11/01/2026
การไป “โผล่หน้า” ในที่คอมมูนิตี้หรือ third space บางทีมันเริ่มจากเรื่องเล็กมาก ๆ อย่างการเดินเข้าคาเฟ่เดิมทุกวันพุธ ทั้งที่รู้ว่าโต๊ะจะไม่พอ คนจะเยอะ และต้องนั่งเบียดกับคนแปลกหน้า หรือการไปคลาสโยคะที่ไม่ได้รู้จักใครเลย ต้องปูเสื่อข้างคนที่ดูเก่งกว่าเรา หายใจดังไปก็เขิน ท่ายากก็ทำไม่ได้ แต่ก็ยังไปซ้ำ ๆ
มันคือการตื่นเช้า ทั้งที่อยากนอนต่อ เลือกใส่เสื้อผ้าที่ไม่ได้มั่นใจมาก เดินออกจากบ้านทั้งที่ใจยังงอแง แล้วไปนั่งอยู่ในพื้นที่ที่เราไม่ได้เป็นศูนย์กลาง ใครบางคนอาจไม่ทักเรา บางวันไม่มีใครจำชื่อเราได้ บางครั้งบทสนทนาก็ฝืด ๆ หรือบางคนอาจพูดเสียงดังเกินกว่าที่เราชอบ
แต่การมีคอมมูนิตี้ไม่ได้เกิดจากวันที่ทุกอย่างมัน perfect มันเกิดจากวันที่เรายังเลือกที่ไปเจอผู้คน เลือกที่จะทำอะไรที่รู้สึกลำบาก แม้จะอาจกังวล วันที่เราไปช่วยยกของ ทั้งที่เหนื่อย วันที่เราไปฟังเรื่องเดิมซ้ำ ๆ ของใครบางคน วันที่เราไม่รู้จะพูดอะไร แต่ก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้นจนจบ การอยู่ร่วมกันคือการยอมรับว่าเราจะถูกกระทบ ถูกขัดใจ และต้องปรับตัว
third space ไม่ได้ให้ความสบายแบบนอนเล่นอยู่บนโซฟาที่บ้าน แต่มันให้ความรู้สึกว่าเรา “มีที่” แม้จะต้องแลกกับความไม่ถูกใจ ความไม่พร้อม และความเปราะบาง การไปปรากฏตัวซ้ำ ๆ คือการบอกว่า เราเลือกความสัมพันธ์ระยะยาว มากกว่าความสบายชั่วคราว และนั่นแหละ คือความหมายจริง ๆ ของการเป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้
วันที่ 31 มกรากับ 1 กุมภานี้ จิ๊บและมิ้วชวนมาออกแบบตัวตนและที่อยู่ของทุกคนในอนาคตร่วมกันค่ะ ฝึกโยคะ ฟังดนตรี และใช้ศิลปะออกแบบชีิวตในแบบที่ใช่สำหรับเรา