Pracownia Psychologiczno -Terapeutyczna Agnieszka Stąpor

11/05/2026

Trzymam za Was kciuki i życzę spokoju, wiary w siebie oraz powodzenia! 🍀

10/05/2026

09/05/2026

Czasem największą krzywdę dzieci robią sobie nie krzykiem, ale wykluczeniem.
„Nie siadaj z nami.”
„Ciebie nie zapraszamy.”
„To tylko żarty.”
A potem jedno dziecko wraca do domu i zaczyna wierzyć, że coś jest z nim nie tak.
Nie nauczymy dzieci empatii samymi słowami.
One patrzą, jak dorośli mówią o innych, jak rozwiązują konflikty i czy reagują wtedy, gdy ktoś zostaje sam.

Bo bycie neutralnym to nie to samo co ranienie.
Nie każdy musi być najlepszym przyjacielem każdego.
Ale każdy zasługuje na podstawowy szacunek i poczucie bezpieczeństwa w grupie.
I może najważniejsze pytanie nie brzmi:
„Czy moje dziecko jest lubiane?”
Tylko:
„Czy przy moim dziecku inni czują się bezpiecznie?”

Czasem rodzice siedząc przy stole komentują innych ludzi.
Jak ktoś wyglądał.
Że ktoś jest „dziwny”, „gruby”, „śmieszny” albo „gorszy”.
Dzieci słuchają tego uważniej, niż nam się wydaje.

Obserwują.
Uczą się.
I dostają ciche przyzwolenie na to, by później w podobny sposób mówić do innych dzieci.

Empatia zaczyna się w domu.
W codziennych rozmowach.
W tym, jak mówimy o ludziach, kiedy wydaje nam się, że dzieci nie słuchają. 🤍

08/05/2026

Negatywne emocje potrafią rozprzestrzeniać się jak echo.
Jeśli każdego dnia słyszysz głównie krytykę, narzekanie i słowa, które odbierają Ci siłę — z czasem zaczynasz wątpić w siebie. Dlatego tak ważne jest, by otaczać się ludźmi, przy których możesz oddychać spokojniej.
Takimi, którzy dodają odwagi, wspierają, motywują i przypominają Ci, że masz wartość.

Dbaj o swoje otoczenie tak samo, jak dbasz o swoje serce.

Ściskam, Agnieszka ❤️

07/05/2026

Coraz więcej badań pokazuje, że nadmierny czas przed ekranem u małych dzieci może wpływać na rozwój mózgu — szczególnie tzw. istoty białej.
Istota biała odpowiada za „połączenia” między różnymi obszarami mózgu. To dzięki niej dziecko uczy się mówić, koncentrować uwagę, regulować emocje, zapamiętywać i rozumieć świat. Można powiedzieć, że jest jak sieć dróg, którymi mózg przesyła informacje.
Badania pokazują, że u dzieci spędzających bardzo dużo czasu przed ekranami te połączenia mogą rozwijać się słabiej. W praktyce może to wiązać się z:
• trudnościami z koncentracją
• opóźnieniem rozwoju mowy
• większą impulsywnością
• problemami z regulacją emocji
• trudnością w nauce i zapamiętywaniu
• większym wycofaniem społecznym
Mózg małego dziecka rozwija się przede wszystkim przez RELACJE.
Przez dotyk, kontakt wzrokowy, rozmowę, wspólną zabawę, ruch i bliskość.
Ekran nie zastąpi obecności drugiego człowieka.

To nie chodzi o straszenie rodziców.
Chodzi o świadomość, że najcenniejsze dla rozwoju dziecka nadal są: wspólny czas, rozmowa i prawdziwa relacja. ❤️

06/05/2026

Kłótnie między dorosłymi to coś, co zdarza się w każdej rodzinie, ale dla dziecka nie są one „zwykłą sprzeczką” – to często doświadczenie, które budzi lęk, napięcie i poczucie zagrożenia. Dziecko nie ma jeszcze narzędzi, by zrozumieć, że konflikt może być chwilowy i nie oznacza rozpadu relacji, dlatego bardzo często bierze go do siebie: myśli, że to przez nie rodzice się kłócą, że zrobiło coś źle albo że powinno coś naprawić. W jego świecie kłótnia może oznaczać utratę bezpieczeństwa – a bezpieczeństwo jest dla dziecka podstawą wszystkiego. Kiedy konflikty są częste, głośne, pełne emocji, krzyku czy wzajemnego ranienia się, dziecko zaczyna żyć w stałym napięciu: może być bardziej nerwowe, wycofane, mieć trudności ze snem, koncentracją, a nawet somatyczne objawy stresu jak bóle brzucha czy głowy. Czasem próbuje „ratować” sytuację – staje się nadmiernie grzeczne, bierze na siebie rolę mediatora albo odwrotnie – zaczyna reagować złością, bo nie radzi sobie z tym, co czuje. W dłuższej perspektywie dziecko uczy się też, czym jest relacja – i jeśli widzi, że konflikt oznacza krzyk, brak szacunku czy brak rozmowy, może taki wzorzec przenosić do swoich przyszłych relacji. To nie znaczy, że rodzice nie powinni się kłócić – ważne jest, jak to robią. Dla dziecka ogromne znaczenie ma to, czy po konflikcie pojawia się rozmowa, wyciszenie, przeprosiny i pokazanie, że relacja jest dalej bezpieczna. Nawet jeśli doszło do trudnej sytuacji, można ją „naprawić” w oczach dziecka, mówiąc spokojnie: „pokłóciliśmy się, bo mieliśmy różne zdania, ale nadal się kochamy i to nie jest twoja wina”. To właśnie te momenty uczą dziecko, że emocje są czymś naturalnym, że konflikty można rozwiązywać i że bliskość nie znika przez trudności.