Katarzyna Parchem- Psycholog

03/02/2026

Bycie rodzicem zastępczym to codzienność pełna trudnych decyzji i emocji, które czasem mogą przytłaczać. Nie zawsze jest miejsce, w którym można szczerze porozmawiać i poczuć wsparcie.

Dlatego zapraszam do wzięcia udziału w cyklu spotkań "Rodzina, która leczy” –rozmowy o codzienności rodziców zastępczych".

Chcę stworzyć bezpieczną przestrzeń, w której będziesz mógł/mogła:
-powiedzieć o swoich sukcesach i wyzwaniach,
-poczuć, że ktoś rozumie Twoją codzienność,
-wymienić doświadczenia i znaleźć nowe strategie radzenia sobie,
-po prostu odetchnąć, zadbać o siebie i poczuć ulgę.

Co proponuję:
-6 spotkań on-line (1 spotkanie= 2 godziny),
-spotkania w małej, zamkniętej grupie (od 6 do 10 osób),
-płacisz tyle, ile uznasz za słuszne- zdecydujesz o tym po pierwszym spotkaniu,
-faktury i zaświadczenia o uczestnictwie (na życzenie).

Zaczynamy: 23 lutego 2026 r. 17:00-19:00 (kolejne terminy i godziny spotkań umówimy wspólnie)

Dołącz, jeśli chcesz porozmawiać o tym, jak naprawdę wygląda codzienność rodziców zastępczych oraz znaleźć odpowiedzi na nurtujące Cię pytania.

Zapisy/ kontakt/pytania: napisz do mnie wiadomość prywatną, maila: kparchem@wp.pl lub SMS - 511 007 269

Ps. Jeśli znasz jakąś rodzinę zastępczą, proszę prześlij jej tę rolkę 😘

02/02/2026

Dzień dobry w lutym 😘

Mam nadzieję, że przejście z czasu ferii na czas nauki i pracy odbywa się bez większych turbulencji 😘

Choć wiem, że dla wielu osób to bardzo trudny moment, bo zmiana codziennej rutyny potrafi być sporym wyzwaniem.

Dlatego wysyłam Wam uśmiech, dużo spokoju i dobrej energii 😘🍀🤗

A rodziców zastępczych serdecznie zapraszam do grupy wsparciowo-rozwojowej on-line.
Szczegół znajdziecie poniżej ⬇️

I uśmiechnij się ! To będzie najpiękniejszy luty tego roku 😘😉

01/02/2026

30/01/2026

"Nienawidzę Cię!
Jesteś najgorszym tatą na świecie! Nie chcę mieć takiej matki!"

Trudno się dziwić, że takie słowa przyciągają uwagę. Szczególnie wtedy, gdy padają z ust ukochanego dziecka w kierunku rodzica.

I trudno skupić się wtedy na tym, co dziecko tak naprawdę chciało przez to powiedzieć, bo dużo częściej skupiamy się na treści komunikatu, niż na tym z jakiego zranienia, niezaspokojonej potrzeby czy emocji wypływa.

I trudno się dziwić, że te słowa rozrywają Twoje serce.

A przecież dziecko rzadko chce nas zranić celowo. Ono często nie ma jeszcze słów na to, co naprawdę czuje. Ma za to emocje: wielkie, gwałtowne, czasem nie do udźwignięcia nawet dla dorosłego.

Za "nienawidzę" często stoi bezradność, za "jesteś najgorszy" rozczarowanie, a za "nie chcę takiej mamy czy taty" ból, którego nie umiem inaczej nazwać.
To nie jest ocena rodzica.
To jest wołanie "zobacz mnie, jest mi za trudno, potrzebuję cię inaczej!"

I choć nasze dorosłe serce słyszy atak, warto spróbować usłyszeć potrzebę.
Zamiast riposty zatrzymać się.
Zamiast obrony ciekawość.
Zamiast pytania "jak możesz tak mówić?!", spróbować zapytać, co takiego dzieje się teraz w Tobie ?

Bo kiedy dziecko krzyczy, że nas nienawidzi, bardzo często mówi coś zupełnie innego "kocham cię na tyle, że pokazuję ci swoją najtrudniejszą część".

29/01/2026

Czy są tu jacyś rodzice zastępczy?
Wiem, że są😘

Przychodzę dziś do Was z propozycją 🤗

Bycie rodzicem zastępczym to codzienność pełna trudnych decyzji i emocji, które czasem mogą przytłaczać. Nie zawsze jest miejsce, w którym można szczerze porozmawiać i poczuć wsparcie.

Dlatego zapraszam do wzięcia udziału w cyklu spotkań "Rodzina, która leczy” –rozmowy o codzienności rodziców zastępczych".

Chcę stworzyć bezpieczną przestrzeń, w której będziesz mógł/mogła:
-powiedzieć o swoich sukcesach i wyzwaniach,
-poczuć, że ktoś rozumie Twoją codzienność,
-wymienić doświadczenia i znaleźć nowe strategie radzenia sobie,
-po prostu odetchnąć, zadbać o siebie i poczuć ulgę.

Co proponuję:
-6 spotkań on-line (1 spotkanie= 2 godziny),
-spotkania w małej, zamkniętej grupie (od 6 do 10 osób),
-płacisz tyle, ile uznasz za słuszne- zdecydujesz o tym po pierwszym spotkaniu,
-faktury i zaświadczenia o uczestnictwie (na życzenie).

Zaczynamy: 23 lutego 2026 r. (kolejne terminy spotkań umówimy wspólnie)

Dołącz, jeśli chcesz porozmawiać o tym, jak naprawdę wygląda codzienność rodziców zastępczych oraz znaleźć odpowiedzi na nurtujące Cię pytania.

Zapisy/ kontakt/pytania: napisz do mnie wiadomość prywatną, maila: kparchem@wp.pl lub SMS - 511 007 269

Ps. Jeśli znasz jakąś rodzinę zastępczą, proszę prześlij jej ten post 😘

28/01/2026

Granica nie mówi, co Ty masz zrobić.
Granica mówi, co ja zrobię, żeby się chronić.

Temat stawiania granic często pojawia się w gabinetowych rozmowach o relacjach rodzicielskich, zawodowych czy partnerskich. Zwykle wtedy, gdy robi się trudno, boleśnie albo zbyt ciasno. I czasem umyka nam wówczas jedna perspektywa, którą warto choć na chwilę rozważyć: granice mogą dotyczyć bardziej nas samych niż innych ludzi.

W relacjach naturalnie próbujemy wpływać na drugą stronę. Szukamy słów, które coś wyjaśnią, zmienią, naprawią. Chcemy zachęcić dziecko do nauki, męża do tego, żeby zadbał o zdrowie a szefową do tego, żeby dała nam podwyżkę. Bywa jednak tak, że mimo wysiłku niewiele się zmienia, a napięcie narasta. Wtedy pojawia się pytanie, na ile nasz spokój zależy od czyichś reakcji, a na ile od naszych własnych decyzji.

Granica nie musi być komunikatem o tym, jacy inni powinni być. Może być spokojnym przyjrzeniem się sobie: temu, co jest dla mnie za dużo, co mnie osłabia, a co pomaga zachować wewnętrzną równowagę. To raczej akt uważności niż próba kontroli. Zamiast koncentrować się na tym, co ktoś robi lub powinien robić, można zapytać siebie, jakie działania są dla mnie ochronne. Co wybieram, gdy sytuacja się powtarza. Gdzie kończy się moja gotowość do bycia w kontakcie w takiej formie.

Tak rozumiane granice nie wymagają twardości ani walki. Często rodzą się z kontaktu z własnymi wartościami i z pytania, jak o nie dbać w relacjach, które nie zawsze są proste. Dla niektórych to będzie rozmowa, dla innych dystans, dla jeszcze innych zmiana sposobu reagowania.

Może warto potraktować granice nie jako narzędzie oceny, lecz jako formę dialogu z samym sobą.
Bez presji, bez gotowych odpowiedzi.
Z ciekawością.

Na koniec pytanie, które możesz zostawić sobie na dziś:
Co w relacji pomaga mi być w zgodzie ze sobą, a co sprawia, że tracę kontakt z własnymi potrzebami?

27/01/2026

Dziękuję ❤️
Dziękuję tym wszystkim, którzy wzięli udział w mojej licytacji na rzecz WOŚP ❤️ Dziękuję za wszystkie polubienia i udostępnienia ❤️

Licytacja zakończyła się kwotą 250 zł 🥳🥳🥳

Dziękuję Wam za to po dniu pełnym emocji, który spędziłam... w szpitalu. W miejscu, w którym jak w żadnym innym widać, że każdy z Nas, może dołożyć swoją cegiełkę do lepszej jakości opieki medycznej, komfortu, zdrowia oraz bezpieczeństwa swojego i innych.

I cieszę się, że wspólnymi siłami możemy zmieniać świat na lepsze ❤️

27/01/2026

❤️

Czasem najbardziej potrzebują rozmowy ci, po których najmniej to widać.



emocje trauma stres zachowanie rozwojosobisty psycholog relacje

26/01/2026

Do końca licytacji na rzecz WOŚP zostało 8 godzin 😱

Zapraszam :)

https://allegro.pl/oferta/znajdz-swoja-wewnetrzna-sile-konsultacja-psychologiczna-wspierajaca-zasoby-18251564598

Allegro WOŚP

25/01/2026

"Nie możemy zmienić całego świata, ale możemy zmienić czyjś świat.” 

Robin Sharma

Link do licytacji na rzecz WOŚP w komentarzu ⬇️

22/01/2026

Dzień Babci i Dziadka

Babcie i dziadkowie rzadko mówili wprost.
Częściej pokazywali:
jak się wstaje rano mimo zmęczenia,
jak się gotuje "na zapas”,
jak się pracuje,
jak się martwi w ciszy i kocha bez wielkich słów.

Nieśli historie, których nikt im nie pomógł unieść lżej.
Więc nieśli je tak, jak potrafili, czasem twardo, czasem szorstko, czasem z ogromną troską ukrytą pod kontrolą albo dystansem.
W ich świecie uczucia nie miały języka.
Miały za to obowiązek, pracę, wytrzymałość.
Miłość była czymś, co się robiło, a nie czymś, co się mówiło.

I wiem.
Nie każda relacja była bliska.
Nie każda bezpieczna.
Ale każda zostawiła ślad: w naszych gestach, reakcjach, lękach, sposobie bycia w relacjach, w tym, jak widzimy świat.

Dziś możemy spojrzeć na nich z miękkością.
Nie po to, żeby idealizować.
Po to, żeby zobaczyć człowieka w czasie, który nie sprzyjał czułości. Żeby zobaczyć człowieka, który próbował sobie radzić z niełatwą rzeczywistością.

I jeśli dziś potrafimy być dla siebie łagodniejsi,
jeśli umiemy mówić o emocjach,
jeśli wybieramy bliskość inaczej
to nie przeciwko nim,
ale trochę dzięki nim.

Bo historie rodzinne nie muszą być powtarzane.
Mogą zostać opowiedziane na nowo.