23/02/2026
W dniu dzisiejszym obchodzimy
Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją 🤲
Jako psycholog mający doświadczenie w pracy z kobietami m.in. przebywającymi w oddziale ginekologiczno – położniczym tym razem chciałabym skupić się na DEPRESJI POPORODOWEJ 🤱
👉Po porodzie u kobiet kilkukrotnie wzrasta ryzyko wystąpienia zaburzeń psychicznych. Istotne jest więc, aby kobiety oraz ich bliscy – szczególnie partnerzy – posiadali rzetelne informacje na temat depresji poporodowej, ponieważ dzięki temu będą wiedzieli jak reagować, gdy być może zetkną się z tym problemem.
Nieleczona depresja poporodowa negatywnie wpływa na rozwój więzi pomiędzy matką i dzieckiem dlatego też może mieć poważne konsekwencje dla nich obojga. Na depresję w okresie ciąży lub po porodzie narażone są w szczególności kobiety, w których wcześniej występowała depresja lub inne zaburzenia psychiczne.
Ponadto, innymi czynnikami ryzyka wystąpienia depresji mogą być m.in.:
- młody wiek matki,
- występowanie depresji lub innych zaburzeń psychicznych w rodzinie lub u tej samej pacjentki wcześniej,
- trudna sytuacja życiowa,
- brak wsparcia społecznego,
- nieplanowana lub niechciana ciąża,
- choroby tarczycy;
- wcześniejszy stres i zmagania się z niepłodnością:
- wcześniejsze poronienia lub śmierć dziecka z okresie okołoporodowym;
- złe doświadczenia z personelem medycznym podczas porodu lub pobytu w szpitalu w przeszłości;
- wcześniejsze powikłania okołoporodowe,
- niepełnosprawność lub wcześniactwo dziecka;
- niektóre czynniki osobowościowe,
- wysoki poziom lęku w ciąży;
- stresujące wydarzenia życiowe np. śmierć bliskiej osoby, utrata pracy,
- bycie perfekcjonistką realizującą scenariusz „idealnej matki”;
Również kobiety po cesarskim cięciu wykazują większą podatność na zaburzenia depresyjne niż kobiety po porodzie fizjologicznym.
👉OBJAWY DEPRESJI POPORODOWEJ TO M.IN.:
- obniżony nastrój;
- osłabienie napędu;
- utrata zainteresowań;
- poczucie bezradności i bezwartościowości w roli matki;
- postrzeganie dziecka jako sprawiającego szczególne trudności;
- obojętność wobec niemowlęcia oraz jego potrzeb, trudności w nawiązaniu z nim kontaktu;
- trudności w odczytywaniu i rozumieniu sygnałów wysyłanych przez noworodka;
– kobieta cierpiąca na depresję może zdradzać przekonanie, że nie opiekuje się dzieckiem tak, jak powinna, że poświęca mu za mało czasu – generalnie ma poczucie, że mogłaby być lepszą matką lub, że innym kobietom lepiej to „wychodzi”, mogą przychodzić myśli, że „za dużo myślę o sobie a za mało o dziecku”; „opieka nad dzieckiem mnie przerasta”; „kompletnie się do tego nie nadaję”…
- sprawowanie opieki oraz wykonywanie czynności pielęgnacyjnych przy dziecku w sposób „mechaniczny”;
- stany lękowe – wiążące się np. z nadmiernym skupieniem na zdrowiu i życiu niemowlęcia utrudniające normalne funkcjonowanie;
- nie odczuwanie dostatecznej przyjemności i satysfakcji z kontaktu z dzieckiem;
- negatywną ocenę rzeczywistości, siebie, otoczenia;
- poczucie winy i beznadziejności;
- apatię;
- niezdolność do przeżywania radości (anhedonia);
- zaburzenia snu;
- utratę apetytu;
- niepokój;
- izolowanie się, brak chęci do kontaktów z innymi;
- pogorszenie samopoczucia fizycznego, osłabienie;
- trudności z podejmowaniem decyzji;
- problemy w sferze poznawczej m.in. z pamięcią, koncentracją czy logicznym myśleniem;
- chęć oddania dziecka;
- myśli autodestrukcyjne;
- nawracające myśli o śmierci własnej lub dziecka.
👉Jak pomóc kobiecie z depresją poporodową?
Przede wszystkim należy powstrzymać się od oceniania i okazać wsparcie. Należy zaproponować specjalistyczną pomoc np. w postaci umówienia wizyty do psychologa/psychoterapeuty lub psychiatry oraz można zaoferować towarzyszenie w drodze na wizytę. Ważne jest odciążenie kobiety w codziennych obowiązkach albo zaproponowanie pomocy w sprawowaniu opieki nad dzieckiem. W przypadku zaburzeń psychicznych bardzo ważne jest stworzenie bezpiecznej przestrzeni do mówienia o swoich emocjach i wyrażania ich. Pomocne mogą okazać się czynniki dodatkowe tj. zbilansowana dieta, sen oraz regularne korzystanie z aktywności na świeżym powietrzu. Nieocenione mogą okazać się spacery, które nie tylko dostarczą ruchu ale także dadzą okazję do doświadczenia naturalnego światła oraz być może towarzystwa osób bliskich np. koleżanek czy innych młodych mam, z którymi można dzielić się doświadczeniami i emocjami.
Psycholog Monika Szewczyk-Cieśla
Obraz-źródło: Pixabay/freestocks-photos
