Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii

31/12/2025

Niech nowy rok będzie czasem rozwoju i spełnienia, przynosząc poczucie, że warto było podjąć wyzwania.

Początek nowego roku to moment naturalnego zatrzymania i spojrzenia przed siebie z ciekawością oraz nadzieją. To czas, w którym doświadczenia minionych miesięcy mogą stać się źródłem siły, a nowe plany nabrać wyraźniejszego kształtu.

Życzymy Państwu, aby nadchodzący rok przynosił satysfakcję z podejmowanych działań, poczucie sensu w codziennej pracy oraz energię do realizowania tego, co ważne i bliskie. Niech będzie to czas, w którym wysiłek spotyka się z uznaniem, a zaangażowanie z poczuciem spełnienia.

Niech nowy rok sprzyja rozwojowi, dobrym decyzjom i chwilom, które umacniają przekonanie, że obrana droga ma znaczenie. Życzymy zdrowia, wewnętrznej równowagi oraz wielu powodów do dumy — zarówno z pracy zawodowej, jak i osobistych wyborów.

Z najlepszymi życzeniami na nadchodzący rok
Polskie Towarzystwo Integracji Psychoterapii

✨🎆

29/12/2025

Gdy system nerwowy zwalnia – otwierają się inne możliwości

🧠 W psychoterapii jednym z najbardziej niedocenianych momentów jest ten, w którym klient zaczyna zwalniać.
Nie dlatego, że wie już więcej.
Nie dlatego, że zrozumiał swoje mechanizmy.
Ale dlatego, że jego układ nerwowy po raz pierwszy od dawna znajduje minimalną przestrzeń na oddech.

W podejściach opartych na neurobiologii mówi się dziś, że mikro-zwolnienia w przebiegu sesji są często skuteczniejsze niż przełomowe wglądy.
To chwile, w których ciało przestaje gasić pożar i może zacząć organizować doświadczenie.

W tych krótkich pauzach dzieje się coś kluczowego:
• integracja śladów pamięciowych
• obniżenie reaktywności
• odzyskanie dostępu do funkcji wykonawczych
• możliwość przetwarzania emocji bez przeciążenia

🔍 Klient nie musi jeszcze rozumieć swojej historii, aby zacząć ją uzdrawiać.
Wystarczy moment regulacji — wystarczająco bezpieczny, by system mógł przełączyć się z mobilizacji na orientację.

🌿 Dlatego w terapii tak ważna jest uważność na mikro-sygnały: zwolnienie tonu, zmiana rytmu oddechu, lekkie opadnięcie ramion.
Często to właśnie tam zaczyna się zmiana, która będzie pracować jeszcze długo po zakończeniu sesji.

✨ Każde spowolnienie jest zaproszeniem do głębszego kontaktu ze sobą.

#️⃣

23/12/2025

Niech ten czas przyniesie oddech, jasność i uważną obecność — temu, co najważniejsze.

Święta Bożego Narodzenia to moment, w którym świat na chwilę zwalnia.
Czas spotkań, rozmów, ciszy i drobnych gestów, które przypominają o tym, co naprawdę ma znaczenie.

Życzymy, aby te dni przyniosły Państwu spokój, bliskość i poczucie wewnętrznego ciepła.
Aby był to czas odpoczynku, życzliwej obecności i prostych chwil, które zostają w pamięci na długo.

Niech nadchodzące dni pozwolą nabrać sił, odnaleźć jasność myśli i z nową energią wejść w kolejny rok — z uważnością na siebie i innych.

Z serdecznymi życzeniami🎄🎁❄️
Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii

16/12/2025

Nowe kierunki w badaniach nad relacją terapeutyczną i metapoznaniem 🔍🧠

W ostatnich miesiącach w środowisku badań nad psychoterapią pojawiły się interesujące propozycje łączące neurobiologię, metapoznanie i relację terapeutyczną.
W przeglądzie opublikowanym w Nature Reviews Psychology (2025) Tricia X. F. Seow i współautorzy zwracają uwagę, że tradycyjne badania skupione na indywidualnych procesach poznawczych pomijają kluczowy element — dynamiczną, interpersonalną naturę terapii.

🔬 Co nowego pojawia się w badaniach?

Coraz więcej danych wskazuje, że zmiany w metapoznaniu są stabilnym wskaźnikiem trwałej poprawy klinicznej, niezależnie od modalności terapeutycznej.

Autorzy podkreślają niedostateczne ujęcie momentów relacyjnych w neuronauce terapeutycznej: synchronii, mentalizacji „tu i teraz”, pracy z afektem na poziomie kontaktu interpersonalnego.

W odpowiedzi przedstawiają ramę badawczą ConNECT — „zintegrowane badania łączące neurobiologię, doświadczenie subiektywne pacjenta i wiedzę terapeuty, ukierunkowane na uchwycenie znaczącej dynamiki procesu terapeutycznego”.

🎯 Dlaczego to ważne dla specjalistów praktyki klinicznej?

Badania te wzmacniają podejście, w którym:

relacja terapeutyczna nie jest tylko kontekstem pracy, lecz aktywnym mechanizmem zmiany,

momenty wspólnej obecności, współregulacji i współ-refleksji mogą być neurobiologicznie uchwytne,

integracja wiedzy terapeuty, doświadczenia pacjenta i danych biometrycznych w czasie rzeczywistym staje się nowym obszarem rozwoju naszej dziedziny.

To przesunięcie sugeruje, że „jak pracujemy” — nie tylko „czego uczymy pacjenta” — może mieć bezpośredni wpływ na reorganizację funkcji poznawczych i emocjonalnych.

🤍
Zapraszamy do refleksji: w jaki sposób Wasza obecność i sposób prowadzenia relacji terapeutycznej kształtują proces metapoznawczy pacjenta?

09/12/2025

„Największe i najważniejsze problemy życiowe są z istoty nierozwiązywalne.
Nie można ich rozwiązać — można jedynie z nich wyrosnąć.”
— Carl Gustav Jung, „The Development of Personality”

W pracy psychoterapeutycznej często spotykamy się z oczekiwaniem, że trudności, z którymi pacjent przychodzi, da się „rozwiązać” niczym zadanie logiczne.
Jung przypomina jednak, że pewne problemy nie poddają się linearnej naprawie.
Ich transformacja zachodzi dopiero wtedy, gdy poszerza się struktura Ja — gdy człowiek wychodzi poza dotychczasowy poziom integracji, a nie wtedy, gdy próbuje usunąć sam problem.

Z perspektywy klinicznej oznacza to przesunięcie akcentu:
od redukcji objawu → do procesu dojrzewania psychicznego,
od eliminacji konfliktu → do rozwinięcia funkcji, które czynią konflikt mniej dominującym.

To podejście przypomina, że terapia nie zawsze polega na znalezieniu odpowiedzi.
Często polega na tym, by pacjent stał się kimś,
kto potrafi unieść więcej —
z większą spójnością, regulacją i wewnętrzną przestrzenią.

🤍
Zapraszamy do refleksji nad tym, w których momentach Waszej praktyki proces „wyrastania” staje się ważniejszy niż rozwiązywanie.

02/12/2025

„Powrót do siebie jako proces rekonstrukcji funkcji Ja”

🌿✨

W praktyce psychoterapeutycznej pojęcie „powrotu do siebie” pojawia się często, choć rzadko bywa precyzowane.
Z perspektywy klinicznej nie oznacza ono sentymentalnego „sięgnięcia do przeszłej wersji siebie”, lecz stopniową rekonstrukcję funkcji Ja, które przez lata mogły zostać nadwyrężone przez wymagające środowisko, przeciążenie emocjonalne, wczesne adaptacje lub chroniczną mobilizację układu nerwowego.

W gabinecie obserwujemy, że proces ten zaczyna się zwykle w momencie, kiedy pacjent zaczyna różnicować:
co jest autentyczną reakcją,
co jest nawykową obroną,
a co — reliktem dawnego układu zależności.
Dopiero ta trójdzielna świadomość umożliwia integrację doświadczenia i zmianę.

W konceptualizacji psychodynamicznej można mówić o przywracaniu spójności ego, w podejściach humanistycznych — o rekontaktowaniu się z organizmicznym doświadczeniem, a w ujęciach współczesnych, opartych na neurobiologii — o ponownym kształtowaniu sieci integracyjnych między korą przedczołową, strukturami limbicznymi i pniem mózgu.
Niezależnie od modalności, proces ten wymaga środowiska terapeutycznego, które umożliwia bezpieczne doświadczanie i regulację.

Na poziomie klinicznym sygnałami postępu bywają:
🌿 zwiększona zdolność mentalizacji w sytuacjach trudnych,
🌿 bardziej elastyczna regulacja afektu,
🌿 subtelniejsze różnicowanie stanów wewnętrznych,
🌿 adekwatniejsze granice i bardziej zintegrowane reakcje interpersonalne.

Powrót do siebie nie jest więc ruchem do tyłu — jest emergencją bardziej zintegrowanego Ja, zdolnego utrzymać jednocześnie autonomię, relacyjność i refleksyjność.

🤍
Zapraszamy specjalistów do refleksji nad tym, w jaki sposób w Waszej praktyce przejawia się proces reintegracji Ja — i jakie warunki relacyjne najbardziej go wspierają.

26/11/2025

Prace trwają

W związku z trwającymi pracami nad ustawą warto podkreślić kilka kluczowych rozwiązań w procedowanym projekcie, które będą miały realne znaczenie dla naszego środowiska.

Zgodnie z projektem ustawy po uzyskaniu prawa wykonywania zawodu i wpisie do rejestru odnawianie certyfikatów nie będzie wymagane. Prawo do wykonywania zawodu jest nadawane raz - tak jak w innych zawodach zaufania publicznego.
Natomiast pojawia się jasno opisany obowiązek doskonalenia i kształcenia ustawicznego, który będzie monitorowany przez samorząd i oparty na przejrzystych, równych dla wszystkich zasadach. 📚

Projekt ustawy jasno określa, że kształcenie ustawiczne będzie obowiązkiem wynikającym z prawa, analogicznie jak w innych zawodach zaufania publicznego. Mechanizm ma działać automatycznie: spełniasz wymogi - składasz informację - prawo wykonywania zawodu zostaje przedłużone. ✔️

Jeśli regionalna rada nie rozpatrzy zgłoszenia w ustawowym terminie (30 dni), ustawa przewiduje ochronę przed bezczynnością organu: najpierw wniosek do Krajowej Rady, a jeśli to nieskuteczne - możliwość skargi do sądu administracyjnego. To ważny element zapewniający transparentność i równe traktowanie niezależnie od podejścia czy przynależności organizacyjnej. ⚖️

W praktyce doskonalenie zawodowe będzie obejmować m.in.: udział w konferencjach, superwizjach, szkoleniach, zebraniach klinicznych czy inne aktywności zawodowe zgodne ze standardami. Kryteria określi samorząd i będą one wspólne dla wszystkich psychoterapeutów bez względu na reprezentowane podejście czy przynależność do stowarzyszenia.

Ustawa wskazuje, że kształcenie ustawiczne ma uwzględniać szczególne odniesienie do podejścia, w którym pracuje psychoterapeuta, przy jednoczesnej możliwości poszerzania kompetencji w innych obszarach.

Szczególnie teraz, gdy w środowisku pojawia się wiele pytań i obaw, warto szerzyć wiedzę, że projektowana Ustawa wprowadza jasne zasady, przejrzyste procedury i możliwość odwołań - tak, by prawa zawodowe nie zależały od uznaniowości, lecz od realnego spełnienia wymogów. ✨

25/11/2025

„Dlaczego mózg potrzebuje bezpiecznego świadka, aby się samoregulować?”

🧠✨

Współczesna neurobiologia pokazuje coś, co praktycy psychoterapii obserwują od lat: układ nerwowy nie jest stworzony po to, by regulować się samotnie.
Nasza zdolność do przetwarzania emocji, obniżania pobudzenia i odzyskiwania równowagi powstaje w relacji — w czyjejś obecności, tonie głosu, spojrzeniu, regulacji rytmu i oddechu.

Jedno z najciekawszych odkryć ostatnich lat dotyczy tzw. neuronów wrzecionowatych (Von Economo neurons). To wyjątkowe komórki, które odpowiadają za szybkie rozpoznawanie stanów emocjonalnych, intuicyjne reakcje na cierpienie drugiego człowieka oraz natychmiastowe dostrajanie się do czyjegoś afektu.
To właśnie dzięki nim potrafimy „wyczuć” napięcie, zanim pojawi się słowo. A terapeuta — odpowiednio uregulowany i uważny — może działać jak zewnętrzny, stabilny regulator.

W badaniach nad więzią i bezpieczeństwem relacyjnym widać jasno:
kiedy człowiek doświadcza uważnej, nieoceniającej obecności, obniża się aktywność ciała migdałowatego, a kora przedczołowa odzyskuje zdolność do refleksji.
Dlatego sama obecność terapeuty może mieć efekt regulujący — zanim pojawią się konkretne interwencje czy techniki pracy właściwe dla danej modalności.

Psychoterapia, niezależnie od orientacji, tworzy przestrzeń, w której mózg może:
🌿 zintegrować przerwane doświadczenia,
🌿 odzyskać rytm,
🌿 odbudować wzorce bezpieczeństwa,
🌿 doświadczyć „świadkowania”, którego kiedyś zabrakło.

🤍
Zapraszamy do refleksji: kto dziś jest świadkiem Twoich emocji — i komu Ty świadkujesz?

18/11/2025

💬 „Nie wszystko, co boli, wymaga leczenia.
Ale jeśli tego bólu nie usłyszysz — umrzesz z tęsknoty, nie z choroby.”
Carl Gustav Jung

Cierpienie często bywa pierwszym językiem, jakim przemawia psychika, gdy nie może być wysłuchana inaczej.
Nie każdy ból domaga się natychmiastowego złagodzenia — czasem potrzebuje zrozumienia i obecności, zanim przekształci się w coś, co niesie znaczenie.

W psychoterapii spotykamy się z bólem nie po to, by go uciszyć, lecz by usłyszeć, co próbuje powiedzieć.
Bo tam, gdzie zaczyna się słuchanie, kończy się samotność człowieka z własnym cierpieniem.

✨ W PSRP wierzymy, że wrażliwość i ciekawość wobec bólu to początek procesu, który prowadzi ku sensowi — a nie tylko ku uldze.

11/11/2025

🧠 Franz Alexander i narodziny myślenia psychosomatycznego

Na długo przed erą neuronauki, Franz Alexander – uczeń Freuda i współtwórca psychoterapii medycznej – twierdził, że emocje mają swoje narządy.
W latach 30. XX wieku opisał, jak chroniczne napięcie emocjonalne może wpływać na układ pokarmowy, serce czy oddech.
Jego badania nad tzw. chorobami psychosomatycznymi (m.in. wrzody, astma, nadciśnienie) zapoczątkowały rewolucję w myśleniu o jedności ciała i psychiki.

Dziś współczesna nauka coraz wyraźniej potwierdza jego intuicje.
Badania opublikowane w „The Lancet” pokazały, że aktywność ciała migdałowatego — obszaru mózgu związanego ze stresem i lękiem — wiąże się z podwyższonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych.
Emocjonalne napięcie dosłownie przekłada się na funkcjonowanie narządów poprzez układ odpornościowy, zapalny i hormonalny.

Psychoterapia nie tylko „zmienia myślenie”, ale wpływa na równowagę całego organizmu.
To, co kiedyś było hipotezą, dziś ma neurobiologiczne potwierdzenie.

✨ PSRP wspiera rozwój podejścia integracyjnego – tam, gdzie ciało, emocje i świadomość tworzą wspólny język doświadczenia.

04/11/2025

💬 „Pomiędzy bodźcem a reakcją jest przestrzeń...”

„Pomiędzy bodźcem a reakcją jest przestrzeń.
W tej przestrzeni mamy moc, by wybrać swoją odpowiedź.
W tej odpowiedzi leży nasz rozwój i nasza wolność.”
— Viktor E. Frankl

Ta krótka myśl, często przywoływana w kontekście uważności i terapii, ma głęboko neurobiologiczne i egzystencjalne znaczenie.
Pokazuje, że proces psychoterapeutyczny to nie tylko rozumienie przeszłości, ale przede wszystkim poszerzanie przestrzeni między impulsem a działaniem.

W tej przestrzeni mieści się wszystko, co pozwala na zmianę — refleksja, świadomość, zdolność do zatrzymania i wyboru.
To tam pojawia się możliwość zobaczenia siebie nie jako reakcji, lecz jako podmiotu zdolnego do decyzji.

W terapii to właśnie w tym mikromomencie — pomiędzy „coś mnie dotknęło” a „jak na to odpowiadam” — rodzi się wolność psychiczna, a z nią: dojrzałość, integracja i wewnętrzny spokój.

02/11/2025

Ponad 900 osób uczestniczyło w XX Trójkonferencji „Psychoterapia: nauka i sztuka” w Toruniu – w tym 800 stacjonarnie i ponad 100 online.
To niezwykle budujące, że tak wielu terapeutów, superwizorów i badaczy spotkało się, by wspólnie rozmawiać o tym, czym dziś jest psychoterapia – nauką, rzemiosłem, a może sztuką głębokiego słuchania i towarzyszenia drugiemu człowiekowi.

Dla Polskiego Stowarzyszenia Rozwoju Psychoterapii to wydarzenie miało szczególny wymiar.
Byliśmy tam – zarówno jako uczestnicy, jak i współtwórcy środowiska, które nieustannie poszukuje integracji między teorią, praktyką i doświadczeniem.

Tegoroczna edycja Trójkonferencji pokazała, że psychoterapia w Polsce dojrzewa – łączy perspektywy, przekracza granice szkół i otwiera się na dialog między nauką a praktyką.
To kierunek, który od lat wspieramy jako PSRP – tworząc przestrzeń dla wymiany wiedzy, współpracy i refleksji nad jakością kształcenia psychoterapeutów.

💬 Dziękujemy organizatorom za stworzenie miejsca, w którym psychoterapia może być tym, czym naprawdę jest – żywym, refleksyjnym spotkaniem człowieka z człowiekiem.