczną inteligencję jako psychoterapeutę. Teraz role się odwróciły. Naukowcy poddali cztery popularne

12/01/2026

Stella Brala- certyfikowana psychoterapeutka Lowenowska i Analityczka Więzi Prenatalnej

Z kim pracuję?
* z dorosłymi kobietami i mężczyznami
* z kobietami w ciąży
* z osobami planującymi zostanie rodzicami

11/01/2026

"Działania artystyczne i twórcze występują we wszystkich kulturach i epokach, stanowiąc dowód uniwersalnej ludzkiej potrzeby — nawet w pradawnych jaskiniach czy w obozach koncentracyjnych — by nawiązać kontakt z gwiazdami.

(...)

Wczesna teoria Melanie Klein dotycząca twórczości artystycznej zakładała, że twórca pragnie ponownie odnaleźć matkę wczesnego dzieciństwa, która została utracona.

Na przykład matkę Roberta Louisa Stevensona można, moim zdaniem, najlepiej opisać jako osobę nieobecną, choć formalnie obecna; kogoś, kto jednocześnie „był i nie był”. Bell (1992) opisał ją jako „często pustą, nieobecną nawet wtedy, gdy była obecna” (s. 22).

Klein zwracała uwagę na ogromny lęk dzieci wynikający z sadystycznych impulsów niszczenia matki i rabowania jej ciała z zawartości. W jej ujęciu, ponieważ utrata obiektu miłości — matki — stanowi podstawową infantylną sytuację zagrożenia, impuls twórczy rodzi się z potrzeby przywrócenia i naprawy zranionego obiektu po fantazjowanej destrukcyjnej napaści.”

Chessick, R. D. (2005) What Grounds Creativity?. Journal of the American Academy of Psychoanalysis 33:7-28

tłum: ESH + AI

"Działania artystyczne i twórcze występują we wszystkich kulturach i epokach, stanowiąc dowód uniwersalnej ludzkiej potrzeby — nawet w pradawnych jaskiniach czy w obozach koncentracyjnych — by nawiązać kontakt z gwiazdami.

(...)

Wczesna teoria Melanie Klein dotycząca twórczości artystycznej zakładała, że twórca pragnie ponownie odnaleźć matkę wczesnego dzieciństwa, która została utracona.

Na przykład matkę Roberta Louisa Stevensona można, moim zdaniem, najlepiej opisać jako osobę nieobecną, choć formalnie obecna; kogoś, kto jednocześnie „był i nie był”. Bell (1992) opisał ją jako „często pustą, nieobecną nawet wtedy, gdy była obecna” (s. 22).

Klein zwracała uwagę na ogromny lęk dzieci wynikający z sadystycznych impulsów niszczenia matki i rabowania jej ciała z zawartości. W jej ujęciu, ponieważ utrata obiektu miłości — matki — stanowi podstawową infantylną sytuację zagrożenia, impuls twórczy rodzi się z potrzeby przywrócenia i naprawy zranionego obiektu po fantazjowanej destrukcyjnej napaści.”

Chessick, R. D. (2005) What Grounds Creativity?. Journal of the American Academy of Psychoanalysis 33:7-28

Ilustracja: F.Waycott

tłum: ESH + AI

10/01/2026

Stella Brala- certyfikowana psychoterapeutka Lowenowska i Analityczka Więzi Prenatalnej

Z kim pracuję?
* z dorosłymi
* z kobietami w ciąży

10/01/2026

Shelley Nathans, amerykańska psychoanalityczka pracująca na codzień w Institute of Northern California oraz The San Francisco Center for Psychoanalysis jest autorką artykułu "Niewierność jako obrona maniakalna". Poniżej prezentujemy cytat z artykułu.

📣 Nasza prelegentka 👉Shelley Nathans, amerykańska psychoanalityczka pracująca na codzień w Institute of Northern California oraz The San Francisco Center for Psychoanalysis jest autorką artykułu "Niewierność jako obrona maniakalna". Poniżej prezentujemy cytat z artykułu.
Wystąpienie Shelley Nathans otworzy naszą konferencję. Będzie to w piątkowy wieczór 10 kwietnia - online.

ℹ️Zapraszamy do zapoznania się z biogramem prelegentki i naszą konferencją na stronie - link w komentarzu. 👇

09/01/2026

Dzieci najtrudniejsze emocje wyrażają przy swoich matkach jeśli jest to dla nich bezpieczne

https://www.facebook.com/share/p/17sNCxQGfY/

New neuroscience research shows that children save their hardest emotions for their mothers because their nervous system physically changes in her presence. Brain scans reveal that when a child is reunited with their mother during moments of stress, the stress circuits in the brain deactivate up to five times faster compared to being comforted by anyone else. As the stress response drops so quickly, the emotions that were held inside finally spill out, leading to crying, meltdowns, or sudden emotional release.
This happens because a mother acts as a child’s primary “regulating force.” Her voice, touch, scent, and presence trigger deep biological responses that calm the amygdala and signal safety to the nervous system. Once the body no longer feels threatened, the child can let go of the emotional weight they had been carrying, even if it appears as overwhelming feelings.
Researchers emphasize that this behavior is a sign of secure attachment, not misbehavior. It means the child feels safe enough to express what they suppressed while managing the outside world. Mothers often witness the hardest emotions not because they cause them, but because they are the safe space where healing begins.
This insight reminds parents that emotional closeness plays a powerful role in a child’s neurological development. A mother’s presence literally reshapes how the brain processes stress, proving that love and connection are among the strongest regulators of a child’s emotional world.

08/01/2026

"Aulagnier uważała, że matka dziecka, które później będzie psychotyczne, nie chce dziecka albo dokładniej - nie chce tego dziecka. Dlatego nie może ono wyrażać siebie w sposób autentyczny, ale musi dostosować się do oczekiwań matki. Doświadcza nieustannego nacisku na własną psychikę, który dokonuje się poprzez agresywne projekcje matki, prowadząc do pomieszania i fragmentacji. Aby przywrócić porządek, dziecko tworzy zmienione reprezentacje samego siebie, swoich rodziców i innych ludzi; tak powstaje pierwotna myśl urojeniowa, niezbędny, ale nie wystarczający warunek rozwoju psychozy.

Aulagnier postulowała zatem istnienie pierwotnego stadium reprezentacji psychicznej nazwała go piktogramem, w którym doświadczenie psychiczne przybiera formę przyjemnych lub nieprzyjemnych odczuć, niemożliwych do wyrażenia w języku.

(...) Przy różnych okazjach Aulagnier pisała, że piktogram - pierwotny element reprezentacji czasem nie powstaje. Dzieje się tak, gdy matka nie zdoła przekazać dziecku własnej obrazowej reprezentacji relacji usta-sutek, tym samym pozbawiając je doświadczenia „uprawnionej akceptowanej fuzji przyjemności i pragnienia niemowlęcia z przyjemnością i pragnieniem matki" (Aulagnier, 1984, s.73).

F. De Masi (2016), Podatność na psychozę. Psychoanalityczne rozważania o naturze i terapii stanu psychotycznego, Warszawa: Oficyna Ingenium, tłum. J. Jastrzębska

źródło ilustracji: Art Therapy Budapest