Reha-Kamed fizjoterapia & chiropraktyka

05/02/2026

ŚRODA Z ANATOMIĄ

Osłonka mielinowa nerwu kulszowego - dlaczego nerw musi się ślizgać?

Bardzo często w ramach „Środy z Anatomią” poruszam tematy mięśni ale dzisiaj rzucimy okiem na okablowanie:-)
Rzucimy okiem na nerw kulszowy chociaż w zasadzie nerw to nie kabel.
Nerw to żywa struktura, która musi się ruszać, żeby działać.

Kiedy działa poprawnie, przewodzi impulsy, jest ukrwiony i ma swoją „izolację” - osłonkę mielinową.
Ta osłonka odpowiada za szybkość i jakość przewodzenia sygnału.

Jest jednak jeden niezbywalny warunek.
Nerw musi mieć RUCHOMOŚĆ!
Niemal zawsze- podczas chodzenia, schylania się, prostowania kolana, siedzenia czy wstawania.
Nerw kulszowy ślizga się względem mięśni, kości czy powięzi.

Kiedy ślizg zanika rośnie ciśnienie w nerwie, pogarsza się jego odżywienie, osłonka mielinowa działa gorzej, zaś sygnał „idzie wolniej” lub chaotycznie.
W efekcie pojawiają się takie odczucia jak mrowienie, pieczenie, ból, „prąd”, ciągnięcie do łydki lub stopy.

Nie zawsze oznacza to, że nerw jest uszkodzony.
Często jest po prostu unieruchomiony względem innych tkanek.
Dlatego w terapii dobrze i stopniowo dobrany ruch jest lekiem a odpowiedni ślizg jest terapią dla nerwu.

Niestety strach przed ruchem tylko pogarsza sytuację.
Jeśli ktoś mówi:
„mam rwę, więc boję się ruszać” - to właśnie początek znacznie większego problemu.

Ruch nerwu to zdrowie nerwu.
Tylko tyle i aż tyle.

Bardzo dziękuję za Waszą obecność♥️
Zapraszam do składania propozycji tematów na kolejne ŚRODY Z ANATOMIĄ.

Pozdrawiam serdecznie
Marcin Absalon

05/01/2026

KLINICZNE PONIEDZIAŁKI #11

Ćwiczenia, układ odpornościowy i miażdżyca – co naprawdę się tam dzieje?

Coraz więcej badań pokazuje, że miażdżyca to choroba immunologiczno-zapalna, a ruch działa na nią nie dlatego, że „spala tłuszcz”, ale dlatego, że wpływa na układ odpornościowy.

🧠 Miażdżyca
to przewlekły stan zapalny niskiego stopnia.

W ścianie naczynia dzieje się coś bardzo konkretnego:
• LDL wnika pod śródbłonek
• ulega utlenieniu
• aktywuje komórki odpornościowe
• uruchamia kaskadę zapalną

Makrofagi, limfocyty T, cytokiny (IL-6, TNF-α) — to nie są dodatki, to rdzeń choroby.

Blaszka miażdżycowa nie jest martwym złogiem, tylko aktywnym biologicznie tworem zapalnym.

🏃‍♂️ Ruch w tym
wszystkim jest sygnałem biologicznym.

Regularne ćwiczenia fizyczne:
• zmniejszają aktywność prozapalnych limfocytów
• zwiększają liczbę limfocytów Treg (regulatorowych)
• obniżają ekspresję receptorów Toll-like (TLR) odpowiedzialnych za reakcje zapalne
• przesuwają układ odpornościowy z trybu „atak” w tryb „regulacja”

Mamy zatem do czynienia z realną zmianą profilu immunologicznego.

Co to oznacza w praktyce?
1️⃣ Mniej stanu zapalnego w ścianie naczynia
→ wolniejsza progresja blaszki
2️⃣ Większa stabilność blaszki miażdżycowej
→ mniejsze ryzyko jej pęknięcia (czyli zawału / udaru)
3️⃣ Poprawa funkcji śródbłonka
→ lepsza regulacja napięcia naczyń, mniej mikrouszkodzeń
4️⃣ Zmniejszenie „szumu zapalnego” w całym organizmie
→ realny wpływ na choroby współistniejące (cukrzyca, otyłość, bóle przewlekłe)

Niestety NIE jest efekt jednego treningu.
Jak zwykle liczy się powtarzalność.

Badania pokazują, że:
• najlepsze efekty daje regularny wysiłek o umiarkowanej intensywności
• zbyt rzadki → brak adaptacji
• zbyt intensywny, przewlekle → może działać prozapalnie

Reasumując.
Ruch to narzędzie immunomodulacyjne, nie tylko mechaniczne.
Pacjent z miażdżycą to pacjent zapalny, nie tylko „sercowy”.
Progresja obciążeń ma znaczenie biologiczne, nie tylko funkcjonalne.
Regularność jest ważniejsza od intensywności.
Edukacja pacjenta jest ważną częścią terapii, nie dodatkiem.

Ruch z pewnością nie wyczyści Twoich naczyń, ani nie „rozpuszcza” blaszek miażdżycowych , ale zmienia decyzje biologiczne organizmu.
Takie działanie często wystarcza, żeby choroba zwolniła, ustabilizowała się albo przestała eskalować.

Źródło: The Impact of Exercise on Immunity, Metabolism, and Atherosclerosis
Ulrike Meyer-Lindemann et al. Int J Mol Sci.2023.

Witam Was w nowym roku.
Do następnych Klinicznych Poniedziałków:-)

Pozdrawiam serdecznie
Marcin Absalon

01/12/2025

28/11/2025

Po ponad dwóch latach intensywnej nauki, setkach godzin wykładów i praktyk, wielu wyrzeczeniach i ogromnym zaangażowaniu w Chiropractic School of Poland mogę w końcu napisać to z dumą:

Oficjalnie uzyskałem tytuł DC – Diploma in Chiropractic. 🎓✨

04/10/2025

Szanowni Państwo!

Coraz częściej piszecie do mnie w sprawie podjęcia jakiejś interwencji oraz nagłośnienia pewnego niebezpiecznego procederu, jakim jest organizacja szkoleń z chiropraktyki… ONLINE. Tak… nauka terapii manualnej przez internet bez jakiejkolwiek weryfikacji uczestników, którzy po odebraniu dyplomu ELEKTRONICZNEGO zaczynają się ogłaszać jako Chiropraktyk lub informować społeczeństwo, że wykonują CHIROPRAKTYKĘ.

Na wstępie wspomnę tylko, że Chiropraktyka to bardzo szeroka dziedzina, której uczyć się trzeba często wiele lat. Osoby, które posiadają wykształcenie medyczne mają łatwiej, gdyż mogą przejść skrócony okres kształcenia, przykładowo w założonej przeze mnie placówce Chiropractic School of Poland, która oferuje podstawowy roczny program nauki chiropraktyki, po ukończeniu którego uczestnik otrzymuje kwalifikacje na drugi rok kształcenia na poziomie zaawansowanym, a więc łącznie prawie 2 lata, co daje nam minimum 1000 godzin kształcenia + wcześniejsze przykładowo 5 lat studiów magisterskich fizjoterapii, co łącznie daje minimum 7 lat nauki aby dojść do momentu, w którym nazwiemy się CHIROPRAKTYKIEM-DYPLOMOWANYM CHIROPRAKTYKIEM. Podczas tego cyklu kształcenia w skład kadry dydaktycznej wchodzą najlepsi specjaliści w zakresie medycyny, poszczególnych specjalizacji czy wykładowcy z międzynarodowym wykształceniem w zakresie chiropraktyki ze Stanów Zjednoczonych.

Co prawda przykładowo fizjoterapeuci mogą wziąć udział w weekendowych kursach chiropraktyki (a raczej jednej metody z pośród wielu tej szerokiej dziedziny) oraz z powodzeniem umieścić w swoim portfolio, iż wykonują techniki chiropraktyczne czy świadczą usługi chiropraktyki, lecz nie stanowi to o tym, że od tego momentu stają się „CHIROPRAKTYK” czy „CHIROPRACTOR”.

Szanowni Państwo!

Weryfikujcie swoich specjalistów! Nagłaśniajcie próby nadużyć i ostrzegajcie innych. Budujmy ogólną świadomość społeczną.

REJESTRY ZWERYFIKOWANYCH CHIROPRAKTYKÓW

Rejestr absolwentów Chiropractic School of Poland
Absolwenci posiadają wykształcenie medyczne lub zbliżone i ukończyli minimum roczny tryb kształcenia stacjonarnego w dziedzinie chiropraktyki:

https://chiroschool.pl/absolwenci-chiropractic-school-of-poland/

Rejestr Stowarzyszenia Chiropraktycy Polscy
Reprezentują różne środowiska chiropraktyczne i różną drogę kształcenia:

https://www.chiropraktycy.pl/baza-gabinetow/

Rejestr Polskie Towarzystwo Chiropraktyki

09/09/2025

08/09/2025

Chirodoncja w chiropraktyce

03/09/2025

ŚRODA Z ANATOMIĄ

„Krążek międzykręgowy po przepuklinie – co dzieje się, gdy dochodzi do regresji?”

Dzisiejszy post będzie miejscami trudny.
Trudny ale ważny i potrzebny bo wynika z pytań które często padają w gabinecie.
„Czy mój dysk się zregeneruje „
„Czy jak będę pił/piła wodę to dysk się zwiększy”
„A co się dzieje z takim dyskiem po przepuklinie”

Część z koleżanek i kolegów po fachu zapewne doda w komentarzach kolejne pytania m, które często zadają pacjenci.

1. Krążek międzykręgowy to nie sprężyna z gumy, a tkanka biologiczna.

Krążek międzykręgowy to nie “amortyzator samochodowy”.
To tkanka żywa, której fizjologia opiera się na proteoglikanach i wodzie.

Proteoglikany działają jak gąbka – przyciągają wodę i nadają jądru miażdżystemu ciśnienie osmotyczne.

To ciśnienie sprawia, że krążek “pracuje sprężysto”, a siły rozkładają się równomiernie na trzony kręgów.
Gdy proteoglikanów ubywa → dysk wysycha, a jego elastyczność dramatycznie spada.

2. Płytka końcowa kręgu (CEP) – brama i elastyczna membrana.

Płytka końcowa kręgu (CEP) to cienka warstwa chrząstki (0,6–1 mm), która:
• Filtruje: przepuszcza tlen, glukozę, usuwa metabolity (mleczan).
• Stabilizuje: przenosi siły ściskające i ścinające między dyskiem a trzonem kręgu.
• Elastyczność CEP ma kluczowe znaczenie.
Kiedy Twoja płytka końcowa kręgu jest zdrowa, wówczas ugina się i wraca , amortyzując mikroprzeciążenia. Ma zachowaną sprężystość a to wspiera równomierny rozkład ciśnień w jądrze.

Brak ruchu powoduje jej sztywność lub zwapnienie.
W konsekwencji robi się sztywny korek , który ogranicza odżywianie, wzmagajac lokalne przeciążenia.

Badania pokazują, że to właśnie jakość CEP, a nie sama ilość proteoglikanów w jądrze, bywa „Złotym Graalem” dla metabolizmu krążka.

3. Ruch = p***a dla krążka

Krążek nie ma własnych naczyń krwionośnych. Dlatego ruch i zmiany ciśnienia w dysku są jedynym mechanizmem “wymiany płynów”.
• Podczas obciążenia krążek oddaje część wody.
• Podczas odciążenia zasysa płyn z powrotem.
• Gdy CEP jest zdrowy i elastyczny – ten cykl wspiera transport glukozy i tlenu.
• Gdy CEP jest zwłókniały/zwapniały – p***a przestaje działać.

To tłumaczy, dlaczego dawkowany ruch (chodzenie, bieganie rekreacyjne, trening siłowy w rozsądnych zakresach) jest realnym bodźcem anabolicznym dla krążka.

4. Biologia “po regresji” przepukliny

Nawet jeśli przepuklina się wchłonie, krążek nie wraca do stanu “fabrycznego”.

Niestety dochodzi do zubożenia proteoglikanów i zwiększenia ilości kolagenu—->dysk staje się sztywniejszy i mniej sprężysty.
• Elastyczność CEP często jest już pogorszona, co ogranicza dalszą regenerację.
• Ruch nadal działa ochronnie, ale okno możliwości zależy od tego, na ile CEP pozostał przepuszczalny i elastyczny.

Krążek żyje dzięki CEP. Jeśli ta cienka płytka zachowuje elastyczność i drożność, ruch staje się lekarstwem – bo “pompuje” składniki odżywcze do dysku.
Jeśli CEP się zwapni, krążek wysycha i traci sprężystość – wtedy degeneracja jest praktycznie nieodwracalna.

W kontekście tego co właśnie przeczytaliście zadajcie sobie proszę ważne pytanie.
Co da Ci największą wartość dodaną w procesie rehabilitacji kręgosłupa z przepukliną?

🙏 Dzięki, że jesteście i chcecie rozumieć anatomię głębiej.
Jakie formy ruchu czujesz, że naprawdę “karmią” Twój kręgosłup?



Źrodła:

Humphreys M, Wardlaw D, Richardson SM, Hoyland JA. (2018). Disc biology in health and disease: insights from animal models. Eur Spine J. 27: 309–321.

Urban JPG, Roberts S. (2003). Degeneration of the intervertebral disc. Arthritis Res Ther. 5(3):120–130.

Pozdrawiam serdecznie
Marcin Absalon

27/08/2025

Mięśnie wielodzielne – strażnicy kręgosłupa, o których łatwo zapominamy.

Mięśnie wielodzielne to część głębokiej straży grzbietu.
Biegną od wyrostków poprzecznych do wyrostków kolczystych wyżej położonych kręgów, zwykle obejmując 2–4 segmenty. Najsilniej rozwinięte znajdziesz w odcinku lędźwiowym.

Ich główna rola? Stabilizacja segmentarna i mikrokorekty ustawienia kręgów w trakcie ruchu.
• unerwienie: gałęzie przyśrodkowe nerwów rdzeniowych
• unaczynienie: tętnice międzyżebrowe i tętnice lędźwiowe

Histologia i fizjologia
Tu mam dla Was kilka ciekawostek 😉

👉 Wielodzielne to w większości włókna wolnokurczliwe (typ I) – stworzone do długiej, izometrycznej pracy, odpornej na zmęczenie.
👉 Mają wyjątkowo dużo wrzecionek mięśniowych – czyli czujników pozycji i napięcia. To sprawia, że działają bardziej jak sensory i stabilizatory niż klasyczny „mięsień siłowy”.
👉 W badaniach histologicznych u osób z bólem kręgosłupa widzimy często zanik włókien typu I i ich zastępowanie tkanką tłuszczową (tzw. stłuszczenie mięśni).

📍 Najnowsze badania
🔬 MRI i USG potwierdzają, że:
• już po kilku dniach unieruchomienia multifidi zaczynają zanikać (Hodges, 2006);
• w przewlekłych bólach lędźwi dochodzi do trwałej degeneracji włókien i zaburzeń propriocepcji (James et al., 2021);
• Bordoni & Zanier (2020) pokazali ich rolę jako elementu głębokiej taśmy powięziowej, wpływającej m.in. na ciśnienie w przestrzeni zaotrzewnowej;
• badania EMG potwierdzają, że multifidi aktywują się ułamki sekund przed ruchem kończyn, przygotowując kręgosłup na obciążenie – działają jak „mikro-stabilizatory”.

Mięśnie wielodzielne nie pracują w izolacji – są częścią większej sieci.
Powięź piersiowo-lędźwiowa i więzadło biodrowo-lędźwiowe łączą je z mięśniem poprzecznym brzucha i dnem miednicy. Razem tworzą fundament stabilizacji tułowia – od oddechu aż po najmniejsze ruchy kręgosłupa.
Oddech ma na nie ogromny wpływ. W trakcie wydechu wielodzielne naturalnie napinają się mocniej, zabezpieczając kręgosłup i przygotowując go na obciążenia.
• w duecie z m. skręcajàcymi i mięśniami międzypoprzecznymi działają jak lokalne czujniki ruchu – monitorują pozycję kręgów i błyskawicznie korygują mikrozmiany w ustawieniu.

📍 Na jaką pracę i ćwiczenia reagują?
Ze względu na przewagę włókien wolnokurczliwych i rolę stabilizacyjną wielodzielne najlepiej odpowiadają na:
• ćwiczenia niskiej intensywności, długotrwałe (utrzymanie pozycji, „martwy robak”, bird-dog, praca z oddechem);
• izometrię w neutralnej pozycji kręgosłupa;
• ćwiczenia antyruchowe (anty-rotacja, anty-przeprost);
• aktywację segmentarną – subtelną kontrolę miednicy i kręgosłupa, często zsynchronizowaną z oddechem przeponowym——-> PILATES♥️

Mięśnie wielodzielne nie przepadają za „ciężkim żelastwem”. Przysiady czy martwe ciągi budują globalne mięśnie (prostowniki grzbietu, pośladki), ale nie odbudują wielodzielnych po urazie. Tutaj króluje precyzja i cierpliwość.

Mięśnie wielodzielne to nie silniki napędowe, ale ciche czujniki i strażnicy stabilizacji kręgosłupa. Wymagają mądrego treningu – poprzez kontrolę, oddech, subtelne ruchy i niską intensywność. To od ich kondycji zależy, czy kręgosłup „trzyma pion” w zdrowiu i w bólu.

📚 Źródła naukowe
1. Hodges, P. W., & Richardson, C. A. (1996). Inefficient muscular stabilization of the lumbar spine associated with low back pain. Spine, 21(22), 2640–2650.
2. Hodges, P. W. (2006). Recent advances in therapeutic exercise for the lumbar spine. Injury, 37(Suppl 1), S20–S27.
3. James, G., Millecamps, M., Stone, L. S., Hodges, P. W. (2021). Fat infiltration in the multifidus muscle independently predicts low back pain. European Spine Journal, 30, 1006–1014.
4. Bordoni, B., & Zanier, E. (2013). Anatomic connections of the diaphragm: influence of respiration on the body system. Journal of Multidisciplinary Healthcare, 6, 281–291.
5. Bordoni, B., & Zanier, E. (2020). The continuity of the fascia as an anatomical basis for functional integration. Cureus, 12(12), e11984.
6. MacDonald, D. A., Moseley, G. L., & Hodges, P. W. (2006). The lumbar multifidus: does the evidence support clinical beliefs? Manual Therapy, 11(4), 254–263.
7. Freeman, M. D., Woodham, M. A., & Woodham, A. W. (2010). The role of the lumbar multifidus in chronic low back pain: a review. PM&R, 2(2), 142–146.
8. Kalichman, L., & Hodges, P. (2014). Changes in paraspinal muscles and their association with low back pain and spinal degeneration. BMC Musculoskeletal Disorders, 15, 324.

Dzięki za obecność tutaj 🙏 – szczególnie młodym fizjoterapeutom i wszystkim, którzy chcą poszerzać swoją wiedzę z zakresu anatomii. To Wy będziecie nieść tę wiedzę dalej – w gabinetach, na salach treningowych i w pracy z pacjentami.


Pozdrawiam serdecznie
Marcin Absalon

26/08/2025

Mała ściąga dla Ciebie 👇
Mam nadzieję, że pomoże Ci lepiej zrozumieć swój kręgosłup.

Dziel się wiedzą!
Edukacja i lepsze zrozumienie to fundamenty terapii ciała.

06/08/2025

ŚRODA Z ANATOMIĄ
📍 Mięsień biodrowo-lędźwiowy – głęboko schowany, ale wpływowy😉

Cichy szef ruchu – czyli za co odpowiada mięsień biodrowo-lędźwiowy (iliopsoas)
To jeden z najważniejszych mięśni naszego ciała – łączy tułów z nogami. Składa się z dwóch części: mięśnia lędźwiowego większego i biodrowego.
👉 Główne zadania:
• zginanie biodra (np. podnoszenie nogi),
• stabilizacja odcinka lędźwiowego kręgosłupa,
• wspomaganie utrzymania postawy.

Co się dzieje, gdy jest osłabiony lub nieaktywny?
Nowoczesne badania (np. Hasnat et al., 2020) pokazują, że osłabienie m. biodrowo-lędźwiowego może prowadzić do:
• kompensacyjnego napięcia w dolnym odcinku pleców,
• problemów z chodem (szuranie nogami, brak swobody kroku),
• upośledzenia stabilizacji tułowia,
• przeciążenia mięśni pośladkowych i czworogłowych.

🧠 Osłabienie mięśnia biodrowo-lędźwiowego (np. po unieruchomieniu, operacjach, urazach) wiąże się ze spadkiem siły zgięcia biodra i pogorszeniem kontroli posturalnej – szczególnie u osób starszych.
W badaniach (Lewek 2004) pokazano, że słabość psoasa może pogarszać stabilność miednicy podczas chodzenia.

Biomechanika – co się dzieje, gdy ten mięsień jest napięty lub przykurczony?
Przy jednostronnym skróceniu:
• miednica zostaje ściągnięta w przód i rotuje,
• tułów przechyla się w stronę napiętej strony,
• może dojść do funkcjonalnej nierówności kończyn dolnych.

Przy obustronnym napięciu:
• miednica przechyla się do przodu (przodopochylenie),
• wzrasta napięcie dolnego odcinka pleców,
• zmniejsza się przestrzeń między kręgami (możliwy ucisk na korzenie nerwowe),
• może dojść do hiperlordozy lędźwiowej.

Sąsiedztwo i korelacje nerwowo-narządowe
Mięsień ten nie działa w izolacji – jest mocno powiązany z innymi strukturami:
• Nerw udowy (n. femoralis) przechodzi przez mięsień biodrowo-lędźwiowy – jego napięcie może uciskać ten nerw i powodować mrowienie, osłabienie lub ból w przedniej części uda.
• Splot lędźwiowy (plexus lumbalis) biegnie w jego obrębie – problemy z mięśniem mogą więc wpływać na unerwienie kończyn dolnych.
• Nerki – bezpośrednio sąsiadują z mięśniem lędźwiowym większym; przewlekłe napięcie może wpływać na ich mechaniczne środowisko.
• Przepona – przez powięź łączy się z mięśniem biodrowo-lędźwiowym, tworząc funkcjonalny łańcuch oddechowo-ruchowy.

🧘 A co z jogą i ruchem?
Ruch – a zwłaszcza świadomy ruch – potrafi tu zdziałać cuda. Joga może być bardzo pomocna w aktywacji i stabilizacji tego mięśnia, ale pod warunkiem, że pozycje są dobierane odpowiednio do stanu pacjenta. Warto, by w procesie uczestniczył ktoś z przygotowaniem anatomicznym.

🔧 Implikacje kliniczne
📍 Dla fizjoterapeuty:
• warto zbadać długość i napięcie m. biodrowo-lędźwiowego przy problemach z odcinkiem lędźwiowym, biodrami i chodem,
• terapia manualna (np. techniki przezbrzuszne, rozluźnianie powięziowe) może przynieść dużą ulgę,
• często kluczowe jest nie tylko „rozciąganie”, ale aktywacja osłabionej strony.

📍 Dla trenera personalnego:
• ten mięsień warto wzmacniać – ale nie klasycznymi brzuszkami. Lepsze będą ćwiczenia z kontrolą tułowia (np. unoszenie nogi w podporze, dead bug, ćwiczenia z mini-bandem).

📍 Dla instruktora jogi:
• warto pamiętać o tym mięśniu przy asanach wymagających zgięcia biodra i rotacji,
• mięsień ten może powodować sztywność lub ograniczenie zakresu – wtedy warto sięgnąć po pozycje wspierające jego aktywację (nie tylko rozciąganie).


Na koniec bardzo ciekawe badanie.
Najnowsze badania (Jiroumaru i wsp., 2025) pokazują, że sposób oddychania może osłabiać lub wzmacniać pracę mięśnia biodrowo-lędźwiowego (iliopsoasa).
• Gdy robimy pełny wdech i przepona jest napięta, iliopsoas pracuje słabiej.
• Najlepsza aktywacja jest w fazie wydechu lub przy neutralnym oddechu.
• Inne zginacze biodra (np. prosty uda) nie reagują tak mocno — to dotyczy głównie iliopsoasa.

W praktyce dla trenera
Przy ćwiczeniach typu unoszenie wyprostowanej nogi (ASLR) albo „boat pose”:
1. Weź spokojny wdech przed ruchem.
2. Unoszenie nogi rób przy wydechu lub neutralnym oddechu.
3. Unikaj napinania przepony „pod korek” — wtedy mięsień pracuje gorzej.

📚 Źródło:
Jiroumaru T. i in. (2025). Influence of Diaphragmatic Function on Iliopsoas Activation in CAI. Muscles 4(2):16.

📚 Badania naukowe, z których korzystałem:
• Hasnat MJ et al. Strengthening iliopsoas to improve gait: a clinical review. J Phys Ther Sci. 2020.
• Neumann DA. Kinesiology of the musculoskeletal system. (2nd Ed). 2010.
• Akuthota V. et al. Core stability exercise principles. Curr Sports Med Rep. 2008.
• Standring S. Gray’s Anatomy: The Anatomical Basis of Clinical Practice (41st Ed).
• Helene Langevin et al. Fascial connections between the diaphragm and the psoas: implications for low back pain. J Bodyw Mov Ther. 2011.
• Sinaki M. et al. Role of iliopsoas in postural balance and gait. Mayo Clin Proc. 2003.


Pozdrawiam serdecznie
Marcin Absalon

28/07/2025

Tak pracuje chiropraktyk 💪💪💪