Psychoterapia Zielona Góra Krystian Kaczor

08/06/2021

Urzekająca prostota z jaką prof. De Barbaro mówi o rzeczach trudnych...

"Błędem jest sądzić, że małe dziecko nie rozumie, o co kłócą się dorośli. Nie rozumie, ale czuje, doświadcza. Im jest młodsze, tym bardziej. Kłótnia rodziców jest dla niego jak trzęsienie ziemi: hałas, pękają niemalże ściany i nie wiadomo, co za chwilę się wydarzy.

Dziecko - zwłaszcza małe - odbiera taką sytuację jak zagrożenie dla swego istnienia. Bo rodzice zaraz się unicestwią: "zabiją się" w sensie emocjonalnym. A to dla dziecka byłoby tożsame z końcem (jego) świata.

Takim "trzęsieniem ziemi" jest też utrata bliskości rodziców. Jedna z sytuacji szczególnie trudnych to oczekiwanie któregoś z rodziców, że dziecko wciągnięte w konflikt opowie się po jego stronie. Jeśliby dziecko miało takiego wyboru dokonać, to będzie to dla niego doświadczeniem utraty jednego z rodziców, tego, od którego się odwróciło. Stając po stronie słabszego (krzywdzonego) rodzica, dziecko czuje, jakby się zwracało przeciwko silniejszemu. Wystarczy się wczuć w taką sytuację, by dostrzec, jaki to musi być dla dziecka dramat."

prof. Bogdan de Barbaro

11/05/2021

Kilka dni temu odszedł Humberto Maturana, jeden z uczonych, który dał podwaliny pod współczesną "konstrukcjonistyczną" psychoterapię systemową...

23/04/2021

Współczucie dla siebie nie jest też użalaniem się ani słabością - często jest prawdziwą siłą.

22/04/2021

Często przytaczam ten cytat...

05/03/2021

Snucie opowieści jest sposobem nadawania znaczeń a wszystkie znaczenia włączone do systemu psychicznego mają swoje określone konsekwencje dla relacji - ze sobą, z innymi, ze światem.

"To, w jaki sposób tłumaczymy dziecku świat, jest tak naprawdę opowieścią o tym, jak my ten świat widzimy i przeżywamy. I o tym, czego się boimy, a więc przed czym chcemy nasze dzieci ostrzec. Jeżeli miałam w dzieciństwie trudne doświadczenia z rówieśnikami, a dziecko powie mi, że pokłóciło się z koleżanką – jest większe prawdopodobieństwo, że zareaguję niepokojem. A jeżeli miałam z rówieśnikami dobre doświadczenia, możliwe, że odpowiem: „Tak w życiu jest, czasem się kłócimy. To nic strasznego”. Sama pamiętam sytuację, kiedy mój syn miał trzy lata i po raz pierwszy usłyszał głośny grzmot nadchodzącej burzy. Spojrzał na mnie z pytaniem w oczach: „czy mam się bać?”. I wtedy poczułam, że to jest ten moment, w którym decyduję, jak mu opowiem o burzy. Bo jeśli krzyknę: „ Burza! Uciekamy!” – wybiorę opis świata związany z niepokojem. A jeśli spokojnie powiem: „Idzie burza, pewnie będzie padać. Lepiej się zebrać, bo zmokniemy.” – jest to już zupełnie inna opowieść."

Aldona Czajkowska - psychoterapeutka; założycielka Ośrodka ReGeneRacja oraz kierownik Szkoły Psychoterapii Dzieci i Młodzieży.
fot. Steven Van Loy

19/02/2021

Kilka dni temu udostępniłem fragment książki "Więź" mówiący o tym, że zachowania dzieci i młodzieży są z wielu powodów "chętnie" ujmowane przez rodziców i specjalistów za pomocą różnorodnych diagnoz czy mniej naukowych "etykiet". Dzisiaj naszła mnie refleksja nad obserwacją, że ta sytuacja ma drugie oblicze, niejako kolejny efekt uboczny. Część młodzieży sama coraz bardziej zagłębia się w wiedzę psychologiczną szukając zrozumienia własnych stanów, próbując autodiagnoz, dowiadując się o różnych sposobach radzenia sobie czy też sposobach postępowania wobec osób, które doświadczają kryzysów emocjonalnych - oferując potem, na bazie zdobytej wiedzy, sobie nawzajem "pomoc psychologiczną we własnym zakresie", razem z substytutem więzi opiekuńczej. Młodzież zdobywa te wiedzę chętnie, w sposób naturalny, z potrzeby zrozumienia siebie, a jeszcze nigdy dostęp do wiedzy "specjalistycznej" nie był tak łatwy - za sprawą darmowych ebooków, artykułów, profilów popularyzatorskich na Facebook i Instagram, video-blogów i podcastów terapeutów oraz osób korzystających z pomocy psychoterapeutycznej i gotowych do dzielenia się swoim doświadczeniem. Jednocześnie niebezpośrednio zdobywają też wiedzę inną - na temat oddziaływań "antyterapeutycznych", "nie wspierających" w kryzysach. To prowadzi do sytuacji w której "diagnozowane dzieci" zaczynają działania dorosłych - w szczególności rodziców - różnicować między takie które służą ich rozwojowi a są zaprzeczeniem ich potrzeb. I zaczyna zdarzać się tak, że rodzic chcąc towarzyszyć młodemu człowiekowi w jego trudnościach, musi sam zacząć te wiedzę przyswajać i próbować go dogonić...

18/02/2021

I to chyba najtrudniejsza część pracy...

Czy dzieci dzisiaj są bardziej samotne niż kiedyś?

Pracuję w Warszawie, a to nie jest typowe polskie miasto, dzieciaki są tutaj bardzo samotne, z roku na rok coraz bardziej. Mają spełniać oczekiwania, zrobić karierę i najlepiej na poziomie europejskim, ich dzieciństwo zanika. Dla niektórych dzieci jest to fajne i one tego chcą, ale wiele w takim modelu czuje się nieszczęśliwie. Widzę też inną kwestię – postawę rodziców: „naprawcie mi dziecko”. Myślą, że pracę można przerzucić na instytucje zewnętrzne i zgłosić reklamację, jeśli słabo idzie. A właściwe pytanie brzmi: na ile jestem w stanie zmienić się dla swojego dziecka. Jeżeli twoje dziecko ma ADHD i zaleceniem jest, że masz z nim codziennie odrabiać lekcje, to musisz poświęcić przez najbliższe pięć lat każdego dnia dwie godziny swojego życia. Konsekwentnie. Jeżeli zaleceniem jest to, że masz chwalić swoje dziecko pięć razy dziennie i unikać krytyki, to oznacza to zmianę na kilka lat. Jeżeli dziecko ma lekką depresję, to podstawowym zaleceniem jest danie dziecku większej ilości pozytywnej uwagi i większej ilości czasu spędzanego z ważnymi dorosłymi plus zwolnienie z nadmiaru obowiązków.

dr Artur Kołakowski, fragment wywiadu
fot. Jukan Teteisi

18/02/2021

Jeżeli chcemy, aby dziecko było naprawdę szczere, musimy najpierw dać mu do zrozumienia, że uszanujemy to, co powie. Nie będzie wtedy zmuszone szukać usprawiedliwień ani wymawiać się niewiedzą lub brakiem zdolności. Pewne naszej dobrej woli chętnie powiadomi nas (i siebie także) o tym, co dzieje się w jego głowie.

Bruno Bettelheim, "Wystarczająco dobrzy rodzice"
fot. Sebastian Leon Prado

17/02/2021

"Choć dla dziecka korzystne jest złe samopoczucie w obliczu przewidywanej utraty kontaktu z tymi, którzy są oddani jego dobrostanowi i rozwojowi, rodzice absolutnie muszą zdawać sobie sprawę z tego, jak nierozsądne jest nadużywanie tego sumienia. Nigdy nie powinniśmy celowo sprawiać dziecku przykrości, wywoływać poczucia winy albo wstydu, by skłonić je do bycia dobrym. Nadużywanie sumienia więzi budzi w dziecku głębokie lęki i może sprawić, że zamknie się w sobie w obawie przed skrzywdzeniem. Konsekwencje tego nie są warte jakichkolwiek krótkoterminowych korzyści wychowawczych".

Dr. Gordon Neufeld, Dr. Gabor Maté "Więź"

17/02/2021

A czekać można bardzo długo...

15/02/2021

"W kontekście wychowania potomstwa ukoronowaniem czynnej więzi jest zaszczepienie w dziecku pragnienia bycia dobrym. Gdy o jakimś konkretnym dziecku mówimy, że jest dobre, sądzimy, iż opisujemy wrodzoną cechę. Nie dostrzegamy, że ta dobroć wyrasta na gruncie przywiązania dziecka do dorosłego. Pod tym względem jesteśmy ślepi na potęgę więzi. Przekonanie, że to wrodzona osobowość dziecka stanowi o jego chęci bycia dobrym, niesie ze sobą ryzyko obwiniania go (postrzegania jako złe), jeżeli tej chęci zabraknie. Impuls do bycia dobrym w mniejszym stopniu wynika z charakteru niż z natury relacji dziecka. Jeśli dziecko jest "złe", to powinniśmy naprawić relacje, a nie dziecko".

Dr. Gordon Neufeld, Dr. Gabor Maté "Więź"