06/07/2025
....
Jesteśmy Ludźmi
I jako ludzie,
Lękamy się nieszczęść.
Pragniemy szczęścia.
Gubiąc uważność w ciemnościach oczekiwań.
Błądzimy wśród własnych doznań.
Nie zważywszy, że w darze otrzymujemy
Prawdziwą mądrość,
Płynącą z nieuwarunkowanej obserwacji
Naszych własnych jakości.
Jak To spostrzec
Jak rozpoznać
Człowiek dotyka ostatecznej prawdy,
Gdy zrozumie paradoks,
Że szczęście i nieszczęście
Różniąc się formą
Pozostają tym samym doznaniem.
Gdy posiądzie zrozumienie,
Że brak wolności umysłu i ciała z powodu niewiedzy,
I niczym nie ograniczona, bezwarunkowa wolność,
Nie różnią się od siebie.
Wtedy, będziemy w stanie, ze spokojem ducha,
Przyjąć to, co przynosi los.
Uważność,
Praktyka Szczerości,
Wobec siebie samego.
Nie podobamy się sobie.
Czas to przyjąć, nie odrzucać.
Posiadając nietrwałe ciało w połączeniu z umysłem,
Jesteśmy dla siebie samych całym światem,
Zawartym w uzgodnionej rzeczywistości,
I niełatwo oddzielić się od przyczyny cierpienia.
Wszystko jest nietrwałe,
Przemija.
Nie zaprzeczajmy
Naturze Rzeczy.
Dobro,
Wybawiające serce.
To właściwy kierunek.
Cudowny kwiat Lotosu,
Lilie wodne, Nenufary,
Nie rosną na żyznych pachnących łąkach,
Wyrastają z bagiennych, ciemnych odmętów, ułudy i niewiedzy.
Nie lękajmy się wglądu,
Wejdźmy w szlachetny trud obserwacji,
Który w końcu stanie się fundamentem lekkości.
Przekroczmy niechęć i strach,
Zanurzmy się w najgłębsze własne otchłanie,
A znajdziemy tam,
W głębinach,
Bezcenny Klejnot,
Siebie,
Swoją Istotę,
Radość Istnienia.
Niebiańską Krainę.
.... Nb/Sd
