Iwona Figurska Psychoterapeuta

12/04/2023

„Jeśli wszystko w terapii pójdzie dobrze, pacjent przejdzie od użalania się nad sobą i narzekania do bycia proaktywnym, od wygrażania ciemnościom – do zapalenia świecy, od eksternalizowania winy – do przyjmowania odpowiedzialności, od dysocjowania – do bycia bardziej obecnym, od poczucia, ze jest ofiarą – do poczucia siły i sprawstwa, od bycia unieruchomionym – do mobilizowania energii i realizowania marzeń, od zaprzeczania – do stawiania czoła i od bycia nadmiernie krytycznym – do większego współczucia.”

Martha Stark: Stres optymalny w psychoterapii: jak wspierać, kiedy to konieczne, i stawiać wyzwania, kiedy to możliwe

08/04/2023

"Chociaż ludzie się kochają, nie potrafią po prostu ze sobą być.
Wiedzą, że święta są najlepszą okazją, by cieszyć się swoją bliskością, ale nie mają pojęcia jak właściwie to "cieszenie się" ma wyglądać.
Zamiast radości pojawia się więc trudne do zniesienia napięcie.
Rodziny radzą sobie z nim na różne sposoby: włączają telewizję, dzieci zaczynają rozrabiać, a niektórzy dorośli wywołują awantury.
W ten sposób zapobiega się też kłopotliwej ciszy. Mimo, że to właśnie z niej rodzą się prawdziwe rozmowy, niewiele osób jest w stanie ją znieść."

Andrzej Wiśniewski

Znajdźcie pokój w swoich sercach, szukacie przebaczenia i wyrozumiałości.
Bądźcie szczęśliwi !!!!
Wesołych Świąt!!!

07/04/2023

„Poczucie winy bardzo często jest przykrywką dla samokarania, czyli obwiniania siebie, poniżania, odbierania sobie nadziei. Natomiast przeciwieństwem samokarania jest prawdziwa wina. Jeśli bowiem zraniłem kogoś, na kim mi zależy, kogo kocham, to czuję się z tego powodu winny. Ta wina mobilizuje mnie do naprawy wyrządzonych krzywd, do zadośćuczynienia, a więc również do naprawy relacji. Jedynie zmierzenie się z winą, pogodzenie się z faktem, że zraniliśmy bliskie nam osoby, o czym zresztą one same nas informują, może doprowadzić do tego, że stawimy temu czoło razem. Taka wina jest wspaniałą rzeczą! Jest czymś twórczym, co wymusza naprawę.”

"Moja bardzo wielka wina" Jon Frederickson w rozmowie z Łukaszem Kubiakiem
fot Rick Gebhardt

05/04/2023

W punkt
Dla wszystkich….

„Dopóki pacjenci trwają w przekonaniu, że ich podstawowe problemy wynikają z czegoś, nad czym nie mają kontroli – z działań innych ludzi, słabych nerwów, niesprawiedliwości społecznej, genów – my, terapeuci, mamy ograniczone możliwości pomocy. Możemy współczuć, sugerować bardziej adaptacyjne metody reagowania na ataki ze strony świata i niesprawiedliwości życia; możemy pomagać pacjentom osiągnąć spokój lub uczyć ich skuteczniej zmieniać otoczenie. (...)
Nie wszyscy pacjenci są jednakowo gotowi podjąć odpowiedzialność. Niektórzy szybko zaczynają rozumieć swoją rolę we własnym dyskomforcie, dla innych podjęcie odpowiedzialności stanowi taką trudność, że staje się zasadniczym elementem terapii, a gdy już ten krok zostaje zrobiony, zmiana terapeutyczna może nastąpić niemal automatycznie i bez wysiłku.”

Irvin Yalom, Dar Terapii, (str. 124 i 125)
fot Christian Buchner

03/04/2023

31/03/2023

Kiedy otwierasz usta, aby osądzić matkę, najpierw ugryź się w język.

Ciąża boli.
Poród boli.
Karmienie piersią boli.
Widok płaczu twojego dziecka boli.
Służenie wszystkim i bycie ostatnim boli.
Brak spokoju podczas kąpieli boli.
Bardzo ciężki dzień boli.
Nie zrobienie paznokci i włosów jak wcześniej boli.
Brak czasu dla siebie boli.

Mama potrzebuje pomocy, nie krytyki, potrzebuje uczucia i nie osądzenia, dba o wszystkich, ale musi też zadbać o siebie.

Macierzyństwo nie jest tak delikatne, jak się wydaje, macierzyństwo jest piękne, tak, ale jest bardzo trudne.

Piękna jest miłość, którą matka czuje do swojego dziecka, że miłość jest w stanie wszystko podtrzymać! ❤

31/03/2023

"Znana psychoterapeutka psychodynamiczna Martha Stark nazwała taką nadzieję [ że rodzice się zmienią] "nieustępliwą”. Dorosłe już osoby często mają poczucie, że czegoś w dzieciństwie nie dostały, jeżdżą do domów rodzinnych, myśląc, że tym razem będzie inaczej. Że mama i tata w końcu ich docenią. Dlatego jeszcze bardziej się postarają, kupią lepszy prezent, będą bardziej potulni albo awansują w pracy tylko po to, by w oczach mamy lub taty pojawił się błysk dumy albo miłość. Ale to się nie dzieje. W terapii tym, co leczy, jest pozbawienie nadziei na to, że rodzic się zmieni. I że w dorosłym życiu da to, czego nie dał w dzieciństwie. Ta świadomość pozwala wejść w proces żałoby za tym brakiem. Kiedy żałoba zostaje przepracowana, można zaczynać budować nowe, dorosłe życie. Bo ci sami ludzie, którzy straceńczo jeżdżą do domów po zrozumienie, często sami nie "widzą" i nie akceptują swoich rodziców takimi, jakimi oni są.
A w tym nowym, dorosłym życiu można na swoich rodziców spojrzeć innym okiem. Dostrzec, że zimny, krytyczny ojciec nie jest może w stanie dać ciepła, ale może mi np. naprawić samochód. Albo że mama, choć kompletnie niezainteresowana tym, co się u mnie dzieje, to potrafi zrobić wyśmienitą kapustę. Nie kochała tak, jak tego oczekiwałam, ale kapusta jest OK. I że mogę przyjechać do niej po prostu na obiad, a nie po to, czego kiedyś nie dostałam.
Ale że tak jak ja nie zamierzam być dentystką z mężem i dwójką dzieci, tylko, powiedzmy, historyczką sztuki żyjącą w bezdzietnym związku z kobietą – tak moja mama nie będzie wrażliwą i empatyczną duszą, a tata intelektualistą. Im mniej wzajemnego oczekiwania zmiany, tym łatwiej się spotkać w dorosłym tu i teraz. Albo zadecydować o ograniczeniu kontaktu, jeśli ta niezmienność polega na tym, że np. tato jest alkoholikiem, stosuje przemoc psychiczną i nie chce się leczyć.

Katarzyna Szaulińska, psychiatrka, psychoterapeutka

31/03/2023

W swojej pracy staram się pomagać osobom w budowaniu więzi i relacji z partnerem czy partnerką.
Zadbaj o siebie!!!💚

Określony styl przywiązania łączy się z charakterystycznym sposobem przeżywania intymności. Osoby o stylu ufnym tworzą związki bardziej stabilne, z których zarówno one, jak i ich partnerzy czerpią satysfakcję. W przypadku problemów proszą o pomoc partnerów i otrzymują wsparcie. Nie obawiają się zależności od partnera, ale też nie boją się jego niezależności. W związku z tym rzadziej przeżywają zazdrość o partnera.
Z kolei osoby o lękowo-ambiwalentnym stylu przywiązania z jednej strony bardzo pragną związku, z drugiej obawiają się go. Szybko się zakochują, przeżywają intensywne uczucia, dążą do dużej bliskości z partnerem. Jednocześnie bardzo boją się utraty. Z tego powodu przeżywają silnie skrajne emocje: od rozpaczy po dużą radość. Smutkowi towarzyszy uczucie, że parter niewystarczająco angażuje się w związek i ich nie docenia. Prowadzi to do wybuchów gniewu i awantur. Warto podkreślić, że takie osoby chociaż wydają się niezwykle troszczyć o partnera, mało zwracają na niego uwagę, ponieważ zaabsorbowane są swoimi uczuciami. Troska nie wynika zatem z rozpoznawania potrzeb partnera, lecz służy instrumentalnemu zaspokojeniu potrzeb własnych.
Dla osób o lękowo-unikającym stylu przywiązania typowy jest lęk przed bliskością. Starają się zachować dystans od partnera: nie proszę o pomoc i nie zwierzają się. Zaprzeczają potrzebie bliskości, a zarazem jej pragną, co rodzi frustrację. Ta frustracja wyraża się czasem niespodziewanymi wybuchami złości. Jeszcze innym efektem zaprzeczenia potrzebie bliskości jest poczucie nudy w związku. Odrzucenie bliskości oznacza odrzucenie wielu uczuć, które jej towarzyszą, przez co życie emocjonalne takiej osoby ulega zaburzeniu. O nudzie pozwalają zapomnieć przelotne kontakty seksualne, alkohol lub narkotyki.

Szymon Chrząstowski, Narracyjna terapii więzi
fot Nathan Walker

30/03/2023

CO w związku jest ważne …

30/03/2023

Kolejna emocja która warto poznać jest wstyd.
WSTYD jest nieprzyjemnym uczuciem, któremu zwykle towarzyszą intensywne doznania fizjologiczne. Pojawia się zwykle w sytuacjach, gdy czujemy się niedoskonali, niewystarczający lub nieadekwatni. Istnieją dwa rodzaje wstydu: zdrowy i patologiczny.

Zdrowy wstyd nas chroni. Stoi na straży naszej godności, ostrzega przed podejmowaniem działań, które mogłyby naruszyć nasze poczucie własnej wartości, nasze granice i naszą intymność. Pełni on niezwykle ważną funkcję w budowaniu relacji z innymi. To dzięki niemu wiemy, kiedy możemy pozwolić sobie na szczerość i otwartość, a kiedy lepiej będzie zachować pewne treści dla siebie.

Istnieje również patologiczny wstyd. Pojawia się on wtedy, gdy mamy przekonanie, że nasze „Ja” jest z natury niedobre, nieadekwatne i nieodpowiednie. Patricia DeYoung nazywa ten rodzaj wstydu „chronicznym”. Rozwija się on od najwcześniejszych lat, a jego pierwotnym źródłem są niesatysfakcjonujące relacje z opiekunami. Innymi słowy: gdy dorośli nie reagują na nasze potrzeby w sposób wystarczający, stopniowo nabieramy poczucia, że coś z nami jest nie tak i zaczynamy wstydzić się samych siebie. Taki stan rzeczy może prowadzić do rozwoju m.in. depresji, narcyzmu i wielu innych problemów psychicznych.

Kiedy masz wrażenie, że ukrywasz swoje „Ja” przed innymi ludźmi, kiedy trudno ci mówić o swoich odczuciach w towarzystwie, kiedy za wszelką cenę próbujesz ukrywać swoje wady i kiedy w dodatku twoje życie obfituje w przykre doświadczenia odtrącenia lub braku akceptacji ze strony innych, możesz potrzebować psychoterapii. Jest ona najlepszą ze znanych metod radzenia sobie z chronicznym wstydem.

28/03/2023

Dzisiaj przyjrzymy się POCZUCIU WINY.
Poczucie winy jest nieprzyjemną emocją, która pojawia się wskutek uświadomienia sobie, że zachowaliśmy się w sposób niezgodny z wyznawanym przez siebie systemem wartości. Emocja ta zwykle prowadzi do chęci zadośćuczynienia lub poddania się karze.
Zdrowe poczucie winy pozwala nam funkcjonować w społeczeństwie. Każdemu może zdarzyć się kogoś zranić albo urazić swoim zachowaniem. Czujemy wówczas poczucie winy, mówimy „przepraszam” i próbujemy w jakiś sposób naprawić nasz błąd. Można zatem powiedzieć, że poczucie winy chroni więzi społeczne, żeby te były możliwie jak najbardziej sprawiedliwe, uczciwe i opierały się na zasadzie wzajemności.

Istnieje również patologiczna odmiana poczucia winy, którą można nazwać OBWINIANIEM SIĘ lub SAMOOSKARŻANIEM. Pojawia się ona w sytuacjach, w których obiektywnie nic złego nie zrobiliśmy, ale cały czas mamy poczucie, jakbyśmy jednak byli winni temu, że ktoś się gorzej poczuł w związku z naszym zachowaniem. Przykładowo: nie jest naszą winą, że rodzicom zrobiło się przykro, bo wybraliśmy inną ścieżkę życiową niż oni oczekiwali; tak samo nie jest naszą winą, że pracodawca będzie miał więcej pracy, gdy zdecydujemy się zakończyć z nim umowę; nie jest również naszą winą, że sąsiad poczuje się gorzej, gdy zwrócimy mu uwagę, że za bardzo hałasuje… Obiektywnie patrząc, nie jesteśmy w tych sytuacjach niczemu winni, natomiast osoby z tendencją do samooskarżania się mogą mimo wszystko czuć się winne, jakby coś złego zrobiły.

Często zdarza się, że obwinianie współwystępuje z depresją, ale może ono również funkcjonować samodzielnie, jako dysfunkcyjny mechanizm osobowościowy. Mechanizm obwiniania się ma zwykle złożone i skomplikowane podłoże i wynika z naszych osobistych doświadczeń z innymi ludźmi.
Jeżeli czujesz, że często się obwiniasz przez co nie realizujesz swoich potrzeb i celów życiowych, to być może warto pomyśleć o psychoterapii.
Rozmowa z terapeutą pomoże lepiej poznać ten mechanizm i go przepracować.