05/02/2025
BAJKI TERAPEUTYCZNE
Często w swojej pracy gabinetowej posługuję się krótkimi anegdotami, metaforami, czy bajkami terapeutycznymi. Lubię nazywać je wytrychami umysłu. Treści przekazane niewprost, które samodzielnie musimy odpakować i nadać im znaczenie. Nie chodzi o to, co terapeuta chce przekazać w danej bajce, tylko jak czuje się osoba siedząca naprzeciwko, kiedy jej słucha, kiedy ją interpretuje, kiedy się z nią kłóci, albo zgadza. Nie istnieją dobre, czy złe interpretacje, bo te mogą zmieniać się w zależności od odbiorcy.
Pierwsza bajka, którą prezentuję, jest zainspirowana kolażem, który jakiś czas temu otrzymałem od pacjentki po zakończonej terapii. Nie wstawiam tutaj jej dzieła z powodu ochrony danych osobowych, mogę tylko napisać, że często ze wzruszeniem wracam do niego i przypominam sobie, że największą mądrość terapeuci czerpią od swoich pacjentów.
MAŁY RYCERZYK
Dawno temu, w kraju dręczonym konfliktami domowymi, urodził się Mały Rycerzyk. Bardzo szybko zorientował się, że otoczenie, w którym dorastał pełne było niebezpieczeństw, które (dosłownie!) czaiły się za każdym rogiem.
Mały Rycerzyk, uważnie obserwował jak sumiennie każdego dnia jego rodzice wykuwali coraz to nowe elementy swoich zbroi.
- Kiedy za oknem goreje wojna, musisz pamiętać, żeby pancerza nie ściągać nawet podczas snu! - powtarzali z powagą.
- Świat za oknem faktycznie wygląda na niebezpieczny – pomyślał Mały Rycerzyk. - Najwyższa pora, żebym zaczął wykuwać własną zbroję!
Zaczął powoli, trochę nieudolnie, od kolczugi. Kolczuga jest w porządku, taka całkiem lekka, nie krępuje ruchów aż tak bardzo…
Z biegiem lat wojna zaczęła robić się coraz bardziej skomplikowana. Trudno było już rozróżnić kto jest przyjaźnie, a kto wrogo nastawiony. Na szczęście Małemu Rycerzykowi udało się stworzyć pancerz tak solidny, że praktycznie niemożliwym było go zranić, czy chociażby dostrzec jego ludzkie ciało ukryte pod ciasno przylegającymi do siebie płatami stali, których nie zdejmował nawet do snu.
Lata mijały… Wojna dobiegła końca… Mieszkańcy wychodzili z domów bez strachu o własne życia, na ulicach rozbrzmiały pogodne rozmowy i dawno zapomniana muzyka. Do kraju wracało życie.
Mały Rycerzyk nie wyszedł.
W zbroi trudno było mu się poruszać, każdy krok kosztował niewyobrażalnie dużo energii.
W hełmie trudno było mu zobaczyć pełny obraz świata i odróżnić, co jeszcze przyjazne, a co już było zagrożeniem. Trudno mu było usłyszeć i być usłyszanym przez wieczny brzęk dawno już zardzewiałej stali.
Pamiętaj Mały Rycerzyku, żeby pozwolić sobie na ściągnięcie zbroi i odwieszenie jej na stojak. Pozwolić sobie na zobaczenie jakie to uczucie.
Nie musisz jej wyrzucać. Rozumiem, że kiedy wisi sobie gdzieś tam, ciągle pod ręką, pozwala Ci poczuć się bezpiecznie, z wiedzą, że nic Cię nie zaskoczy.
