TAO - Pracownia badań, psychoterapii i rozwoju

05/02/2026

Gdy peron znika, ciało zostaje.

Zdarza się, że życie zaczyna pędzić
jak peron we mgle —
znikający, odklejający się spod stóp.
Jakby wszystko chciało odjechać
zanim zdążymy złapać oddech.

Ale peron nie istnieje.
To tylko my oddalamy się
od własnej osi.

Ciało wie to pierwsze.
Napina się pod mostkiem,
zamyka w gardle,
kładzie ciężarem na barkach —
nie po to, by nas zatrzymać,
ale by nas przywołać.

„Tu. Wróć do mnie.
Tu zaczyna się Twoja prawda.”

Gdy pozwalamy uwadze opaść
z hałasu świata
do ciepła skóry,
dzieje się coś cichego:
oddech staje się głębszy,
ziemia pod stopami staje się bliższa,
a wewnętrzne światło
zaczyna pulsować
jak odległa gwiazda,
która nagle rozpoznaje nas po imieniu.

Wtedy orientujemy się,
że nic nam nie ucieka.
To my wracamy —
do siebie,
do swojego rytmu,
do kierunku, który był w nas od zawsze.

Bo ciało to nie tylko dom.
Ciało to mandala.
Mapa, na której spotykają się
wszystkie nasze światy.

I kiedy wracamy do ciała,
wracamy do własnej osi świata —
tej, która łączy nas z kosmosem,
a kosmos z nami.

~~ z cyklu Rozmowy z Głosem

04/02/2026

Kolejny must have
W Polsce wiedza na temat menopauzy jest cały czas w powijakach, niestety

Dr Lisa Mosconi is the associate professor of neurology and radiology at Weill Cornell Medicine and director of Women’s Brain Initiative and Alzheimer’s Prev...

02/02/2026

Płynę.
A świat mówi: „załóż obcasy”.
To nie ja jestem przebrana.
Przebrany jest świat.

~~ z cyklu Rozmowy z Głosem

31/01/2026

Są relacje,
które żyją już tylko w pamięci,
jak echo dawnych dni.

Czas odsłania to, co prawdziwe.
Można nakładać stare obrazy
na teraźniejszość
i udawać,
że wszystko wciąż pasuje.

Ale obecność chce być widziana
tu i teraz.
W ciszy znikają iluzje
i widać,
kto stoi obok,
a kto został w historii.

Nie trzeba odchodzić.
Wystarczy zniknąć z miejsc,
w których słowa straciły treść
i wrócić do siebie — tam, żyje prawdziwa więź.

22/01/2026

Dlaczego odpoczynek poprawia pamięć?
Bo mózg regeneruje się tylko w spoczynku.

Pamięć jest funkcją energetyczną mózgu — dosłownie.
Struktury odpowiedzialne za pamięć krótkotrwałą i roboczą (m.in. korę przedczołową i hipokamp) zużywają ogromne ilości glukozy i tlenu. To jedne z najbardziej „energochłonnych” obszarów układu nerwowego.

Kiedy organizm jest przewlekle przeciążony — stresem, niewyspaniem, długotrwałą mobilizacją, bólem, stanami zapalnymi czy zaburzeniami hormonalnymi — mózg przełącza się w tryb oszczędzania zasobów. W pierwszej kolejności ogranicza działanie struktur odpowiedzialnych za pamięć i funkcje wykonawcze, które nie są niezbędne do przetrwania.

Właśnie wtedy „siadają”:
pamięć robocza,
pamięć krótkotrwała,
koncentracja,
organizacja i wielozadaniowość.

To wyraz przeciążenia osi HPA (podwzgórze–przysadka–nadnercza) i naturalnego mechanizmu ochronnego mózgu, który zachowuje energię na procesy kluczowe.
W praktyce:
kiedy ciało działa na rezerwie, pamięć robi to samo.

Dlatego, żeby dobrze żyć — i utrzymać sprawną pamięć — potrzebujemy nauczyć się odpoczywać.
Co dzieje się w ciele podczas odpoczynku
W czasie odpoczynku uruchamiają się mechanizmy, które dosłownie przywracają mózg do pełnej funkcji:
obniża się aktywność układu współczulnego (tryb mobilizacji),
wzrasta aktywność układu przywspółczulnego, odpowiedzialnego za regenerację, trawienie, naprawę tkanek i wyciszenie osi stresu.

W efekcie:
spada poziom kortyzolu,
normalizuje się praca osi HPA,
poprawia się ukrwienie kory przedczołowej,
hipokamp odzyskuje warunki do tworzenia i konsolidacji śladów pamięciowych.
To właśnie w stanie wyciszenia ciało aktywuje procesy niedostępne w trybie ciągłego napięcia:
naprawę tkanek, regulację neuroprzekaźników, odbudowę zasobów metabolicznych i stabilizację gospodarki hormonalnej.

Krótko mówiąc:
odpoczynek nie jest „nicnierobieniem” — to wysoko wyspecjalizowana praca biologiczna, bez której pamięć nie ma narzędzi, by działać.

Chwilowe zatrzymanie się — w oddechu, w ciele, w tu i teraz — nie jest dodatkiem do życia.
Jest jednym z warunków jego fizjologicznej równowagi.
To moment, który pozwala organizmowi odzyskać zdolność myślenia, zapamiętywania, koncentracji i klarownego działania.

~~z cyklu Rozmowy z Głosem

18/01/2026

Bardzo dobry wywiad, gorąco polecam!
Jest opcja z tłumaczem

Menopause symptoms, perimenopausal symptoms, weight loss, exercise, hormone replacement therapy. If you enjoyed this, you will LOVE this conversation with Dr...

13/01/2026

Granice nie są po to, żeby oddzielać ludzi.
Granice są po to, żeby człowiek mógł być w relacji
i nie tracić siebie.
Brak granic to brak rdzenia,
a bez rdzenia relacja nie ma się na czym oprzeć.
Brak granic to także brak przestrzeni,
w której relacja mogłaby zdrowo się rozwijać.

~~ Z cyklu Rozmowy z Głosem

13/01/2026

https://www.facebook.com/share/14TBSUXoBMS/

„Psychopatia jest strukturą zintegrowaną na niskim poziomie, z inteligencją w funkcji służebnej, instrumentalnej, podporządkowanej popędom prymitywnym. Psychopata może sprawiać wrażenie silnej osobowości – ze względu na energię, dynamikę, ambicję i często dobrą inteligencję – jednak nie posiada on ani psychicznego środowiska wewnętrznego, ani zdolności do krytycznego ustosunkowania się do siebie.

Nie przeżywa konfliktów wewnętrznych, nie rozwija empatii, jest egocentryczny i dąży brutalnie do realizacji własnych celów. Jego samokontrola ma charakter instrumentalny i służy realizacji planów egocentrycznych, a nie rozumieniu drugiego człowieka.

Brak dezintegracji, brak wrażliwości i brak konfliktów wewnętrznych uniemożliwiają rozwój nawet średniego poziomu syntonii. Psychopata nie przeżywa „my”, jego odniesieniem pozostaje wyłącznie „ja”. Może utożsamiać innych z sobą, ale nigdy siebie z innymi.

Struktura ta wyraża silną wolę prymitywną, lecz nie wolną wolę. Przystosowanie do środowiska ma charakter czysto instrumentalny i oparty jest na zaspokajaniu popędów podstawowych. Z tego powodu psychopata jest aspołeczny i może stać się antyspołeczny.”

cytaty z "Dezintegracja Pozytywna" w nawiązaniu do fragmentu opublikowanego przez William Tillier (Dabrowski International):

"The psychopath has a strong will, but no free will, as their behaviour is subjugated to their individual, primitive drives and desires. The psychopath is incapable of a critical attitude with regard to himself. He may appear to have a “strong will” which is an expression of an ambition united with very strong basic drives, and intelligence (often highly developed) serving as their tool. He may appear to have “self-control,” but it is geared to his egocentric plans of operation and methods of carrying them out. There is an “enthusiasm” in enjoying the power of realizing his plans. Obviously, it has nothing in common with self-control based on empathy and understanding of others. Psychopathic individuals are ruthless and aggressive in subjugating everything to their own designs. This is their strength and their weakness. It is an expression of a primitive “strong will” and not of a “free will.” The psychopath has no empathy only syntony in regard to those with whom he is associated by temporary ties of common venture, partnership or business. Without disintegration, without sensitivity, without internal conflicts there is no possibility of developing even a medium level of syntony (i.e. having feelings common with others). He is never aware of a common endeavor as expressed by “we”; instead his constant reference is to the “I.” He may identify others with himself but never himself with others. Psychopaths are emotionally cold, their adaptation to the environment is based on the needs to satisfy their basic drives, something that is not hard to rationalize. Because of this, the psychopath is asocial and can become antisocial." - Psychoneurosis Is Not an Illness

24/12/2025

18/12/2025

O rozpoznawaniu

Na co dzień świat bywa prosty.
Są ludzie, z którymi dobrze się idzie.
Rozmowy, po których zostaje spokój.
Relacje, w których nie trzeba się pilnować.
Buźka sama się uśmiecha.

I tak właśnie ma być.

Ale życie nie składa się tylko z takich dni.

Czasem spotykamy kogoś w gorszym momencie.
Czasem czyjeś zranienie, które wychodzi bokiem.
Czasem trudnego człowieka.
Czasem nieporozumienie — takie, które da się jeszcze rozplątać rozmową i czasem.

A czasem…
na środku drogi staje mamut.

Nie metafora trudności.
Nie czyjaś słabość.
Mamut — ktoś z innego porządku.
Z innymi zasadami.
Z innym sposobem bycia w świecie.

My wciąż jesteśmy w logice:
„jak to widzisz?”,
„co to znaczy dla ciebie?”,
„nie czyń drugiemu”.

A po drugiej stronie działa coś znacznie prostszego:
najeść się.
Wziąć.
Skorzystać.

Problem zaczyna się wtedy, gdy tego nie chcemy zobaczyć.
Gdy wszystkie sytuacje traktujemy tak samo.
Gdy zakładamy wspólny świat tam, gdzie go nie ma.

Dobrzy ludzie mają tendencję do tłumaczenia.
Do szukania sensu.
Do brania na siebie odpowiedzialności za napięcie.

A są też tacy, którzy potrafią to wykorzystać.
Czasem wprost.
Czasem pod warstwami ideologii, systemów, zależności.
Tych warstw bywa wiele.

Dlatego tak ważna jest dobra relacja ze sobą.
Cicha.
Uczciwa.
Bez przymusu.

Uważność na to, co się w nas dzieje.
Także w ciele.

Czy jest w nim spokój.
Czy napięcie.
Czy oddech płynie.
Czy się skraca.

Czy pojawia się zwlekanie.
Zmęczenie bez powodu.
Zawstydzenie, które mówi: „to pewnie ze mną coś nie tak”.

To są momenty, w których warto się zatrzymać.
Nie po to, żeby od razu działać.
Ale po to, żeby zobaczyć.

Czy to, w czym jestem, nadal mnie mieści.
Czy jeszcze mogę tu być sobą.

Uważność na siebie nie oddziela nas od świata.
Przeciwnie.
Sprawia, że możemy w nim być prawdziwiej.

Czasem oznacza to rozmowę.
Czasem próbę zmiany reguł.
A czasem odejście.

Nie z lęku.
Nie z winy.
Tylko z jasnego rozpoznania.

Dobra relacja ze sobą jest bazą.
Z niej dopiero rodzą się relacje z innymi.

Takie, w których nie trzeba marznąć pod za krótką kołderką.
I w których nie spotykamy mamutów
~~ z cyklu Rozmowy z Głosem

05/12/2025

Przedświt w terapii to moment,
w którym jeszcze nie znamy prawdy o sobie,
ale przestajemy ją ukrywać przed sobą.

Człowiek jest pasterzem bycia,
bo to w nim otwiera się prześwit — heideggerowskie Lichtung —
w którym prawda może się pojawić.

W prześwicie człowiek nie szuka sensu.
W prześwicie sens sam przychodzi.
~~ z cyklu Rozmowy z Głosem