25/11/2025
,,Już John Bowlby (1979) uważał, że system przywiązaniowy jest aktywny u ludzi od kołyski aż po grób, a z upływem czasu zmieniają się jedynie figury przywiązania: dla dziecka jest nią podstawowy opiekun, dla nastolatka - grupa rówieśnicza, a dla dorosłego - partner miłosny. Wiele lat późniejszych badań nad przywiązaniem dorosłych potwierdza te założenia. Miłość jest częścią naszego systemu przetrwania, gwarantuje, że ważni ludzie będą blisko nas oraz będą nas wspierać i chronić w potrzebie. Zmaganie się z przeciwnościami losu można z kimś dzielić; można odważnie eksplorować otoczenie i się rozwijać, wiedząc, że istnieje bezpieczna przystań, do której zawsze możliwy jest powrót; że istnieje człowiek, który odpowie TAK na pytanie: „Czy będziesz przy mnie, gdy będę cię potrzebować?". Taki typ relacji koi, wygasza reakcje systemu nerwowego. Koregulacja emocji oparta na bliskich osobach jest naturalną i najbardziej efektywną strategią dla ludzi. To, że więź pozostaje ukrytym regulatorem naszego systemu nerwowego, wiadomo m.in. dzięki badaniom prowadzonym przy użyciu funkcjonalnego rezonansu magnetycznego (Johnson i in., 2013)."
Redakcja naukowa Bartosz Zalewski, Hanna Pinkowska-Zielińska, ,,Diagnoza w psychoterapii par. Diagnoza par w różnych podejściach", Warszawa 2021, str. 220-221 (rozdział 6 - ,,Diagnoza do terapii par skoncentrowanej na emocjach (EFT)", Katarzyna Moneta-Spyra)
fot Pouria Marhamati
