Katarzyna Parchem- Psycholog

01/04/2026

Czy powrót na psychoterapię to porażka?

"Wróciłem, a myślałem, że już mam to za sobą".

W tych słowach często jest dużo wstydu.
Jakby psychoterapia była egzaminem, a my właśnie chcemy oznajmić, że nie zdaliśmy.

A przecież ludzkie życie tak nie działa.

Nie istnieje moment, w którym ostatecznie poznajemy siebie.
Zmieniamy się.
Starzejemy się.
Wchodzimy w nowe relacje.
Doświadczamy strat, rozczarowań, czasem niespodziewanych radości.
To wszystko porusza w nas miejsca, które kiedyś wydawały się już spokojne.

To, co zostało zrozumiane jakiś czas temu może powrócić, ale już w innym świetle.

Powrót na psychoterapię nie jest dowodem słabości.
Dla mnie jest dowodem odwagi i świadomości.

Odwagi, by jeszcze raz usiąść naprzeciw drugiego człowieka i powiedzieć "Chciałbym lepiej zrozumieć, co dzieje się ze mną i z moim życiem".

Psychoterapia nie polega na tym, żeby raz na zawsze naprawić siebie.
Polega raczej na tym, żeby coraz uczciwiej spotykać się ze sobą.

A to jest zadanie na całe życie, a psychoterapia jest tylko jedną z dróg, które to ułatwia.

A psychoterapeuta?
Nie, nie patrzy na Ciebie z myślą "o! temu to się znowu nie udało"!

Wierz mi, patrzy na Ciebie z zaciekawieniem, życzliwością i uznaniem Twojej odwagi i świadomości ❤️

Wracaj.

31/03/2026

Dzieci z doświadczeniem traumy nie uczą się spokoju z naszych słów.
Uczą się go z naszego stanu.

Dlatego tak ważne jest coś, o czym rzadko mówi się w kontekście pomagania dzieciom: zasoby dorosłego.

Kiedy rodzic lub opiekun potrafi zadbać o siebie: odpocząć, poszukać wsparcia, zauważyć własne emocje, daje dziecku coś bardzo ważnego: poczucie bezpieczeństwa.

Spokojny dorosły pomaga dziecku regulować emocje.
Napięty dorosły, nawet z najlepszymi intencjami, często nieświadomie podtrzymuje napięcie.

Dbając o siebie, nie zabierasz czegoś dziecku.
Budujesz przestrzeń, w której ono może się uspokoić i rozwijać.

29/03/2026

"Ocalejemy dzięki temu, że będziemy mieli w naszej rodzinie czy wśród przyjaciół wyćwiczony mechanizm rzucania się sobie w ramiona."

Ks. Jan Kaczkowski

26/03/2026

26/03/2026

Drodzy Rodzice,
szybkie pytanie i prośba o pomoc!

Gdybyście mieli wziąć udział w darmowym webinarze prowadzonym przez psychologa (tak, przeze mnie ;)) to jakiego obszaru rodzicielsta i pracy z dzieckiem miałby on dotyczyć?

Wszystkie pomysły dozwolone :)

24/03/2026

Im dłużej nasiąkam filozofią psychoterapii systemowej, tym bardziej widzę jej użyteczność w naszym świecie.

Mogę śmiało powiedzieć, że dziś mam dzień z neuroatypowością- rano konferencja pt. Neuroinkluzywna edukacja w KPSW Wejherowo a za kilka chwil webinar nt. zdrowia psychicznego dzieci z FASD organizowany przez Instytut Nowej Kultury

Żyjemy dziś mocno (coraz mocniej) w świecie diagnoz. Mamy więcej świadomości, wiedzy, sposobów weryfikacji, a diagnozy porządkują nam świat, dają wytłumaczenie i zrozumienie. Tylko, że samo nazwanie nie daje jeszcze wiedzy o konkretnym człowieku. Zawsze powtarzam, że 10 osób z depresją to 10 innych depresji. I właśnie w taki sposób chcę postrzegać świat. Bo taki sposób patrzenia na świat sprzyja zaciekawianiu się, sprzyja temu, że nie zakładamy niczego z góry i nie traktujemy świata od linijki.

Systemowe spojrzenie uczy mnie zatrzymywać się przy kontekście, relacjach, historii, środowisku, w którym ktoś wzrasta i funkcjonuje. Objaw przestaje być "problemem do usunięcia", a zaczyna być informacją. Czasem o napięciu w rodzinie, czasem o niewypowiedzianych potrzebach, czasem o strategii przetrwania, która kiedyś była najlepsza z możliwych.

W świecie diagnoz łatwo o złudzenie, że już wiemy. Że mamy odpowiedź. A ja coraz częściej mam poczucie, że najważniejsze zaczyna się dopiero wtedy, kiedy uznam, że nie wiem. Kiedy mogę zapytać "jak to jest u ciebie?", zamiast dopasowywać czyjąś historię do znanego schematu.

Bo między etykietą a człowiekiem jest ogromna przestrzeń. Przestrzeń na ciekawość, na relację, na bycie zobaczonym nie przez pryzmat kategorii, ale przez pryzmat doświadczenia.

I może właśnie tego dziś najbardziej potrzebujemy- nie kolejnych nazw, ale uważności. Nie szybkich wniosków, ale gotowości do słuchania. Nie pewności, ale otwartości.

23/03/2026

Rodzicielstwo zastępcze bardzo często jest historią o braku wpływu.

Decyzje sądów, które trudno zrozumieć.
Powroty dzieci do rodzin biologicznych, na które nie jesteśmy gotowi.
Kontakty, które wywracają emocjonalną równowagę dziecka.
Rozstania, których nie chcemy.
System, który działa wolniej niż potrzeby małego człowieka.

I ta cicha, trudna myśl, która towarzyszy każdego dnia: czy zrobiłam/em wszystko, co mogłam/em…

To jedno z najbardziej wymagających doświadczeń opiekuńczych. Bo jako opiekun uczysz się kochać dziecko w pełni, a jednocześnie musisz zaakceptować, że nie masz wpływu na to, jak długo będzie z Tobą, jakie decyzje zapadną, ani jak potoczy się jego historia.

To tworzy szczególny rodzaj napięcia:
–między przywiązaniem a koniecznością puszczania,
–między odpowiedzialnością a bezsilnością,
–między nadzieją a lękiem.

Rodzicielstwo zastępcze uczy czegoś bardzo trudnego, ale i głęboko ludzkiego: bycia obecnym tu i teraz, nawet jeśli przyszłość nie należy do nas.

I może właśnie w tym, w tej niepewnej, czasem bolesnej obecności jest jego największa wartość.
Bo dla dziecka to "tu i teraz" często jest pierwszym doświadczeniem bezpieczeństwa, jakie kiedykolwiek miało.

Tylko żeby tu i teraz być oparciem dla dziecka, warto reflektować i zauważać w sobie napięcia, których doświadczamy.

Pracując z rodzicami zastępczymi widzę, jak ogromną rolę odgrywa wspólnota. To tam można powiedzieć rzeczy, których świat z zewnątrz często nie rozumie:
-że można kochać i jednocześnie czuć złość,
-że można być zmęczonym i nadal zaangażowanym,
-że można się cieszyć i żałować,
-że można się przywiązać, mimo świadomości, że to może się skończyć.

Właśnie skończyłyśmy kolejną grupę wsparcia.
Jestem dumna, że tworzymy wspólnotę ❤️

No następnego!

22/03/2026

"Najgłębszym źródłem cierpienia nie jest to, co nas spotkało, lecz to, że musieliśmy z tym zostać sami."

Irvin D. Yalom

21/03/2026

Dzień dobry, Wiosno ❤️
Tęskniłam za Tobą 🤗

Jaką nową, czułą myśl o sobie, chcesz pielęgnować tej wiosny ?

18/03/2026

Coś sprawia, że nie potrafię inaczej.

Nie wiem, czy to pamięć, która we mnie została, czy może strach, który nauczył się mówić moim głosem. Czasem reaguję szybciej, niż zdążę pomyśleć.
Czasem zamykam się, zanim ktoś zdąży mnie naprawdę zobaczyć.
Jakby we mnie był zapisany schemat.

I chociaż wiem, że mogę wybierać, to nie zawsze potrafię.

Znasz ten głos w sobie?

Może to właśnie jest najbardziej ludzkie ta sprzeczność między świadomością a działaniem. Między tym, kim chcemy być, a tym, co w nas odzywa się automatycznie. Nosimy w sobie historie, które nie zawsze są nasze do końca. Reagujemy z miejsc, których nie zdążyliśmy jeszcze uleczyć.

Ale może zmiana nie zaczyna się od wielkich decyzji. Może zaczyna się od zauważenia. Od zatrzymania się na sekundę dłużej. Od łagodności wobec siebie, kiedy "znowu nie wyszło". Od odpowiedzenia sobie na pytanie "czego już nie chcę w swoim życiu?"

Nie potrafię jeszcze reagować inaczej.
Ale zaczynam rozumieć, dlaczego.

I może to jest pierwszy krok.

17/03/2026

Psychoterapia jako lustro.

Czasem przychodzimy na psychoterapię z nadzieją, że ktoś powie nam, kim jesteśmy.
Albo że wreszcie zrozumiemy, co "jest z nami nie tak" (to oczekiwanie często wybrzmiewa w gabinecie)

A jednak psychoterapia rzadko daje gotowe odpowiedzi.

Jest raczej jak lustro.

Nie takie, które ocenia.
Nie takie, które zniekształca.
Ale takie, które pozwala zobaczyć siebie w relacji z innymi, z własną historią, z tym, co czujemy i czego unikamy.

W tym lustrze często pojawia się coś zaskakującego:
że nasze problemy mają sens.
Że są odpowiedzią na coś, co kiedyś było ważne.
Że to, co dziś przeszkadza, kiedyś pomagało przetrwać.

Psychoterapia nie zmienia nas przez naprawianie.
Zmienia nas przez wzrastanie.

A kiedy zaczynamy widzieć siebie wyraźniej, pojawia się możliwość wyboru.
I to właśnie wtedy zaczyna się zmiana.

15/03/2026

"Kiedy proszę, byś mnie wysłuchał, a ty dajesz mi rady, to nie robisz tego o co cię prosiłem.
Kiedy proszę, byś mnie wysłuchał, a ty zaczynasz mi tłumaczyć, dlaczego nie powinienem się tak czuć, ranisz moje uczucia.
Kiedy proszę, byś mnie wysłuchał, a ty starasz się rozwiązywać moje problemy, czuję, że mnie zawiodłeś. Wszystko, czego chcę, to byś mnie wysłuchał.
Nic nie mów, nic nie rób– po prostu usłysz mnie."

Ralph Roughton