Poza Schematem Weronika Głuszek

04/01/2026

🧑‍🧑‍🧒Nowy Rok to dobry moment, by zatrzymać się i zadać sobie ważne pytanie: jak dbamy o zdrowie psychiczne dzieci i młodzieży?

🔅Zdrowie psychiczne jest jednym z fundamentalnych dóbr człowieka i stanowi integralną część ogólnego zdrowia. Nie oznacza wyłącznie braku choroby czy zaburzeń.

😁Zgodnie z definicją WHO to także potencjał psychiczny, który pozwala zaspokajać potrzeby, uczyć się, rozwijać, budować relacje, radzić sobie z trudnościami i czerpać satysfakcję z życia.

🔵U dzieci i młodzieży zdrowie psychiczne przejawia się m.in. w:
* zdolności do doświadczania i wyrażania emocji w sposób adekwatny i bezpieczny;
* poczuciu własnej wartości, bezpieczeństwa i zaufania do siebie oraz świata;
* umiejętności funkcjonowania w rodzinie, szkole i grupie rówieśniczej;
* zdolności do nawiązywania i podtrzymywania relacji oraz stopniowego uczenia się samodzielności.

📱Z jakimi trudnościami mierzą się dziś dzieci i nastolatki?
W praktyce diagnostycznej coraz częściej obserwujemy szerokie spektrum trudności psychicznych i rozwojowych.

🟣Najczęściej diagnozowane zaburzenia u dzieci i młodzieży, zgodnie z klasyfikacją ICD-10, obejmują:
* zaburzenia lękowe i nerwicowe związane ze stresem, w tym lęki, fobie, natrętne myśli i reakcje na przewlekłe przeciążenie
* zaburzenia nastroju, w tym depresję;
* zaburzenia rozwoju psychologicznego, takie jak spektrum autyzmu, trudności w komunikacji i relacjach społecznych;
* zaburzenia hiperkinetyczne (ADHD), obejmujące trudności z koncentracją uwagi, nadruchliwość i impulsywność;
* specyficzne trudności w uczeniu się - dysleksję, dysgrafię, dysortografię i dyskalkulię;
* zaburzenia zachowania i emocji rozpoczynające się w dzieciństwie i adolescencji.

🟢Równocześnie narasta liczba problemów charakterystycznych dla współczesnej młodzieży, takich jak:
* nadmierne korzystanie z internetu, gier komputerowych i mediów społecznościowych;
* cyberprzemoc;
* eksperymentowanie z używkami;
* zaburzenia odżywiania;
* trudności w relacjach rówieśniczych i szkolnych;
* presja otoczenia i przeciążenie wymaganiami.

👥 Kto jest kim w systemie pomocy?

🔹Psycholog dzieci i młodzieży zajmuje się diagnozą funkcjonowania dziecka lub nastolatka. Przeprowadza wywiad, stosuje testy psychologiczne, ocenia procesy poznawcze, emocjonalne i osobowościowe.
Udziela pomocy psychologicznej i wsparcia, pomaga zrozumieć trudności oraz w razie potrzeby kieruje do psychiatry lub psychoterapeuty.
Psycholog nie prowadzi leczenia farmakologicznego.

🔹Psychiatra jest lekarzem. Stawia diagnozę medyczną, ocenia stan psychiczny i somatyczny oraz ustala plan leczenia, w tym farmakologicznego.
Może skierować na psychoterapię, leczenie szpitalne lub do oddziału dziennego.
Do psychiatry warto zgłosić się przy dużym nasileniu objawów, takich jak myśli samobójcze, autoagresja, nasilona depresja czy inne poważne zaburzenia.

🔹Psychoterapeuta prowadzi psychoterapię według określonego nurtu i w ramach ustalonego planu leczenia. Pomaga przepracować trudności emocjonalne i psychiczne w dłuższym procesie.
Psychoterapia może mieć formę indywidualną, grupową lub rodzinną.
Psychoterapeutą nie zawsze jest psycholog, kluczowe są kwalifikacje, szkolenie i regularna superwizja.

❗️Dzieci i młodzież do 18. roku życia nie potrzebują skierowania do psychologa, psychiatry ani psychoterapeuty.
Plan pomocy i leczenia ustalany jest przez zespół specjalistów.

🌱Na koniec warto podkreślić jedno: proszenie o pomoc jest oznaką troski i odpowiedzialności, a nie słabości. Zarówno dla rodzica, jak i dla nastolatka.🌱

🔵Trudności psychiczne nie wybierają „złej pory” i nie mijają same tylko dlatego, że je ignorujemy.

Psychoedukacja, rozmowa i wczesna diagnoza dają realną szansę na zmianę.
Pozwalają lepiej zrozumieć siebie, swoje dziecko i mechanizmy, które stoją za zachowaniem czy emocjami.
Im wcześniej pojawi się wsparcie, tym większa przestrzeń na rozwój, ulgę i poprawę jakości życia.

🔴Jeśli coś Cię niepokoi, zatrzymaj się przy tym sygnale. Zapytaj, poszukaj informacji, skonsultuj się ze specjalistą. Nie trzeba mieć „pewności”, by zgłosić się po pomoc.
Wystarczy uważność i gotowość do zadbania o zdrowie psychiczne - swoje lub dziecka.

🌱Nie jesteście w tym sami! Pomoc istnieje, a rozmowa często jest pierwszym, najważniejszym krokiem.🌱

15/12/2025

🎅 Święty Mikołaj, prawda i zaufanie… 🎁
(kilka spokojnych myśli z perspektywy psychologa) 🧠💛

Dla jednych rodziców opowieść o Świętym Mikołaju to ✨ piękna, ciepła tradycja.
Dla innych — 🤔 źródło niepokoju i wewnętrznych pytań.
❓ Czy to jest w porządku?
❓ Czy nie naruszam zaufania mojego dziecka?
❓ Czy nie uczę go kłamstwa?

Jeśli te pytania są Ci bliskie — to znak, że bardzo uważnie podchodzisz do relacji ze swoim dzieckiem 🤍
A to już jest ogromna wartość.

🧠 Co mówi psychologia — spokojnie i bez uproszczeń!

Badania nad rozwojem dzieci pokazują, że fantazja i myślenie magiczne ✨🦄 są naturalną częścią dzieciństwa — szczególnie między 3. a 8. rokiem życia.

Dzieci w tym wieku swobodnie poruszają się między światem realnym a wyobrażonym. 🌍💭
Dla dorosłych bywa to trudne do zrozumienia, ale dla dzieci jest rozwojowo sensowne.

Co ciekawe — badania (m.in. Chris Boyle, Jacqueline Woolley) nie pokazują, by odkrycie prawdy o Świętym Mikołaju masowo niszczyło zaufanie do rodziców 🚫💔

Reakcje dzieci są różne:
😢 smutek
😌 ulga
😄 duma z własnego odkrycia
Najczęściej jednak są krótkotrwałe.
I tak — każde dziecko może przeżywać to inaczej. I to też jest w porządku 🌱

⚠️ Jeśli boisz się „kłamstwa” — to ważny sygnał!
Niektórzy rodzice czują, że mówienie o Świętym Mikołaju jest niezgodne z ich wartościami.
Psychologia nie mówi: „to błąd” ❌
Wręcz przeciwnie — spójność dorosłego z własnymi przekonaniami wzmacnia poczucie bezpieczeństwa dziecka. 🤍

Warto pamiętać, że:
✔️ nie trzeba wybierać między „pełnym mitem” a „brutalną prawdą”,
✔️ można mówić o Mikołaju symbolicznie 🎁 — jako o idei hojności i dzielenia się,
✔️ można pozwolić dziecku wierzyć, nie inicjując aktywnie narracji,
✔️ można też powiedzieć wprost: „To historia, którą ludzie opowiadają w święta”.
Każda z tych dróg może być wystarczająco dobra, jeśli opiera się na szacunku i uważności. 🌿

👂 Najważniejszy moment? Pytanie dziecka…
Psychologowie podkreślają jedno:
🔹 kiedy dziecko zaczyna pytać — warto bardziej słuchać niż odpowiadać.

Zamiast natychmiastowego „tak” lub „nie”, czasem wystarczy:
💬 „A co ty o tym myślisz?”
💬 „Jakie masz przeczucia?”
💬 „Widzę, że się nad tym zastanawiasz”.

Dla wielu dzieci odkrycie prawdy to ważny krok rozwojowy 🧩
Dowód, że potrafią samodzielnie myśleć.
Nie potrzebują wtedy „demaskowania” — tylko towarzyszenia. 🤝

❤️ Relacja jest ważniejsza niż odpowiedź!
Z perspektywy psychologa najważniejsze nie jest to, czy Święty Mikołaj „istnieje” w Waszym domu, ale czy:
✨ dziecko czuje się wysłuchane,
✨ może zadawać pytania bez lęku,
✨ doświadcza spójności i szacunku.

Dzieci rzadko pamiętają dokładnie, co im powiedziano.
Znacznie częściej pamiętają, jak się wtedy czuł.💛

💬 Zaproszenie do rozmowy!
Jeśli masz ochotę — podziel się:
👇 jak Ty podchodzisz do tego tematu,
👇 co było dla Ciebie najtrudniejsze,
👇 jakie rozwiązania sprawdziły się w Waszej rodzinie?

Nie ma jednej właściwej drogi !🚶‍♀️🚶‍♂️
Są różne rodziny, różne dzieci i różne wartości.
I każda z tych historii zasługuje na uważność i szacunek. 💛✨

02/11/2025

🕯️ Jak dzieci rozumieją śmierć?

Listopad to czas, kiedy wiele rodzin zatrzymuje się na chwilę w zadumie. Zapalamy znicze, wspominamy, rozmawiamy.
Dzieci obserwują nasze rytuały i czasem stawiają pytania, które dla nas mogą być trudne: „Gdzie jest babcia?”, „Czy umrę, kiedy zasnę?” — albo po prostu milczą i patrzą.

W takich chwilach najważniejsze jest to, co my — dorośli — potrafimy im dać: spokój, prawdę i obecność.

🧠 Co mówią badania o rozumieniu śmierci przez dzieci?

Jedne z klasycznych badań przeprowadziła Maria Nagy (1948) — na ich podstawie wyróżniono trzy etapy rozumienia śmierci u dzieci:

1️⃣ Do ok. 5. roku życia
Dziecko często traktuje śmierć jako coś tymczasowego i odwracalnego. Martwą osobę może kojarzyć z „zasypianiem” lub „nieobecnością”.
To odpowiada etapowi myślenia przedoperacyjnego (wg Piageta): świat jest jeszcze pełen magii i symboli.

2️⃣ Około 5–9 lat
Pojawia się rozumienie nieodwracalności, ale nadal może dominować myślenie magiczne — np. wyjaśnienia typu „umarł, bo był niegrzeczny” czy personifikacje śmierci.
Dziecko nie zawsze odnosi śmierć do siebie.

3️⃣ Od ok. 9–11 lat
Następuje dojrzenie: dziecko rozumie śmierć jako nieuchronny, osobisty proces — że dotyczy także niego.
To etap operacji formalnych, kiedy pojawia się większa zdolność do refleksji i empatii.

⏱️Badania Hanny Żuchowskiej (lata 80.) pokazują, że dzieci 6–10-letnie zwykle rozumieją już biologiczny sens śmierci (ciało przestaje działać), choć niektóre wciąż przypisują zmarłym cechy psychologiczne (np. że „cieszą się z kwiatów”).
Między badaniami Nagy a późniejszymi obserwacjami można też zauważyć przesunięcie dolnej granicy wieku rozumienia śmierci — co może wynikać z przyspieszonego rozwoju dzieci i zmian kulturowych.

💬 Jak rozmawiać z dzieckiem o śmierci — wskazówki praktyczne

Badacze są zgodni: szczerość i jasność języka są kluczowe. Dziecko potrzebuje prostych, prawdziwych wyjaśnień, dostosowanych do wieku.

🚫 Unikaj eufemizmów:
„babcia zasnęła” (może wywołać lęk przed snem);
„Bóg zabrał, bo kochał” (może prowadzić do gniewu lub poczucia niesprawiedliwości;
„odeszła” (dziecko może pytać: dlaczego nikt jej nie szuka?).

✅ Mów prosto: „Babcia zmarła — jej ciało przestało działać: nie oddycha, nie patrzy, nie czuje, nie myśli. To znaczy, że już nie żyje.”
Takie konkretne wyjaśnienie daje zrozumienie i bezpieczeństwo.

⁉️ Dopasuj ilość informacji do wieku — odpowiadaj na pytania, nie zasypuj dziecka teoriami.

💛Pozwól na emocje: zadawanie pytań, płacz, złość i milczenie są naturalne. Daj przestrzeń i powiedz, że wszyscy mają prawo tak czuć.

⚰️ Czy pozwolić dziecku iść na pogrzeb?

Udział w rytuałach bywa kontrowersyjny, jednak specjaliści (m.in. Kübler-Ross, Kergorlay-Soubrier) podkreślają, że uczestnictwo może pomóc: potwierdza ostateczność śmierci, daje możliwość pożegnania i widzenia wsparcia ze strony bliskich. Jeśli dziecko chce iść — warto je przygotować: opowiedz, jak wygląda ceremonia, że ludzie mogą płakać, że to sposób żegnania. Wykluczenie dziecka może spowodować, że wyobrazi sobie gorsze rzeczy, niż rzeczywistość.

🌱 Jak wspierać dziecko w żałobie — praktyczne pomysły

💡 Mów prawdę, ale prostym językiem.
💡Przypominaj dziecku, że nie jest winne — śmierć nie jest zaraźliwa ani karą.
💡Pomóż zachować wspomnienia: „pudełko skarbów”, album ze zdjęciami, nagrania opowieści o zmarłym.
💡Rozmawiaj o emocjach — zachęcaj do wyrażania ich (słowami, rysunkiem, ruchem).
💡Utrzymuj rutynę — daje poczucie bezpieczeństwa.
💡Nie zostawiaj dziecka samego z bólem — obecność dorosłego jest najważniejsza.
💡Szukaj wsparcia w społeczności: rodzina, nauczyciele, wychowawcy mogą pomóc obserwować i towarzyszyć.
💡💡Pamiętajmy, że dziecięca żałoba może trwać dłużej i ujawnić się przy kolejnych stratach — to proces, nie jednorazowe wydarzenie.

📚 Literatura dla dzieci (wybrane tytuły, pomocne w rozmowie)

📖Żegnaj, Panie Muffinie! — Ulf Nilsson;
📖Jesień liścia Jasia — Leo Buscaglia;
📖Gęś, śmierć i tulipan — Wolf Erlbruch;
📖Czy tata płacze? — Hilde Ringen Kommedal;
📖Esben i duch dziadka — Kim Fupz Aakeson.

🌿 Na koniec

Dziecko ma prawo:

🍂 przeżywać żałobę po swojemu;
🍂zadawać trudne pytania;
🍂 wspominać zmarłych i być włączone w rytuały pożegnania.

🕯️Największym darem, jaki możemy mu dać w tych dniach, jest prawda, obecność i czułość.

📖 Źródła: M. Nagy (1948); H. Żuchowska (lata 80.); E. Kübler-Ross; M. Kergorlay-Soubrier; A. Duperey; oprac. m.in. Kotowicz (2012), Królica (2009), Ogryzko-Wiewiórkowska (1994), Czudek-Ślęczka (2006).

28/10/2025

💻 Internet jest dziś przestrzenią dorastania, rozmów, relacji, odkrywania siebie!

🛜 Facebook, Instagram, Discord, WhatsApp, YouTube, Snapchat, a coraz częściej też OnlyFans — to nie tylko platformy do kontaktu i rozrywki.

🫆To miejsca, gdzie granice prywatności, zaufania i bezpieczeństwa mogą się zatrzeć. To przestrzeń, w której bardzo łatwo się zgubić.

Dzieci, młodzież właśnie tam poznaje „znajomych”, uczy się o relacjach, o ciele, o emocjach – często bez dorosłego przewodnika.

A przecież „zabezpieczenie” wielu stron dla dorosłych to wciąż tylko jedno pytanie:
👉 „Czy masz 18 lat?” – „Tak.”

To dzieje się, zanim dziecko zrozumie, czym jest zgoda, granica, wstyd czy szacunek.
Dlatego tak ważne są rozmowy.
Nie wtedy, gdy „coś się stanie”, ale na co dzień, w małych momentach.

🧭 Jak rozmawiać o bezpieczeństwie, ciele i relacjach?
Rozmowy o Internecie zaczynają się od rozmów o ciele i emocjach.
Dziecko, które wie, że ma prawo decydować o sobie, dużo łatwiej powie „nie” – zarówno offline, jak i online.

👶 6–9 lat — fundament: Twoje ciało należy do Ciebie
🔹 Nikt – poza rodzicem, lekarzem (w obecności rodzica) – nie może dotykać miejsc intymnych.
🔹 Miejsca intymne to te, które zakrywa bielizna.
🔹 Jeśli ktoś prosi o zdjęcie ciała lub pokazanie się przez kamerę – zawsze powiedz nie i przyjdź do mnie.
🔹 Masz prawo powiedzieć „nie”, odejść i poprosić o pomoc – zawsze.

Mów spokojnie, prosto, bez zawstydzania.
To nie „trudny temat”. To fundament bezpieczeństwa.

👧 10–13 lat — granice, emocje, ciekawość
🔹 Dzieci w tym wieku zaczynają interesować się ciałem, relacjami i akceptacją. To naturalne.
🔹 Porozmawiaj, czym jest prywatność – że nie wszystko, co się czuje, trzeba pokazywać w Internecie.
🔹 Wyjaśnij, że żaden rówieśnik ani dorosły nie ma prawa prosić o zdjęcia ciała – nawet „dla zabawy” czy „zaufania”.
🔹 Ucz, że jeśli ktoś naciska, manipuluje lub prosi o tajemnicę, to sygnał alarmowy.

Zamiast pytać „dlaczego to zrobiłeś?”, zapytaj:
👉 „Co się wydarzyło?”
👉 „Jak się z tym czułeś?”
👉 „Co mogłoby pomóc Ci czuć się bezpieczniej?”

🧑 14+ lat — relacje, presja i zgoda
🔹 To czas odkrywania siebie, relacji i bliskości – nie da się tego zatrzymać, ale można towarzyszyć.
🔹 Rozmawiaj o tym, czym jest zgoda – że to nie tylko słowo „tak”, ale też poczucie bezpieczeństwa, wolności i komfortu.
🔹 Ucz, że ciało nie jest walutą, a zdjęcia wysłane online nigdy nie są w pełni prywatne.
🔹 Powiedz jasno: jeśli coś się stało – nie jesteś winny/winna. To dorośli są od pomocy, nie od karania.

Rozmawiaj też o presji:
Internet pokazuje wycinki rzeczywistości – nieprawdziwe wzorce relacji, ciała, miłości.
Pomóż dziecku zbudować własne definicje bliskości i wartości.

🪞 Dla dorosłych — jak prowadzić te rozmowy?
❤️ Nie czekaj, aż zapytają. Zrób pierwszy krok.
🧩 Mów prosto i spokojnie. Jeśli Ty się wstydzisz, dziecko też się zawstydzi.
👂 Słuchaj więcej, niż mów. Czasem potrzebują tylko Twojej obecności.
🌱 Nie reaguj złością ani szokiem. To zabija zaufanie.
📱 Daj przykład. Jeśli my spędzamy w telefonie całe wieczory, uczymy, że to normalne.
🤝 Rozmawiaj przy okazji. Po filmie, w aucie, na spacerze – wtedy najłatwiej się otworzyć.

🧠 Edukacja to opieka. Jeśli nie Ty opowiesz o świecie – zrobi to Internet.
Nie chodzi o zakazy.
Chodzi o relację, zaufanie i świadomość.
Bo w świecie, w którym granice między „online” a „offline” już się zatarły,
rozmowa jest najskuteczniejszym zabezpieczeniem, jakie możesz dać swojemu dziecku.

18/10/2025

W pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym coraz częściej widzę, że temat cielesności budzi niepokój i bezradność – zarówno u dorosłych, jak i u samych dzieci.
Tymczasem edukacja, spokój i zrozumienie są kluczowe. Cielesność dziecka to nie tabu, lecz element rozwoju. 🌿

💡 Warto wiedzieć:
👉 Eksploracja ciała jest naturalna. Dziecko poznaje świat przez dotyk i ciekawość – także wobec siebie. Nie ma to kontekstu seksu***ego, to po prostu sposób poznawania siebie.
👉 Nie wymaga leczenia ani karania. Dziecko powtarza to, co daje przyjemność lub ukojenie. Z czasem, poznając normy społeczne, samo reguluje zachowanie.
👉 Reakcja dorosłego ma ogromne znaczenie.
Zamiast:
⁉️ komentować publicznie, karać, zawstydzać, odsyłać do specjalisty –
🍀 zachowaj spokój, zrozumienie i empatię.
👉 Jeśli coś Cię niepokoi, porozmawiaj z pediatrą lub psychologiem dziecięcym, który wyjaśni, co jest naturalne, a co wymaga wsparcia.

🌸 Jak wspierać dziecko:
💬 Ucz, że ciało jest czymś dobrym i naturalnym.
💞 Daj poczucie bezpieczeństwa, akceptacji i miłości.
⚖️ Tłumacz spokojnie, co robimy prywatnie, a co publicznie.
🏃 Zachęcaj do ruchu i aktywności fizycznej.
🎨 Pokaż inne sposoby regulowania emocji – taniec, zabawę, rozmowę.

🧠 Kiedy warto skonsultować się ze specjalistą:
Jeśli dziecko zna zasady, ale nie potrafi powstrzymać zachowań lub cierpi z tego powodu, warto udać się do psychiatry dziecięcego. Specjalista oceni, czy to etap rozwoju, czy objaw zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. W razie potrzeby pomoże terapia lub leczenie.

❤️ Zrozumienie zamiast wstydu!
Niektóre dzieci używają takich zachowań, by radzić sobie z emocjami – złością, lękiem, stresem (np. po separacji rodziców lub narodzinach rodzeństwa). Pomóż im znaleźć inne formy wyrażania emocji:
🏃‍♀️ ruch, 💢 tupanie, 🥊 uderzanie w poduszkę, 📰 darcie papieru, 🎨 rysowanie.

📚 Źródło:
A. Kraśniej-Dębkowska, S. Jóźwiak, „On… w okresie niemowlęcym i wczesnodziecięcym – rozpoznanie, różnicowanie i leczenie”, WUM
🌼 Świadomy dorosły to bezpieczne dziecko. 💛

10/10/2025

🌿💚 10 października, dziś obchodzimy Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego.

To dobry moment, by zatrzymać się na chwilę i pomyśleć o potrzebach emocjonalnych naszych dzieci 💭

Już od najmłodszych lat warto wspierać je w tym, by potrafiły rozumieć swoje emocje, mówić o nich i radzić sobie w trudnych sytuacjach.
Bo zdrowie psychiczne nie zaczyna się w dorosłości – ono rośnie razem z dzieckiem 🌱

💬 W tym wyjątkowym dniu mam ogromną przyjemność zaprosić dzieci na zajęcia Treningu Umiejętności Społecznych (TUS), które prowadzę w Rodzinnej Przystani 💛⚓️

🗓️ Start: 28 października 2025 r.
👧 Grupa 5–7 lat – godz. 17:00
🧒 Grupa 10–12 lat – godz. 18:00

Podczas spotkań będziemy wspólnie:
💬 uczyć się lepiej komunikować,
🤝 budować przyjaźnie,
💪 wzmacniać pewność siebie,
😌 radzić sobie z emocjami i napięciem.

Zdarza się, że wśród dzieci pojawiają się różne trudności – nieśmiałość, lęki, problemy z koncentracją, słuchaniem czy z bezpieczną zabawą.
To zupełnie naturalne 💛

TUS to świetny sposób, by pomóc im odkrywać, jak radzić sobie z tym wszystkim w przyjaznej, wspierającej atmosferze.

A jeśli widzisz, że trudności zaczynają przerastać Twoje dziecko – zapraszam również na spotkania indywidualne, podczas których wspólnie poszukamy najlepszych rozwiązań 💚

📩 Zapisy na zajęcia i konsultacje przyjmuję w wiadomości prywatnej, mailowo lub telefonicznie.

Z ciepłem,
mgr Weronika Głuszek – psycholog 🌿
Rodzinna Przystań ⚓️ – miejsce, gdzie relacje stają się siłą.

29/09/2025

👉 Jeśli codziennie walczysz o uwagę, zrozumienie i odrobinę wsparcia – widzę Cię.

Za nami dni świadomości ADHD, dzień pokoju, miesiąc depresji i zapobiegania samobójstwom. Przed nami dni świadomości mutyzmu wybiórczego, AAC i kolejne…
Tyle dat. Tyle haseł. A Ty codziennie nosisz to wszystko w sobie.

Wiesz, jak to jest, gdy świat przytłacza:
🔹 słowa nie chcą wyjść,
🔹 dźwięki są zbyt głośne, światło zbyt mocne,
🔹 koncentracja ucieka,
🔹 ciało chce się poruszać, gdy inni każą siedzieć w ciszy,
🔹 każda porażka boli jak rana,
🔹 przychodzą dni, kiedy naprawdę chcesz się poddać.

A zamiast wsparcia – słyszysz:
❌ „Niegrzeczny.”
❌ „Niewychowany.”
❌ „Jakby był głodny, to by zjadł.”
❌ „Za moich czasów...”
❌ „On ma autyzm, więc jest zbyt….”

Łatki zamiast pomocy. Uwagi zamiast wsparcia.
Brak realnej strefy wyciszenia.
Brak indywidualnego podejścia, bo „nie ma kadry”.
Komentarze już od progu: „Dzisiaj znowu miał zły dzień w szkole.”
Przerzucanie od jednego specjalisty do drugiego.
A Ciebie coraz mniej.

🌸 A gdyby tak na chwilę się zatrzymać?
Nie oceniać. Nie doradzać.
Tylko być. Podejść. Przytulić. Schować pod skrzydła.
Czasem bez słów.
Czasem wystarczy sama obecność.

I dlatego dzisiaj piszę to do Ciebie:
💙 Do rodzica, który kocha ponad siły.
💙 Do nauczyciela, który nie poddaje się mimo braku narzędzi.
💙 Do osoby neuroatypowej, która każdego dnia walczy o miejsce dla siebie.
💙 Do terapeuty, który widzi więcej, niż widać na pierwszy rzut oka.

🤍 Gratuluję Ci.
🤍 Jestem z Tobą.
🤍 Dziękuję, że się nie poddajesz.

23/09/2025

✨ Wrzesień – miesiąc pełen emocji i wyzwań ✨

Początek roku szkolnego to zawsze ogrom zmian – nowe obowiązki, spotkania, zebrania… a wśród nich również spotkania zespołu dotyczące IPET czy WOPFU 👩‍🏫👨‍👩‍👧. Brzmi skomplikowanie? Spokojnie, już tłumaczę 💙

To właśnie podczas takich spotkań nauczyciele, specjaliści i rodzice wspólnie zastanawiają się, jak najlepiej wesprzeć dziecko – zarówno w nauce, jak i w sferze emocji czy potrzeb sensorycznych 🌱. To moment, w którym głos rodzica jest niezwykle ważny – bo to właśnie Wy najlepiej znacie swoje dziecko i możecie wnieść cenne obserwacje z życia codziennego 🏡.

🤔 Warto pamiętać:
✔️ To nie „egzamin” dla rodzica czy dziecka.
✔️ To przestrzeń do rozmowy, pytań i rozwiewania wątpliwości.
✔️ To okazja, aby razem wyznaczyć cele i stworzyć dziecku jak najbezpieczniejsze warunki do rozwoju.

Nie musicie być sami w tym intensywnym czasie 🍂💪. Współpraca z nauczycielami i specjalistami może naprawdę przynieść ogrom wsparcia – i dla dziecka, i dla Was.

A ja jestem ciekawa – co jest dla Was najtrudniejsze we wrześniowym „szkolnym starcie”? 🤍

👉 Dajcie znać w komentarzu lub wiadomości – może uda nam się wspólnie znaleźć dobre strategie, żeby ten czas był spokojniejszy i bardziej przewidywalny.

11/09/2025

🩺 11 września – Międzynarodowy Dzień Udzielania Pierwszej Pomocy 🩺

Pierwsza pomoc to coś więcej niż wiedza, jak zatamować krwotok czy wezwać pogotowie. To także umiejętność bycia przy drugim człowieku, gdy najbardziej tego potrzebuje – w bólu, w lęku, w samotności.

Dzieci obserwują nas uważnie. Widzą, czy potrafimy się zatrzymać, gdy ktoś upada na ulicy. Czy reagujemy, gdy ktoś mierzy się z atakiem lęku. Czy mamy odwagę zapytać: „Czy mogę ci pomóc?”.
W ten sposób uczymy je, że bohaterstwo nie polega na nadzwyczajnych czynach, ale na zwykłych gestach odwagi i empatii.

Bo prawda jest taka, że każdy z nas się boi. Boimy się zrobić coś źle, zostać ocenionym, zareagować niewłaściwie. Ale to właśnie w takich chwilach rodzi się bohaterstwo – kiedy mimo lęku podejmujemy działanie.

Pierwsza pomoc to czasem ucisk klatki piersiowej, a czasem tylko obecność. Czasem plaster, a czasem słowa: „Jestem przy tobie”.
I w tym właśnie tkwi jej moc – że jest dostępna dla każdego z nas.

Może więc najważniejsze pytanie na dziś brzmi:
👉 Jakiej pierwszej pomocy mogę nauczyć moje dziecko – przez przykład, który mu daję?

💙 Od nas zaczyna się zmiana. A od najmniejszych gestów – budowanie świata, w którym ludzie nie przechodzą obok siebie obojętnie.

A więc… czy odważysz się dziś być czyimś bohaterem?

07/09/2025

📚🍂 Początek roku szkolnego i przedszkolnego to dla mnie – psychologa – czas szczególny. Towarzysząc dzieciom i dorosłym w tej nowej drodze, przypominam sobie, że każde spotkanie z dzieckiem to okazja do odkrywania jego wyjątkowego świata.

W tym czasie wspominamy 155. rocznicę urodzin Marii Montessori (31.08.1870) – niezwykłej kobiety, która jako pionierka pedagogiki i jedna z pierwszych lekarek psychiatrii we Włoszech wyznaczała nowe drogi 👩‍⚕️. Dzięki swojej wrażliwości i badawczemu spojrzeniu potrafiła odkryć w dzieciach to, co umykało innym – ich potencjał, godność i prawa.

„Dzieci są istotami ludzkimi, którym należy się szacunek – wyższymi od nas ze względu na ich niewinność i większy potencjał przyszłości.” 💫

Każde dziecko niesie w sobie niepowtarzalny potencjał. To, jak je postrzegamy i jak się do niego odnosimy, staje się fundamentem rozwoju jego psychiki i emocji. 💭

Z perspektywy psychologii rozwojowej wiemy, że poczucie szacunku i akceptacji jest dla dziecka tym, czym dla rośliny światło i woda 🌱. Dzięki niemu buduje ono wiarę w siebie, odporność psychiczną i poczucie, że „mam swoje miejsce w świecie”.

Maria Montessori przypomina nam, że dziecko to nie „projekt na przyszłość”, ale pełnoprawny człowiek tu i teraz.

To zaproszenie, abyśmy jako dorośli zatrzymali się i zadali sobie pytanie:
👉 Czy naprawdę słyszę dziecko, czy tylko je poprawiam?
👉 Czy daję mu przestrzeń do bycia sobą, czy próbuję wpasować w gotowy schemat?
💡 Być może odpowiedzi na te pytania powiedzą nam więcej o nas samych niż o dzieciach.

A Ty – jak rozumiesz szacunek wobec dziecka? 🤔

06/09/2025

Zapraszamy na zajęcia Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) do Rodzinnej Przystani! 🐳⚓️

🌱 TRENING UMIEJĘTNOŚCI SPOŁECZNYCH (TUS) W RODZINNEJ PRZYSTANI – URSYNÓW 🌱
Nowa edycja już od 15 września – zapisy trwają!

Czy Twoje dziecko:
🔹 ma trudności w relacjach z rówieśnikami?
🔹 wycofuje się w grupie?
🔹 nie radzi sobie z emocjami, frustracją, stresem?
🔹 potrzebuje wsparcia, by poczuć się pewnie wśród innych?
W Rodzinnej Przystani tworzymy bezpieczną przestrzeń pełną akceptacji, empatii i ciepła, gdzie każde dziecko może rozkwitnąć we własnym tempie 🌼

👉 Nasze zajęcia TUS to:
✔️ małe grupy (do 4 uczestników)
✔️ program dostosowany do realnych potrzeb dzieci i młodzieży
✔️ doświadczony zespół psychologów i terapeutów
✔️ indywidualna konsultacja przed rozpoczęciem cyklu
✔️ współpraca z rodzicami na każdym etapie
✔️ dyplom i podsumowanie postępów po zakończeniu

💬 Uczymy:
💡 elastycznego myślenia
💡 pracy w grupie
💡 wyrażania emocji i budowania relacji
💡 rozwiązywania konfliktów
💡 wzmacniania samooceny i poczucia własnej wartości

📅 Start zajęć: 15.09
📍 Rodzinna Przystań – Ursynów
📧 Zgłoszenia i zapisy: poradnia@rodzinna-przystan.com.pl
📆 Zapraszamy do zapisu na konsultacje wstępne!

🧩 Program autorski „JA-TY-MY” – z myślą o dzieciach i rodzicach
👨‍👩‍👧‍👦 Bo wspólnie budujemy społeczny dobrostan!

Pomóż swojemu dziecku rozkwitnąć – razem możemy więcej! 🌈

03/09/2025

🌿 Poza Schematem – miejsce, gdzie każde dziecko jest wyjątkowe 🌿

W mojej pracy najważniejsze są emocje, potrzeby i indywidualne tempo rozwoju dziecka. Nie trzymam się jednej metody – łączę różne podejścia psychologiczne i pedagogiczne. Dzięki temu każde spotkanie jest „szyte na miarę” i naprawdę dopasowane do dziecka, a nie dziecko do schematu.

👶 Pracuję z dziećmi od 2 do 13 roku życia.
🤝 Wspieram także rodziców poprzez warsztaty i psychoedukację.
🌱 Prowadzę terapię indywidualną, grupową i treningi umiejętności społecznych (TUS).

Moje doświadczenie obejmuje zarówno pracę w gabinecie, jak i w środowisku klinicznym – a na co dzień działam również w Placówkach Montessori Elipsoida.

💛 Wierzę, że trwałe efekty daje współpraca dziecka, rodziny i terapeuty.

👉 Jeśli czujesz, że Twoje dziecko potrzebuje wsparcia – zapraszam do kontaktu i poznania „Poza Schematem”.