Lilavati Niepubliczna Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna

29/03/2026

Kocham czytać...
Albert Moukheiber "Neuromania. Prawda i mity o naszym mózgu." Pierwsze wydanie 2024 r.
„Są dwa rodzaje bólu. Mój, zawsze prawdziwy, i twój - same narzekania i lamenty”.
„(…) średnio kobiety czekają 29% dłużej niż mężczyźni przy bólach w klatce piersiowej, mają 25% mniej szansy dostać leki przeciwbólowe przy bólu brzucha i dwa razy częściej niż u mężczyzn diagnozuje się u nich chorobę psychiatryczną, kiedy skarżą się na ból serca, wszystko to przy takich samych objawach” (badania z 2022 r.).

Tytuł i okładka książki niepozorne.
Autorem jest francuz - neurobiolog i psycholog kliniczny.
Gdybym miała polecić lekturę aktualizacyjną z neuro to byłby to numer jeden na liście. A.Moukheiber przelicza z nami raz jeszcze: zmysłów jest dziewięć, z czego najważniejszym jest doświadczanie bólu (ból jest zmysłem i emocją jednocześnie co obrazuje nam historiami o gwoździach), mózg jest jeden - w ciele, w środowisku (nie trójjedyny, nie lewy i prawy itp.) a człowiek jest mnogi i wieloraki.
Rozpiętość wątków na 250 stronach jest zdumiewająca. Łączy je intencja autora żeby demaskować redukcjonizm, którym karmią nas neuronauki przywłaszczające sobie aktualnie status wiedzy ostatecznej do tego stopnia, że wzywa się je na sale sądowe powielając stary błąd frenologii, kiedy orzekano o moralności na podstawie kształtu czaszki. Aktualnie status takiej ekspertyzy niepodważalnej w „neuroprawie” ma fMRI, pomimo protestów naukowców świadomych ograniczeń neuroobrazowania.
Autor rozprawia się również z teoriami lokalizacyjnymi i neurochemicznymi wskazując, że nadużywane w przestrzeni publicznej narracje o serotoninie, dopaminie, ciele migdałowatym czy prążkowiu nie tylko nie wyjaśniają, ale wręcz oddalają nas od wyjaśniania przyczyn i skutecznego interweniowania. Taka wiedza tworzy przekonania „performatywne” np. przesunięcie interwencji z poziomu algorytmów typu „dark patterns” platform społecznościowych na wadliwego użytkownika z ryzykiem ekranowego uzależnienia dopaminowego. Ignoruje się fakt, że ekran jest tylko medium - istotna jest treść.
Autor wskazuje również na ślepą uliczkę poszukiwania wspomagaczy poznawczych w substancjach nootropowych czy w „smart drugs”. Wskazuje na nowy obszar działań „trenerów rozwoju osobistego” - dochodowy biznes indywidualizowanego „stackingu” czyli przygotowywania do zażywania i komponowania różnych substancji. Wskazuje na to, że aplikacje typu „serious games” są w tym zakresie skuteczniejsze niż „smart drugs” w rozwijaniu kreatywności i koncentracji.
O tym, że budujemy szkodliwe mity na temat ekranów mówię od lat na szkoleniach przytaczając Jane McGonigal „Superbetter”.
Książka "Neuromania" ma ogromną wartość w rozwijaniu kompetencji rozpoznawania „fake news” i pokazuje dobitnie, że, jak zwykle, wyjaśnienia powodów problemów są polityczne i mają na celu skuteczne przekierowywanie uwagi.
Inne aktualne wątki poruszane w książce to refleksje np. czy obietnica transhumanizmu Elona Muska ma słuszne założenia? Jaki mają wpływ na naszą kondycję psychiczną autodiagnozy i propagowanie treści na temat zdrowia psychicznego przez osoby nie posiadające wiedzy psychologicznej? i inne...
Mnóstwo przykładów, odniesień i badań, które pierwszy raz widzę uporządkowane w spisie literatury z uwzględnieniem problematyki a nie alfabetycznie czy rozdziałami.
Autorka tekstu: Agnieszka Olszewska

05/03/2026

Polecam: liczenie bez liczenia Yupana Inka https://www.facebook.com/share/1AdBKQB6zV/

YUPANAmałe liczydło - duże możliwości Rewolucyjny sposób Inków na ŁATWE wykonywanie działań matematycznych.Wprowadź DZIECI w świat liczb i arytmetyki za pomocą gier. HISTORIA KUP Chcesz wznieść edukację na wyższy poziom? Polecamy: Tradycja Wzieliśmy to, co cenne w cywilizacji Inkó...

28/02/2026

O lęku przed matematyką
Nie byłam pewna czy chcę podać to opracowanie w takiej formie. Dzisiejsza korespondencja mnie przekonuje, że to ma sens. Wciąż jest tak, że na diagnozę dyskalkulii trafiają osoby skierowane przez psychiatrę. Spostrzegam to jako błąd systemowy i to jeszcze w mojej własnej branży.
Podobno najlepsze efekty daje psychoedukacja – dokładam więc swoją cegiełkę do tematu lęku przed matematyką.
Wydaje się to bardzo oczywiste i powszechne bo dotyczy to 94% uczniów. Tak pokazują badania kwestionariuszowe. Sama wzięłam udział w takim badaniu na żywo na wykładzie dr K.Cipora. Powtarzalność tych liczb jest porażająca. 93%, 94%, 95% uczniów boi się matematyki.
Tylko co to właściwie oznacza. Czym jest lęk przed matematyką i gdzie są jego źródła?
Chodzi to za mną od 34. Konferencji SNM i już naliczyłam 7 perspektyw tego problemu. Liczę uwzględniając treści z wykładów i warsztatów, w których brałam udział.
1. Perspektywa treści nauczania: Matematyka jest przedmiotem, który wyjątkowo dezintegruje nas poznawczo. Trzeba szukać, sprawdzać, uwzględniać warunki. Kto się uczy matematyki musi być w gotowości do porównywania procesu, wyniku i do ciągłego nawracania do błędu.
2. Perspektywa programu nauczania: cieszę się na uprawomocnienie w treściach programowych świadomej pracy z błędem i z porażką. To jest Novum oczekiwane i oby miało przełożenie na praktykę.
3. Perspektywa Dyrekcji Szkół: rozpiętość wyników egzaminów z Matematyki w porównaniu do J.polskiego i J.angielskiego stwarza niebezpieczną okoliczność do poszukiwania szans poprawy statystyk w tym obszarze. Znacie tę presję? Czy to się naprawdę da porównywać?
4. Perspektywa nauczyciela: wydaje się najbardziej oczywista, ale czy naprawdę lęk przed nauczycielem wyjaśnia taki procent całego lęku przed matematyką? Zamilknę tu.
5. Perspektywa rodzica: okazuje się, że przekonania opiekunów mają znaczący wpływ na relację z matematyką u dzieci. Wszyscy rodzimy się matematykami. Inaczej byśmy nie przetrwali. Potem decydujemy się na bycie „Humanistami”.
6. Perspektywa diagnostyczna: statystycznie mamy ok 3-6% uczniów z dyskalkulią. Gdzież oni są? Wypada mniej więcej po jednym na klasę 25 osobową. Czyżbyśmy naprawdę tak bardzo różnili się statystycznie od innych krajów? Co jest nie tak z naszą bardzo późną i ściśle reglamentowaną diagnozą trudności u dzieci?
7. Perspektywa ucznia: prawie połowa uczniów ukrywa przed nauczycielem luki w wiedzy "często" lub "zawsze", uczniowie mają coraz mniejszą gotowość do wysiłku poznawczego, co może przejawiać się wg S.Boimare strategiami radzenia sobie typu: to jest głupie, Pani jest głupia, ja jestem głupi. Każda z tych strategii izoluje emocjonalnie od treści. Długotrwałej izolacji w tym przedmiocie nie uda się wyrównać jednym skokiem na bank "uczyłem się trzy godziny".

Z pewnością nie wyczerpuje to całości problematyki, ale od czegoś trzeba zacząć tę psychoedukację. Choćby od pokazania jak złożone jest to zjawisko.
Plakat do pobrania w wersji roboczej – Moja koncepcja i teksty, grafika AI na moje zlecenie, sklejane w Word do A4.
Agnieszka Olszewska

22/02/2026

Moc wrażeń
💥Wszystko co nieoczekiwane 💥
Na ###IV Konferencji SNM
Stowarzyszenia Nauczycieli Matematyki
W Białymstoku

Co robiłam?
🍹Słuchałam Passacaglia&Mariage d'Amour pijąc Herbatę Mexican Dream z białym pieprzem
🎡 Próbowałam zrozumieć kwadraturę koła
📒Rozwiązywałam 4 strony zadań z treścią metodami singapurskimi w klasie 50 osobowej
🩺 Testowałam widzenie barwne u ponad 800 matematyków jednocześnie dla celów psychoedukacyjnych
✨️ Zachwycałam się liczbą 34, o której tak pięknie opowiadał Tomek Szwed
⚙️ Ucieszyłam się ze zmian w podstawie programowej z matematyki

Czego nie zrobiłam?
💡😅 Nie włożyłam żarówki do ust po wykładzie dr Rajmunda Stasiewicza

Agnieszka Olszewska

27/01/2026

O powtarzaniu, nadziei i sensie "Opowieść jest formą zamknięcia. Ma początek i koniec. Ustala się w zamkniętym porządku. Natomiast informacje są addytywne, a nie narracyjne. Nie zamykają sie w pieśń, ktora funduje sens i tozsamosc. Dopuszczają jedynie niekończącą się kumulację."
Polecam, Agnieszka Olszewska

12/01/2026

Rozstrzygnięcie naboru „Talenty Gallupa”🥁📣
Bardzo dziękuję za udostępnienia posta. Cieszę się z powodu zainteresowania tematem.
Najbardziej "rozczarowałam" moich znajomych, którzy zgłosili się i… okazało się, że niestety nie spełniają warunku koniecznego: nie są moimi nieznajomymi 😁😘.
Dziękuję Wam za nieustające uznanie moich zasobów wyrażające się zdaniem „Coś Ty znowu wymyśliła!!!” w wersji entuzjastycznej i dołączającej.🥰🙂
Przechodząc do konkretów: zaprosiłam do udziału w procesie osobę, w której narracji bardzo wyraźnie wybrzmiała potrzeba zmiany rozwojowej opartej na zasobach. To jest dokładnie to, o co chodzi w pracy z Talentami Gallupa.
Dostrzegam w tym modelu ogromny potencjał budowania wzmacniającej narracji o sobie i o innych w oparciu o pojęcia psychologii pozytywnej. Sama przeszłam w tym obszarze drogę od sceptyka do entuzjastki. Nie jest mnie łatwo przekonać, bo moje własne talenty strategiczne, wiedza specjalistki psychologii klinicznej i doświadczenie w pracy z ludźmi wymagają spójności, rzetelnych argumentów i realnej skuteczności.
To, co mnie przekonało, to doświadczenie pracy w czterosesyjnym protokole coachingowym Magdaleny Żyły: intensywnym, uporządkowanym i prowadzonym z dużym profesjonalizmem. W świecie, w którym wokół coachingu krąży wiele mitów, takie podejście bardzo wyraźnie pokazuje, czym coaching jest: zdyscyplinowaną, metodyczną formą pracy rozwojowej, która przekłada się na realne efekty.
Z ciekawością i z radością wchodzę w ten proces.
Już wkrótce Zaproszę również Was
Tym razem Bezwarunkowo 😅
Jest to ten rodzaj wiedzy, którym chcę się dzielić również ze znajomymi.
Tak samo jak dzielę się z Wami np. najefektywniejszą metodyką uczenia czytania i liczenia itp. tak samo chcę dzielić się tym, jak efektywnie uczyć myślenia o sobie w oparciu o zasoby i potencjał. Widzę w swojej pracy z dziećmi, z młodzieżą i z dorosłymi, jak trudno jest po latach skupienia na brakach i deficytach zmienić narrację o sobie samym.
Wiedza o swoich zasobach jest ważna.
Ważniejsza niż tabliczka mnożenia.
Agnieszka Olszewska
Na zdjęciach Grafika uczniowska z VIII L.O. Częstochowa
Link do posta z ogłoszeniem
https://www.facebook.com/share/p/1aUiWrd8yy/

09/01/2026

Osobiście czuję się bardzo ugruntowana w podejściach terapeutycznych opartych na Ja Dialogowym. Wysłuchałam z uważnością. Polecam...
Praca z częściami wewnętrznymi, praca w szczególności z pozycją krytyka jako kluczowa w terapii SPEAKS, dużo o pracy ze zmianą narracji, praca z "utknięciem".
Webinar i zaproszenie na szkolenie
dr A. Oldershaw "Utracone emocjonalne Ja w Anoreksji" webinar bezpłatny dzięki K.Blażejewski https://www.facebook.com/share/p/17j8xTJXqc/

Darmowy Webinar
Anoreksja: Utracone Emocjonalne “Ja”.
SPEAKS: integracyjna, oparta na badaniach terapia anoreksji skoncentrowana na emocjach

Dr Anna Oldershaw przedstawi model terapeutyczny SPEAKS – pierwszy tak wyraźnie skoncentrowany na złożonych procesach emocjonalnych leżących u podłoża anoreksji, zwłaszcza jej przewlekłych, trudnych do leczenia postaci oraz tych współwystępujących z neuroróżnorodnością.

SPEAKS to model oparty na badaniach (evidence-based), który łączy w całość:

-terapię Skoncentrowaną na Emocjach(EFT L. Greenberga),

-terapię schematów(TS),

-pracę z „częściami siebie”.

W centrum tego podejścia znajduje się koncepcja „utraconego emocjonalnego Ja”, sytuacji, w której osoba z anoreksją w sposób chroniczny traci dostęp do własnych uczuć, potrzeb i somatycznych sygnałów wewnętrznych, a anoreksja staje się głównym sposobem regulowania emocji.

Celem pracy w SPEAKS jest stopniowe odzyskiwanie tego „realnego Ja” i budowanie bardziej życzliwej, spójnej relacji z samą sobą, równolegle z pracą nad objawami i odżywianiem.

Webinar jest bezpłatny

📅 9.01.2026 (piątek)
🕚 11:00–12:30

-Link do szerszego opisu wydarzenia:
https://fb.me/e/74v4vEfXK

-Link do zapisów:
https://forms.gle/ANMSZUG2ahYqaTLU6

* Uwaga: ze względu na ograniczoną liczbę miejsc prosimy o przemyślany zapis. Dziękuję :)

Webinar będzie poświęcony rozmowie z dr Anną Oldershaw:

psycholożką kliniczną, badaczką i główną autorką modelu terapeutycznego SPEAKS (Specialist Psychotherapy with Emotion for Anorexia in Kent and Sussex). To jedno z pierwszych podejść do leczenia anoreksji i innych zaburzeń odżywiania, które tak wyraźnie koncentruje się na emocjonalnych procesach leżących u podłoża choroby.

SPEAKS jest modelem opartym na danych naukowych (evidence-based). W kilkuletnim programie badań finansowanym przez National Institute for Health Research powstała koncepcja anoreksji jako „utraconego emocjonalnego Ja”

26/09/2025

Podłoga się chwieje...

Dlaczego tak trudno nam wspierać dziecko w smutku?

Za jeden z większych problemów naszych czasów w relacji dzieci-rodzice uważam brak tolerancji dla dyskomfortu dziecka. Nie chodzi o to, żeby dziecku było źle, tylko o to, że rodzice często nie uznają jego straty, smutku, rozczarowania.

Wyraża się to w takich zdaniach, które czasem słyszę w gabinecie:
👉 „Nie uspokoję się, dopóki moje dziecko się nie uspokoi.”
👉 „Nie będę zadowolona, dopóki on nie będzie zadowolony.”

To ogromna presja.

Od lat bezwzględnie stosuję w swojej pracy zasadę, że najlepszą formą wsparcia dziecka jest budowanie zasobów jego opiekuna. A zasoby można budować choćby dzięki mentalizacji - czyli najprościej mówiąc umiejętności rozumienia stanów wewnętrznych własnych oraz innych osób. Umiejętności - czyli można to trenować...
Przykład:
Jeżeli dziecko przeżywa smutek, a rodzic w tym samym momencie wpada w przerażenie w związku z tym smutkiem, to dla dziecka świat zaczyna się chwiać. Zostaje ono samo z podwójnym ciężarem:
1️⃣ Musi poradzić sobie ze swoim smutkiem, bez wsparcia opiekuna, który również się rozpada.
2️⃣ Dodatkowo doświadcza presji, by tego smutku nie czuło, bo emocje dziecka destabilizują dorosłego.
Wtedy dziecko nie ma żadnej „podłogi”, na której mogłoby się zatrzymać. Nie ma gruntu, który daje bezpieczeństwo i stabilizację. A przecież rolą rodzica jest właśnie być tą podłogą - kimś, kto pozwala dziecku usiąść, odetchnąć i odzyskać równowagę.

Dlaczego rodzic czuje przerażenie, gdy dziecko jest smutne, rozczarowane? Jakie przekonania się za tym kryją? Na temat smutku, dziecka, roli rodzica...

💬🧠❤️ Jako specjalistka psychologii klinicznej wspieram rodziców i dzieci w tym, by rozumieć emocje, zamiast się ich bać. Bo to właśnie od rodzica może się zacząć zmiana w doświadczeniu dziecka.
Twoja zmiana jest dla niego i dla Ciebie szansą na zupełnie inną jakość życia.

Agnieszka Olszewska
Fot.A.M.Olszewska

25/09/2025

Odważnie i przeglądowo. Nie ze wszystkim się zgadzam, ale uważam, że warto przeczytać.
Na prośbę moge odblokować dostęp chyba 2 osobom...

- Dzieci pragną porozumiewać się znakami pisanymi. Będą odtwarzać, udawać, że piszą: jak się bawi w lekarza i 'wypisuje' recepty, albo jak się bawi w szkołę i maże kształty na tablicy - mówi Agnieszka Kuźba, współautorka projektu nowej podstawy programowej wychowania przedszkolneg...