Zatoka Empatii

01/05/2026

Relacja, którą dziś budujemy na dywanie wśród zabawek, to nasz bilet wstępu do świata przyszłego nastolatka.To codzienne drobiazgi budują stabilną więź. 🩷

Jakie zabawy są aktualnie "na topie" w Waszej rodzinie?

22/04/2026

„Pomóż mi.” To krótkie zdanie porusza mnie za każdym razem, bo przypomina o czymś bardzo ważnym: proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości, ale odwagi. Przyznanie, że jest nam trudno, że czegoś nie uniesiemy sami, wymaga siły, szczerości wobec siebie i zaufania do drugiego człowieka. W świecie, który często premiuje samodzielność, zaradność i „radzenie sobie”, łatwo uwierzyć, że proszenie o wsparcie jest czymś wstydliwym. Tymczasem to właśnie umiejętność sięgania po pomoc bywa jednym z najdojrzalszych kroków w dbaniu o siebie i swoje zdrowie psychiczne.

10. Października- Dzień Zdrowia Psychicznego

Sięgnięcie po pomoc to przejaw odwagi, a nie słabości.

Źródło: "Chlopiec, kret, lis i koń" Charlie Mackesy. Wspaniała książka z pięknymi ilustracjami - bardzo polecamy

21/04/2026

Emocje nie działają na komendę. Ich bagatelizowanie nie uspokaja lecz zawstydza.
„Nie przesadzaj.”
„Nie dramatyzuj.”
„Nie ma powodu, żeby tak się przejmować.”
Takie słowa sprawiają, że oprócz tej trudnej emocji pojawia się jeszcze napięcie i poczucie winy. Czyli w efekcie człowiek czuje sie jeszcze gorzej.

16/04/2026

Przeglądając media społecznościowe, można odnieść wrażenie, że poczucie winy to nasz największy wróg. Pop-psychologia często podpowiada nam ze wszystkich stron: „odpuść sobie”, „nie miej wyrzutów sumienia”, „musisz pozbyć się poczucia winy”. Ale czy na pewno? Prawda jest taka, że poczucie winy to naturalny i bardzo potrzebny nam stan emocjonalny.

Oczywiście, istnieje coś takiego jak TOKSYCZNE poczucie winy. Pojawia się ono wtedy, gdy bierzemy na siebie odpowiedzialność za rzeczy, na które zupełnie nie mamy wpływu. Np. kiedy matka obwinia się, że nie karmi dziecka piersią, choć po prostu nie ma pokarmu lub gdy nauczycielka, czuje wyrzuty sumienia, że nie poświęca każdemu z trzydzieściorga dzieci w grupie tyle samo uwagi, co jest przecież fizycznie niemożliwe. Takie poczucie winy jest dla nas bezsensownym ciężarem.

Jednak istnieje też ADEKWATNE poczucie winy i jest nam ono niezwykle potrzebne. Dlaczego? Ponieważ skłania nas do refleksji i zatrzymania się. Jeśli czuję winę, bo krzyknęłam na dziecko, to bardzo dobrze, że ten stan się pojawia! To nasz wewnętrzny kompas emocjonalny, który sygnalizuje, że przekroczyliśmy pewną granicę. Dzięki temu możemy przemyśleć to, co się zadziało, wyciągnąć wnioski i przede wszystkim – wprowadzić zmianę. Na tym właśnie polega różnica. Produktywne poczucie winy prowadzi do konkretnego działania: analizuję sytuację, biorę za nią odpowiedzialność i w potem zmieniam swoje zachowanie.

Z drugiej strony mamy poczucie winy, które służy wyłącznie użalaniu się nad sobą. Wpadamy wtedy w pułapkę myślenia: „jaka ze mnie beznadziejna matka/nauczycielka/etc”. Takie zatapianie się w poczuciu winy paradoksalnie oddala nas od wzięcia prawdziwej odpowiedzialności za swoje czyny. Zamiast naprawić błąd i zmienić zachowanie, skupiamy się na samobiczowaniu, które niczego nie wnosi.

Nie bójmy się poczucia winy. Zamiast od niego uciekać, sprawdźmy: jest adekwatne czy nie?

13/04/2026

Zamiast zostawiać dziecko „do wypłakania się”, reagujmy z empatią. To buduje w dziecku poczucie bezpieczeństwa i stabilną, opartą na miłości relację z rodzicami. Stare pseudomądrości dotyczące ignorowania płaczu dziecka typu „w ten sposób rozwijają się płuca”, czy „trzeba uczyć samodzielność od maleńkości” zaprzeczają biologii i nie respektują emocji dziecka. Lowen już lata temu ostrzegał, że pozorna samodzielność to często skrajne wyczerpanie emocjonalne.
Płacz niemowlęcia to jego jedyny sposób, by wołać o bliskość i bezpieczeństwo -podstawowe potrzeby każdego człowieka i fundament zdrowia psychicznego.

03/04/2026

Wielkanocne bingo!

🐇🐥 Święta to czas spotkań, emocji i przygotowań - właśnie wtedy najłatwiej o automatyczne słowa i reakcje. Czasem mówimy coś z przyzwyczajenia, bez złych intencji, a może po prostu tak, jak sami kiedyś słyszeliśmy.

„Daj cioci buziaka”, „No przytul wujka, nie wstydź się”, „Nie przesadzaj, to tylko żart”, brzmi znajomo? Właśnie z takich zwrotów powstało świąteczne bingo, które z przymrużeniem oka pokazuje, jak łatwo w codziennych sytuacjach przeoczyć potrzeby i granice dzieci.

To dobry moment, żeby zatrzymać się na chwilę i spojrzeć na te sytuacje z uważnością. Bo za każdym takim zdaniem stoi dziecko, które dopiero uczy się rozumieć swoje emocje i granice.

Święta mogą być piękną okazją, żeby pokazać dzieciom coś bardzo ważnego - że ich „nie” ma znaczenie, a ich komfort jest ważny.

Zamiast sięgać po utarte zwroty z bingo, spróbujmy stworzyć nowe:
✔ „Widzę, że nie masz ochoty - to w porządku”
✔ „Możesz powiedzieć, co czujesz”
✔ „Chcesz się przywitać inaczej?”

A jeśli nie do końca wiesz, jak rozmawiać z dziećmi w takich sytuacjach, to też jest OK. Uważności i wspierającej komunikacji można się nauczyć krok po kroku.

Zajrzyj na stronę gadki.fdds.pl - znajdziesz tam konkretne wskazówki i materiały, które pomogą Ci prowadzić wspierające rozmowy z dziećmi.

🎬 Na kanale YouTube czekają też krótkie, edukacyjne filmy, które możecie obejrzeć razem i potraktować jako punkt wyjścia do rozmowy: https://youtube.com/playlist?list=PLfRXTVmpnYfApwFEJLuiKbkg8gIkUXy-q&si=Gbo8W9VqKsXbH5yF

Niech te święta będą nie tylko radosne, ale też uważne - takie, w których dzieci czują się zauważone, wysłuchane i naprawdę bezpieczne. 🐣

-----------------------------------------------------------------------------------------------Program GADKI jest rekomendowany przez Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom (KCPU).

Współfinansowano ze środków Unii Europejskiej. Wyrażone poglądy i opinie są wyłącznie poglądami autora i nie muszą odzwierciedlać stanowiska Unii Europejskiej. Unia Europejska nie ponosi za nie odpowiedzialności.

30/03/2026

Żyjemy w czasach przebodźcowania wiedzą o wychowaniu. Książki, webinary, e-booki, rolki z szybkimi poradami...
To wspaniałe, że mamy tyle wsparcia. Bywa ono bardzo wartościowe, ale bardzo łatwo w tym gąszczu rad zagłuszyć własną rodzicielską intuicję i stracić pewność siebie.
W psychologii mówi się o „pułapce kompetencji" – wiedza o rodzicielstwie zaczyna zastępować samo rodzicielstwo. Czytamy o bliskości z dzieckiem, zamiast ją po prostu budować. John Bowlby, twórca teorii przywiązania, podkreślał, że dziecko potrzebuje przede wszystkim jednej rzeczy: poczucia, że jest dla kogoś ważne.
💬 Co najbardziej absurdalnego przeczytaliście w ramach „porad dla rodziców"?

26/03/2026

Dziecko nie jest „niegrzeczne”, kiedy nie chce się przytulić czy dać buziaka. Wówczas uczy się, że jego ciało należy do niego oraz tego, że ma prawo powiedzieć „nie”, nawet dorosłym. Właśnie w takich codziennych sytuacjach buduje się coś bardzo ważnego: szacunek wobec własnych granic i poczucie bezpieczeństwa.

Dlatego:
❌nie zmuszamy do całusów i przytulasów,
❌nie zawstydzamy,
❌nie mówimy rzeczy w stylu „zrób to dla babci, bo będzie jej przykro”.

Zamiast tego uczymy:
👉 „może wolisz przybić "5" albo pomachać?”
👉 „widzę, że nie masz ochoty się przytulać, w porządku."

Dzięki temu budujemy fundament ochrony przed nadużyciami.

18/03/2026

„Nie złość się.”
„Nie ma się czego bać.”
„Nie płacz.”
"Czego się tak cieszysz?"

A gdyby tak… przestać tak mówić?

Bo:
👉 złość mówi „coś jest nie tak”
👉 smutek mówi „to jest dla mnie ważne”
👉 strach mówi „uważaj”
👉 radość mówi „to jest dobre”

Emocje nie są problemem. Trudne natomiast jest to, że nikt nas nie nauczył, co z nimi robić.

11/03/2026

Rozwój samodyscypliny u dziecka wymaga czasu, cierpliwości i wielu wspólnych rozmów z pokusami dziecka.

08/03/2026

Szczęśliwego Dnia Kobiet🩷💗💖

W Dzień Kobiet myślę szczególnie o kobietach, które potrafią być dla siebie nawzajem dobre.
Które zamiast rywalizacji wybierają wsparcie.
Takich kobiet życzę dziś nam wszystkim. 💜