Jakie są godziny otwarcia?

Poniedziałek 09:00 - 20:00 Wtorek 09:00 - 20:00 Środa 09:00 - 20:00 Czwartek 09:00 - 20:00 Piątek 09:00 - 20:00

Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii

Strona główna
Polska
Wroclaw
Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii

Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii promuje idee integracji, i rozwoju psychoterapii.

Nasze wartości:

- rozwijanie i propagowanie wiedzy
- współpraca i kreatywne działanie na rzecz stowarzyszenia
- integracja różnych podejść psychoterapeutycznych
- wymiana doświadczeń wśród profesjonalistów zajmujących się psychoterapią
- dbałość o przestrzeganie standardów zawodowych i etycznych

Cele Stowarzyszenia:

- Rozwój i propagowanie psychoterapii jako profesjonalnej metody leczenia
- Prowadzenie działalności szkoleniowej służącej upowszechnianiu standardów kształcenia psychoterapeutów zgodnych ze stosowanymi w Unii Europejskiej
- Organizowanie konferencji naukowych, seminariów i innych form naszej działalności
- Prowadzenie badań nad przebiegiem i efektywnością psychoterapii
- Współpraca ze stowarzyszeniami, jednostkami naukowymi, oświatowymi, zdrowotnymi, z władzami państwowymi i samorządowymi oraz innymi instytucjami i organizacjami, osobami prywatnymi w zakresie stosowania i rozwijania psychoterapii

02/04/2026

📘 Jak uzyskać certyfikat psychoterapeuty PSRP?

W materiałach znajduje się kompletny przewodnik po procesie certyfikacji — od wymagań wstępnych po egzamin końcowy.

Zawiera on m.in.:
– kryteria kwalifikacyjne i formalne,
– wymagania dotyczące doświadczenia klinicznego, stażu i superwizji,
– zasady dokumentacji oraz procedury kwalifikacyjnej,
– strukturę egzaminu i kryteria oceny,
– ramy czasowe i terminy składania dokumentów.

Całość przedstawiono w przejrzystej, wizualnej formie, ułatwiającej orientację w kolejnych etapach procesu.

Szczegółowe informacje znajdują się w załączonych materiałach oraz pod linkiem:
https://drive.google.com/file/d/14fCA09q4jJN_K_8EkF3DjhdrCa-aP6Sc/view?usp=sharing

31/03/2026

🧠 Czy diagnoza kliniczna porządkuje proces — czy czasem go ogranicza?

W praktyce psychoterapeutycznej diagnoza pełni istotną funkcję organizującą. Pozwala porządkować obraz kliniczny, ułatwia komunikację między specjalistami oraz stanowi punkt odniesienia dla wyboru interwencji.

Jednocześnie współczesne badania nad heterogenicznością zaburzeń psychicznych wskazują, że w obrębie tej samej kategorii diagnostycznej mogą występować odmienne mechanizmy podtrzymujące objawy. Podobne fenomeny kliniczne mogą mieć różne uwarunkowania — zarówno na poziomie uczenia się, regulacji emocjonalnej, jak i wzorców relacyjnych.

🔬 Oznacza to, że:
– zbliżony obraz objawowy nie musi wynikać z tych samych procesów psychicznych,
– a interwencje oparte na tej samej diagnozie mogą oddziaływać na różne mechanizmy w odmienny sposób.

🎯 W praktyce klinicznej przesuwa to punkt ciężkości z pytania „z jakim zaburzeniem mamy do czynienia” w stronę pytania „jakie procesy podtrzymują trudność u tej konkretnej osoby”.

Takie ujęcie nie znosi znaczenia diagnozy, ale osadza ją w szerszym kontekście rozumienia procesu — jako jednego z elementów orientujących, a nie ostatecznego wyjaśnienia.

🤍
W jakich momentach w swojej praktyce dostrzegacie, że kategorie diagnostyczne przestają być wystarczające do uchwycenia dynamiki procesu terapeutycznego?

24/03/2026

🫀 Ciało jako źródło przewidywań

Co badania nad interocepcją zmieniają w rozumieniu lęku?

W klasycznym ujęciu lęk opisywano jako reakcję: pojawia się zagrożenie → ciało reaguje → pojawia się emocja.

W modelach predykcyjnych punkt wyjścia jest inny. Układ nerwowy nie tylko reaguje — on nieustannie przewiduje. Przewiduje także to, co wydarzy się w ciele.

Interocepcja to proces, dzięki któremu organizm wyczuwa i interpretuje sygnały z wnętrza ciała: tętno, oddech, napięcie mięśni, uczucie ucisku. Te sygnały nie są odbierane „na czysto”. Są porównywane z wcześniejszymi oczekiwaniami i modelami tego, co powinno się wydarzyć.

W lęku trudność może dotyczyć nie tylko intensywności pobudzenia, ale także wagi, jaką nadajemy przewidywaniom zagrożenia. W modelach predykcyjnych mówi się o nadmiernej „precyzji” przypisywanej sygnałom zagrożenia — czyli sytuacji, w której organizm zbyt pewnie zakłada, że przyspieszone tętno oznacza niebezpieczeństwo.

To przesuwa punkt ciężkości w praktyce klinicznej.

Jeśli kluczowa jest interpretacja i przewidywanie, sama redukcja napięcia nie musi prowadzić do trwałej zmiany. Zmiana może zachodzić wtedy, gdy doświadczenie pobudzenia prowadzi do modyfikacji wcześniejszych oczekiwań.

W terapii ekspozycyjnej opisuje to model uczenia hamującego (ang. inhibitory learning). Jego celem nie jest jedynie wygaszenie reakcji lękowej, lecz osłabienie wcześniejszego przewidywania zagrożenia poprzez nowe doświadczenie: pobudzenie pojawia się, ale katastrofa nie następuje.

Jednak sama ekspozycja nie wystarcza automatycznie.

Realna aktualizacja przewidywań wymaga kilku warunków:

Pacjent musi świadomie skonfrontować się z oczekiwanym scenariuszem („Co według mnie się wydarzy?”),

Doświadczenie musi być wystarczająco intensywne, by uruchomić wcześniejsze przewidywanie,

A następnie musi pojawić się wyraźna rozbieżność między oczekiwaniem a rzeczywistym przebiegiem zdarzeń.

To właśnie ta rozbieżność — a nie samo uspokojenie — stanowi potencjalny moment zmiany.

Jeżeli podczas pracy terapeutycznej skupiamy się wyłącznie na szybkim obniżeniu pobudzenia, może nie dojść do konfrontacji między przewidywaniem a doświadczeniem. Wtedy napięcie spada, ale model zagrożenia pozostaje nienaruszony.

To prowadzi do bardziej precyzyjnego pytania klinicznego:

Czy w naszej pracy zmniejszamy objaw,
czy tworzymy warunki do korekty przewidywań?

Badania nad interocepcją i modelami predykcyjnymi sugerują, że trwała zmiana może zachodzić wtedy, gdy pacjent doświadcza pobudzenia w bezpiecznym kontekście, pozostaje z nim wystarczająco długo i ma możliwość świadomego zweryfikowania swoich wcześniejszych założeń.

W tym sensie praca z lękiem nie dotyczy wyłącznie regulacji napięcia.
Dotyczy także aktualizacji tego, co organizm uznaje za prawdopodobne.
📚 Źródła

Khalsa et al. (2018). Interoception and Mental Health: A Roadmap.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6054486/

Craske et al. (2014). Maximizing exposure therapy: An inhibitory learning approach.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4114726/

22/03/2026

📚 Joga w terapii dzieci z ADHD i szczególnymi potrzebami edukacyjnymi

Aktywność fizyczna jest jednym z najważniejszych czynników wpływających na zdrowie i rozwój człowieka. W przypadku dzieci ma ona szczególne znaczenie – wspiera rozwój układu ruchu, krążenia i układu nerwowego, a także wpływa na rozwój emocjonalny, społeczny i zdolność koncentracji.

Jedną z metod pracy z dziećmi, która zyskuje coraz większe uznanie w środowisku terapeutycznym i edukacyjnym, jest joga terapeutyczna. Jak pisze Louise Goldberg w książce „Joga w terapii dzieci autystycznych z ADHD i szczególnymi potrzebami edukacyjnymi”, praktyka jogi może wspierać dzieci w rozwijaniu uważności, regulacji emocji i koncentracji.

„Joga to terapia ruchem, która uczy dzieci, jak wyciszać umysł i się skupiać. Zwiększa siłę, elastyczność i równowagę, a także poprawia zdolność dziecka do postrzegania świata i wchodzenia z nim w interakcje.”
— Louise Goldberg

Techniki oddechowe pomagają uspokajać układ nerwowy, a elementy uważności rozwijają samoświadomość dziecka. Ważną częścią pracy są także kreatywne zabawy ruchowe i ćwiczenia wykonywane w parach, dzięki którym zajęcia stają się naturalną przestrzenią do nauki współpracy i budowania relacji. Co istotne, joga nie opiera się na współzawodnictwie – każde dziecko może rozwijać się w swoim tempie.

Książka Louise Goldberg stanowi praktyczny przewodnik dla osób pracujących z dziećmi. Autorka szczegółowo opisuje pozycje jogi, proponuje ich różne warianty dostosowane do potrzeb dzieci ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi oraz wskazuje środki ostrożności i przeciwwskazania. Ćwiczenia mogą być wykorzystywane zarówno w domu, jak i w szkole czy w pracy terapeutycznej.

Recenzję książki przygotowała Agnieszka Topór – terapeutka współpracująca z Katowickim Instytutem Psychoterapii.
Więcej informacji o autorce: https://k-i-p.com.pl/therapists/19/

17/03/2026

Pamięć nie jest archiwum
Rekonsolidacja — i dlaczego nie zawsze dochodzi do zmiany

Współczesne badania nad rekonsolidacją pokazują, że wspomnienie nie jest stałym zapisem. Po jego przywołaniu ślad pamięciowy na krótko staje się niestabilny, a następnie zostaje ponownie utrwalony. W tym „oknie” może dojść do realnej modyfikacji.

Ale tu pojawia się kluczowe napięcie:
nie każda aktywacja wspomnienia otwiera proces rekonsolidacji.

Badania wskazują, że warunkiem koniecznym jest wystąpienie wyraźnego błędu przewidywania — sytuacji, w której to, czego organizm się spodziewał (np. odrzucenia, zawstydzenia, zagrożenia), nie znajduje potwierdzenia. Sama intensywna emocja nie wystarcza. Silne przeżycie może wręcz wzmocnić istniejący ślad pamięciowy, jeśli nie pojawi się doświadczenie sprzeczne z dotychczasowym oczekiwaniem.

Dodatkowo okno rekonsolidacyjne jest ograniczone czasowo — szacuje się, że trwa od kilku minut do kilku godzin po reaktywacji śladu. Jeśli korektywne doświadczenie nie pojawi się w tym okresie, wspomnienie może zostać utrwalone w niezmienionej formie.

🎯 Co to zmienia klinicznie?

Różnica między habituacją a rekonsolidacją staje się kluczowa. W habituacji reakcja słabnie przy powtarzalnej ekspozycji, ale pierwotny ślad pozostaje. W rekonsolidacji dochodzi do aktualizacji samego wzorca przewidywania.

To może tłumaczyć sytuacje, w których pacjent „przepracował” dane wspomnienie wielokrotnie, a mimo to reakcja emocjonalna pozostaje niezmieniona.

🤍
Po czym w swojej praktyce rozpoznajecie, że mamy do czynienia z habituacją, a po czym — z realną aktualizacją śladu pamięciowego?

📚 Źródła:

1️⃣ Sevenster, Beckers & Kindt (2013)
Prediction error determines the fate of retrieved fear memory
(kluczowy artykuł pokazujący, że sam recall nie wystarcza — potrzebny jest błąd przewidywania)
https://www.nature.com/articles/ncomms3559

2️⃣ Schiller et al. (2010)
Preventing the return of fear in humans using reconsolidation update mechanisms
(pokazuje warunkowe okno rekonsolidacyjne i różnicę względem extinction)
https://www.nature.com/articles/nature08637

3️⃣ Elsey, Van Ast & Kindt (2018)
Human memory reconsolidation: A guiding framework and critical review
(przegląd pokazujący ograniczenia rekonsolidacji i warunki konieczne)
https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fpsyg.2018.01022/full

4️⃣ Phelps & Hofmann (2019)
Memory editing from science fiction to clinical practice
(przegląd translacyjny — kiedy rekonsolidacja ma znaczenie kliniczne)
https://www.nature.com/articles/s41583-019-0159-4

10/03/2026

🧠 Ile rzeczywistości naprawdę widzimy?

Jak neuronauka opisuje proces percepcji

Współczesna neuronauka pokazuje, że mózg nie jest biernym odbiornikiem świata. To, co nazywamy percepcją, w dużej mierze jest aktywną konstrukcją opartą na wcześniejszych doświadczeniach i oczekiwaniach.

Model przetwarzania predykcyjnego, rozwijany m.in. przez Karla Fristona i Andy’ego Clarka, opisuje mózg jako system, który nieustannie przewiduje, co się wydarzy. Dane zmysłowe nie budują obrazu od zera — raczej korygują to, czego organizm już się spodziewa.

Szacunki dotyczące przepustowości informacji są wymowne. Układ wzrokowy może przekazywać do mózgu miliony bitów informacji na sekundę, podczas gdy świadoma uwaga operuje prawdopodobnie na poziomie kilkudziesięciu bitów. Do świadomości trafia więc jedynie niewielki wycinek całego przetwarzania neuronalnego.

Eksperymenty nad change blindness i inattentional blindness pokazują, jak łatwo pomijamy istotne elementy otoczenia — nawet wtedy, gdy znajdują się w centrum pola widzenia. Filtracja nie jest błędem. Jest warunkiem funkcjonowania.

🎯 Co to oznacza klinicznie?

Jeśli nasze postrzeganie kształtuje się w oparciu o wcześniejsze doświadczenia, pacjent nie „zniekształca świata” — patrzy przez pryzmat tego, czego nauczył się oczekiwać. Trauma może utrwalać przewidywanie zagrożenia, odrzucenia lub braku wpływu.

Zmiana nie polega wyłącznie na wglądzie. Pojawia się wtedy, gdy w relacji wydarza się coś wystarczająco bezpiecznego i powtarzalnego, by podważyć dotychczasowe oczekiwania. Stabilna obecność, przewidywalność reakcji terapeuty i utrzymanie kontaktu mimo napięcia to doświadczenia, które pozwalają organizmowi nauczyć się czegoś nowego o drugim człowieku i o sobie.

🤍
Po czym w swojej praktyce rozpoznajecie, że sposób patrzenia pacjenta na siebie i świat zaczyna się realnie zmieniać?

📚 Źródła (open access):
Friston (2010)
https://www.researchgate.net/publication/44633638_The_free-energy_principle_A_unified_brain_theory

Clark (2013)
https://www.researchgate.net/publication/258228265_Whatever_next_Predictive_brains_situated_agents_and_the_future_of_cognitive_science

Simons & Chabris (1999)
http://www.chabris.com/Simons1999.pdf

07/03/2026

Psychoterapia Pozytywna – integracyjne podejście do pracy z człowiekiem

Psychoterapia Pozytywna jest uznaną na świecie modalnością integracyjną, która łączy podejście psychodynamiczne i humanistyczne. Jej fundamentem jest transkulturowa koncepcja człowieka, w której szczególne znaczenie mają zarówno wewnętrzne konflikty, jak i zasoby oraz zdolność człowieka do przywracania równowagi między różnymi obszarami życia.

To podejście terapeutyczne rozwijane jest od kilkudziesięciu lat i stosowane w wielu krajach, stanowiąc ważny element współczesnej psychoterapii integracyjnej.

Wrocławski Instytut Psychoterapii zaprasza na Kurs Podstawowy Psychoterapii Pozytywnej – edycja XXIII, który rozpocznie się w marcu 2026 roku.

Kurs organizowany jest przez Polskie Centrum Transkulturowej Psychoterapii Pozytywnej we współpracy z Akademią Psychoterapii w Wiesbaden (Niemcy), pod patronatem Światowego Stowarzyszenia Psychoterapii Pozytywnej. Modalność posiada międzynarodowe uznanie i akredytacje, m.in. WAPP, EAP, IFP oraz WCP.

Poziom podstawowy obejmuje 6 trzydniowych zjazdów szkoleniowych oraz zgrupowanie self-experience. Szkolenie kończy się uzyskaniem międzynarodowego certyfikatu Konsultanta Psychoterapii Pozytywnej (WAPP).

Program kursu obejmuje m.in.:

➡️ podstawy psychoterapii pozytywnej i jej rozwój
➡️ model równowagi, potencjalności i wymiary modelowania
➡️ diagnozę konfliktów i pracę z konfliktem
➡️ strukturę procesu konsultacyjnego
➡️ relację konsultant–klient
➡️ podstawowe narzędzia i techniki pracy w PPT
➡️ studium przypadków oraz kolokwium końcowe

Kurs przeznaczony jest dla osób z wykształceniem psychologicznym, lekarskim, pedagogicznym, socjalnym oraz humanistyczno-społecznym (zgodnie z kryteriami kwalifikacyjnymi).

📅 Start: marzec 2026
📍 Forma: zjazdy hybrydowe
💰 Koszt udziału: 5880 zł (6 × 980 zł) – 10% zniżki na pierwszy zjazd
🎓 Certyfikat: 80 EUR

Zgłoszenia przyjmowane są na podstawie ankiety.

Szczegóły i zapisy:
https://wip.wroclaw.pl/kursy/psychoterapia-pozytywna-kurs-podstawowy/

03/03/2026

📱 Aplikacje randkowe a jakość relacji, motywacje użytkowników i dobrostan psychiczny — co pokazują najnowsze badania?

W ostatnich latach aplikacje randkowe stały się jednym z głównych sposobów inicjowania relacji. Psychologia coraz uważniej przygląda się nie temu, czy są „dobre” czy „złe”, ale temu, jak współwystępują z jakością relacji, motywacjami użytkowników oraz sposobem doświadczania bliskości.

Badanie opublikowane w 2025 roku w czasopiśmie Computers in Human Behavior objęło ponad 6 000 osób będących w stałych związkach. Uczestnicy wypełniali standaryzowane narzędzia mierzące satysfakcję z relacji oraz intensywność przeżywanej miłości w trzech wymiarach: intymności, namiętności i zaangażowania. Wyniki pokazały, że osoby, które poznały partnera online, raportowały nieco niższą satysfakcję z relacji oraz niższą intensywność przeżywanej miłości w porównaniu z osobami, które poznały się offline. Efekt był statystycznie istotny, choć umiarkowany. Badanie opierało się na subiektywnych raportach uczestników, czyli analizowało to, jak badani odczuwają swoje relacje, a nie ich „obiektywną jakość”.

Badanie:
https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0736585325000711

Nie oznacza to, że relacje zapoczątkowane online są mniej trwałe czy mniej wartościowe. Wyniki sugerują raczej, że sposób inicjowania relacji może wiązać się z odmienną dynamiką budowania więzi i oczekiwań wobec związku.

Równolegle badania z 2024 roku opublikowane w Cyberpsychology: Journal of Psychosocial Research on Cyberspace analizowały motywacje do korzystania z aplikacji randkowych oraz ich związek z dobrostanem psychicznym. Wyróżniono między innymi motywację relacyjną, motywację autoprezentacyjną oraz motywację regulacyjną. Wyniki wskazały, że osoby korzystające z aplikacji głównie w celu regulacji emocjonalnej lub potwierdzania własnej wartości częściej doświadczały problemowych wzorców użycia i niższego dobrostanu niż osoby zorientowane przede wszystkim na budowanie relacji.

Badanie:
https://cyberpsychology.eu/article/view/35713

Systematyczny przegląd 45 badań empirycznych z 2024 roku, również opublikowany w Computers in Human Behavior, wskazuje, że intensywne korzystanie z aplikacji randkowych bywa powiązane z większą wrażliwością na ocenę oraz silniejszą koncentracją na autoprezentacji. W części analizowanych badań obserwowano także związek między intensywnym korzystaniem z aplikacji a obniżonym dobrostanem psychicznym. W kontekście aplikacji randkowych chodzi przede wszystkim o stałą obecność mechanizmu oceniania i bycia ocenianym oraz o konieczność optymalizowania własnego wizerunku.

Przegląd:
https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0747563224003832

To relatywnie nowe w skali historycznej zjawisko społeczne, dlatego jego długofalowe konsekwencje dla wzorców relacji, stylów przywiązania czy definicji bliskości są dopiero systematycznie badane. Dostępne dane nie formułują jednoznacznych ocen, ale pokazują, że technologia nie jest neutralnym tłem — współtworzy kontekst, w którym relacje się rozpoczynają i rozwijają.

Jeśli aplikacje pozostaną dominującym sposobem inicjowania relacji, w jakim kierunku będzie ewoluować rozumienie zaangażowania i zobowiązania? Czy kultura szerokiego wyboru będzie sprzyjać większej refleksyjności, czy raczej utrwali logikę porównywania i odkładania decyzji? Jak zmieni się sposób doświadczania bliskości w świecie, w którym pierwszym etapem relacji jest profil i algorytm?

24/02/2026

Kiedy większa samoświadomość nie pomaga — nowe badania o granicach wglądu w psychoterapii

Przez dekady psychoterapia opierała się na założeniu, że wzrost samoświadomości i wglądu prowadzi do poprawy funkcjonowania psychicznego. Najnowsze badania empiryczne z ostatnich lat coraz wyraźniej pokazują jednak, że zależność między samoświadomością a zdrowiem psychicznym nie jest liniowa.

Badania nad ruminacją, nadmiernym self-focus i tzw. hiperrefleksyjnością wskazują, że u części pacjentów zwiększanie uwagi skierowanej na siebie wiąże się z nasileniem objawów, a nie ich redukcją. Dotyczy to szczególnie depresji, zaburzeń lękowych, OCD oraz niektórych zaburzeń osobowości.

W badaniach obserwuje się, że:

wysoki poziom autorefleksji koreluje z większą sztywnością poznawczą,

nadmierne monitorowanie własnych stanów emocjonalnych sprzyja utrwalaniu ruminacji,

koncentracja na „rozumieniu siebie” może opóźniać przejście do realnej zmiany zachowania i relacji.

Co istotne, nie chodzi o brak wglądu, lecz o przekroczenie jego optymalnego poziomu. W części przypadków proces terapeutyczny przynosi poprawę dopiero wtedy, gdy uwaga pacjenta zostaje przesunięta z analizy siebie na działanie, relację lub doświadczenie zakotwiczone poza narracyjnym „ja”.

Ten kierunek badań znajduje odzwierciedlenie zarówno w pracach nad depresją i lękiem, jak i w badaniach klinicznych inspirowanych podejściami trzeciej fali oraz psychologią interpersonalną. Coraz częściej mówi się o konieczności różnicowania pracy z wglądem w zależności od profilu pacjenta, etapu terapii i dominujących mechanizmów podtrzymujących objawy.

📚 Jak pisał Louis A. Sass, nadmierna autorefleksyjność może prowadzić do paradoksalnego oddalenia od bezpośredniego doświadczenia i spontaniczności, które są kluczowe dla zdrowia psychicznego.

W świetle współczesnych badań coraz wyraźniej widać, że pytanie nie brzmi już czy wgląd jest ważny, lecz kiedy pomaga, a kiedy zaczyna podtrzymywać cierpienie. Dla praktyki psychoterapeutycznej oznacza to konieczność bardziej precyzyjnego posługiwania się samoświadomością jako narzędziem — nie zawsze więcej znaczy lepiej.

#️⃣

20/02/2026

🌀 Autorski warsztat „W rytmie transu i czuwania”🌀
dr n. med. Roman Ciesielski

Warsztat odwołuje się podejścia ciało–umysł wg dr Ernsta Rossiego i jest zaproszeniem do eksplorowania wnętrza terapeuty – jako tego, który współtworzy doświadczenie transowe. Stanowi przestrzeń do pogłębiania świadomości własnych stanów, rytmów i reakcji, które w kontakcie z drugą osobą rezonują, regulują się i organizują proces terapeutyczny.

🔹 Podczas warsztatu skupimy się na:
• doświadczaniu relacji hipnotycznej „od wewnątrz”,
• pracy z uważnością somatyczną i mikroruchami świadomości,
• integracji wiedzy neurobiologicznej z doświadczeniem klinicznym,
• rozwijaniu obecności terapeutycznej w stanie transu i czuwania jednocześnie.
To warsztat dla tych, którzy chcą nie tylko stosować hipnozę, ale rozumieć ją jako relacyjny proces regulacji, znaczenia i sensu, zakorzeniony w ciele, emocjach i neurobiologii doświadczenia.
• Jeśli chcesz pogłębić swoje rozumienie relacji hipnotycznej jako żywego, dynamicznego procesu;
• jeśli pragniesz doświadczyć siebie w subtelnym, wzajemnym dostrajaniu się – tam, gdzie aktywują się neurony lustrzane, a kontakt staje się polem rezonansu;
• jeśli interesuje Cię, jak uruchamiać szlaki neuronalne odpowiedzialne za emocjonalne i poznawcze aspekty mentalizacji;
• jeśli chcesz posługiwać się kompetentnie językiem transu hipnotycznego – zarówno werbalnie, jak i pozawerbalnie, z uważnością na mikroprocesy ciała i świadomości;

TO TEN WARSZTAT JEST DLA CIEBIE.
📍 Kiedy i gdzie?
🗓 24-26.04.2026
📌 Lądek-Zdrój
• Piątek: 12:00–19:00
• Sobota: 10:00–19:00
• Niedziela: 10:00–14:00

🏨 Dla osób zainteresowanych przygotowana jest oczywiście oferta noclegu – szczegóły dostępne przy zapisach.
👉 Liczba miejsc ograniczona.
📩 Szczegóły i zapisy: https://wip.wroclaw.pl/kursy/pozostale-szkolenia/
534 006 296
info@wip.wroclaw.pl

17/02/2026

Czy regulacja psychiczna zawsze zaczyna się na poziomie mózgu?
Nowe dane neurobiologiczne 🧠🧬

W wielu klasycznych ujęciach psychologicznych i neurobiologicznych regulacja emocji oraz funkcjonowania psychicznego bywa opisywana jako proces inicjowany centralnie — na poziomie mózgu, funkcji poznawczych i świadomej kontroli. Coraz więcej danych z ostatnich lat pokazuje jednak, że ten model jest niewystarczający.

Współczesna neurobiologia coraz częściej opisuje mózg nie jako autonomiczne „centrum sterowania”, lecz jako element systemu regulacyjnego całego organizmu, którego podstawową funkcją jest integracja sygnałów pochodzących z wielu poziomów fizjologicznych — m.in. z układu odpornościowego, metabolicznego, hormonalnego i autonomicznego.

Przeglądy i badania opublikowane w latach 2025–2026 wskazują, że w części zaburzeń nastroju oraz stanów obniżonej zdolności do regulacji psychicznej zmiany fizjologiczne mogą poprzedzać zmiany w funkcjonowaniu mózgu, a nie jedynie być ich konsekwencją. Dotyczy to m.in. podwyższonych markerów zapalnych, aktywacji układu odpornościowego oraz zaburzeń metabolizmu energii, które korelują z objawami takimi jak anhedonia, spadek napędu, przewlekłe zmęczenie czy obniżona elastyczność emocjonalna (Miller i wsp., 2025; Carrera-Bastos i wsp., 2025).

Coraz wyraźniej opisywane są również podtypy depresji i stanów przewlekłego przeciążenia regulacyjnego, w których neurozapalenie i sygnały immunologiczne wpływają na plastyczność sieci neuronalnych, przetwarzanie nagrody oraz funkcjonowanie osi stresu. W takich przypadkach mózg nie tyle inicjuje procesy psychiczne, ile reaguje na utrzymujący się stan fizjologiczny organizmu (Zainal, 2025).

Z perspektywy psychoterapii ma to istotne znaczenie, gdyż sugeruje, że zdolność do regulacji psychicznej jest wrażliwa na poziom fizjologicznej stabilności systemu. U części pacjentów ograniczona skuteczność pracy psychologicznej nie musi wynikać z „oporu”, braku motywacji czy niewystarczającego wglądu, lecz z faktu, że organizm funkcjonuje w warunkach przewlekłego stresu, zapalenia lub wyczerpania energetycznego.

Coraz częściej mówi się więc nie o opozycji „psychika–ciało”, lecz o psychice jako funkcji organizmu jako całości, w której mózg pełni rolę integratora procesów regulacyjnych, a nie wyłącznego inicjatora zmiany.

Nowe dane nie upraszczają obrazu człowieka — przeciwnie, poszerzają mapę procesów, które warto uwzględniać w rozumieniu zmiany psychicznej i jej granic.

Czy regulacja psychiczna zawsze zaczyna się na poziomie mózgu — czy czasem dopiero tam jest integrowana?

10/02/2026

AI jako „rozmowa na żądanie”. Co już dziś wiemy o tym, jak ludzie używają sztucznej inteligencji w kontekście wsparcia psychicznego? 🤖🧠

Jeszcze kilka lat temu pytanie brzmiało: czy AI może mieć jakikolwiek związek z psychoterapią?
W 2026 roku pytanie jest inne: jak wielu ludzi już używa AI w sposób psychologiczny – i dlaczego właśnie tak?

Coraz wyraźniej widać, że nie chodzi o „zastąpienie terapii”, lecz o zupełnie inny tryb korzystania z rozmowy.

Dane populacyjne pokazują, że korzystanie z chatbotów w momentach napięcia emocjonalnego nie jest już niszowe. W badaniu prowadzonym w USA 13,1% osób w wieku 12–21 lat deklarowało używanie AI jako formy wsparcia, gdy czuły się zestresowane, smutne lub przeciążone, a w grupie 18–21 lat odsetek przekraczał 22% (McBain i wsp., 2025).

Równolegle pojawiają się dane dotyczące dorosłych. W brytyjskim sondażu dotyczącym zdrowia psychicznego 37% dorosłych deklarowało użycie AI do rozmów związanych z dobrostanem psychicznym, a w grupie 25–34 lata było to ponad 60%; nawet w grupie 55+ odsetek wynosił około 15% (Mental Health UK, 2025).

To, co łączy te dane, to nie rodzaj problemów psychicznych, lecz kontekst użycia.

Psychoterapia oferuje kontakt raz w tygodniu, w określonym czasie, przez 50 minut.
AI oferuje coś innego: dostępność natychmiastową, w nocy, w momentach bezsenności, samotności, nagłego napięcia – bez umawiania się, bez czekania, bez bycia widzianym.

W badaniu dotyczącym spontanicznego użycia ChatGPT w populacji dorosłych (16–90 lat) 17,2% respondentów deklarowało korzystanie z AI w celu poradzenia sobie ze stresem, lękiem lub problemami interpersonalnymi, najczęściej jako krótkiej formy „rozmowy regulacyjnej”, a nie pełnej interwencji (Díaz, 2026).

Coraz wyraźniej widać więc, że AI pełni funkcję:
– rozmowy zastępczej w momentach, gdy nie ma dostępu do człowieka,
– narzędzia porządkowania myśli i emocji „tu i teraz”,
– pierwszego kontaktu w napięciu, zanim pojawi się decyzja o sięgnięciu po profesjonalną pomoc.

Jednocześnie rośnie liczba ostrzeżeń ze strony instytucji zawodowych, że chatboty nie spełniają standardów bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych i mogą wzmacniać nieadaptacyjne narracje, jeśli są używane bez ram i świadomości ograniczeń (APA Services, 2025).

To wszystko sugeruje, że kluczowa zmiana nie dotyczy pytania czy AI zastąpi terapeutów, lecz tego, że kontekst korzystania z rozmowy psychologicznej już się zmienił.

W praktyce oznacza to, że coraz więcej osób będzie trafiać do gabinetów:
– po długich „rozmowach z AI”,
– z gotowymi interpretacjami własnych stanów,
– z nowymi oczekiwaniami wobec dostępności i ciągłości wsparcia.

Czy bezpieczeństwo i dostępność „rozmowy na żądanie” będą w przyszłości wspierać proces terapeutyczny — czy raczej stabilizować strategie unikania i samoregulacji bez relacji?

Adres

Ulica Sołtysowicka 65A
Wroclaw

Godziny Otwarcia

Poniedziałek	09:00 - 20:00
Wtorek	09:00 - 20:00
Środa	09:00 - 20:00
Czwartek	09:00 - 20:00
Piątek	09:00 - 20:00

Strona Internetowa

http://psrp.com.pl/

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii:

Skróty

Chcesz aby twoja praktyka była na górze listy Klinika w Wroclaw?

Udostępnij

Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii

Nasze wartości: - rozwijanie i propagowanie wiedzy - współpraca i kreatywne działanie na rzecz stowarzyszenia - integracja różnych podejść psychoterapeutycznych - wymiana doświadczeń wśród profesjonalistów zajmujących się psychoterapią - dbałość o przestrzeganie standardów zawodowych i etycznych Cele Stowarzyszenia: - Rozwój i propagowanie psychoterapii jako profesjonalnej metody leczenia - Prowadzenie działalności szkoleniowej służącej upowszechnianiu standardów kształcenia psychoterapeutów zgodnych ze stosowanymi w Unii Europejskiej - Organizowanie konferencji naukowych, seminariów i innych form naszej działalności - Prowadzenie badań nad przebiegiem i efektywnością psychoterapii - Współpraca ze stowarzyszeniami, jednostkami naukowymi, oświatowymi, zdrowotnymi, z władzami państwowymi i samorządowymi oraz innymi instytucjami i organizacjami, osobami prywatnymi w zakresie stosowania i rozwijania psychoterapii