21/01/2026
Diagnozę ADHD dostałam po 30-stce. I poczułam ulgę.
Diagnozę ADHD dostałam dopiero po 30. roku życia.
I to był moment, w którym poczułam coś, czego wcześniej mi brakowało:
ulgę i zrozumienie.
Nie dlatego, że „w końcu mam etykietkę”.
Tylko dlatego, że ktoś wreszcie nazwał to, co dzieje się we mnie od lat.
Że moje trudności nie wynikają z tego, że jestem „leniwa”, „za emocjonalna”, „za mało zorganizowana”.
Tylko z tego, jak działa mój mózg i mój układ nerwowy.
Od tamtej pory zmieniło się naprawdę dużo:
– lepiej rozumiem siebie,
– mam konkretne narzędzia, które działają,
– moje życie jest spokojniejsze i bardziej „moje”.
I dlatego diagnozuję ADHD.
Szczególnie u kobiet i dziewczynek.
Bo u nich ADHD często wygląda inaczej niż stereotyp:
często jest ukryte pod obowiązkowością, perfekcjonizmem, wysoką wrażliwością, lękiem, przeciążeniem.
Razem z moimi współpracownikami stworzyliśmy standard diagnozy, który ma pomagać stawiać trafne rozpoznania — także tam, gdzie wcześniej nikt nie patrzył.
Jeśli jesteś osobą, która podejrzewa u siebie ADHD — albo jesteś rodzicem dziecka, które „niby daje radę, ale kosztuje je to za dużo” — to chcę Ci powiedzieć:
Twoje doświadczenie jest ważne.
I warto je sprawdzić, zamiast latami siebie podważać.
Na koniec zostawię pytanie:
Jaka jest Twoja historia?
Co było dla Ciebie najtrudniejsze – i czego najbardziej potrzebujesz usłyszeć? 🌸
