16/04/2026
เมื่อฉันแข็งแรงพอจากภายใน
โดย เวอร์จิเนีย ซาเทียร์
เมื่อฉันแข็งแรงพอ
เธอตำหนิฉัน,
ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดของเธอ
เมื่อเธอยกยอฉัน
ฉันเห็นว่าเธอต้องการการยอมรับ
เมื่อเธอบอกว่าฉันบ้า
ฉันเข้าใจความเปราะบางและความกลัวของเธอ
เมื่อเธอขัดจังหวะ
ฉันรู้ว่าเธออยากให้ใครสักคนเห็นเธอมากเพียงใด
เมื่อฉันแข็งแรงพอจากภายใน
ฉันไม่ต้องปกป้องตัวเองอีกต่อไป
แรงพลังทั้งหลาย
จะลื่นไหลระหว่างเรา
ความอาดูร ซึมเศร้า รู้สึกผิด เศร้าหมอง ความโกรธ ความเจ็บปวด
เมื่อไหลผ่านไปอย่างอิสระ
ฉันพบความอบอุ่นในความเศร้า
พบพลังในความโกรธ
เห็นความหวังในความเจ็บปวด
เมื่อฉันแข็งแรงพอจากภายใน
ฉันจะไม่โจมตี
ฉันรู้ว่า
เมื่อฉันหยุดทำร้ายตัวเอง
ก็ไม่มีใครทำร้ายฉันได้
ฉันวางอาวุธลง
เปิดหัวใจ
เมื่อใจฉันนุ่มนวลขึ้น
ด้วยความรักและกรุณา
ฉันจะพบเธอ - สว่างและอบอุ่น
แท้จริงแล้ว คือให้หัวใจได้แข็งแรง
สิ่งที่ฉันต้องการก็คือ
ได้เห็นตัวเอง
ยอมรับในสิ่งที่ฉันทำไม่ได้
ชื่นชมสิ่งที่ฉันได้ทำไปแล้ว
และเชื่อว่า ด้วยการเดินทางสายนี้แหละ
ชีวิตจะโลดเต้นด้วยตัวเอง
และผลิบานด้วยตัวเอง
. . . . . . . .
แปลจาก When I'm strong enough inside
By Virginia Satir
When I'm strong enough inside,
You blame me,
I feel your pain;
You flatter me,
I see you need approval;
You're crazy,
I understand your vulnerability and fear;
You interrupt.
I know how much you want to be seen.
When I'm strong enough inside,
I no longer defend,
All the forces,
Free flow between us.
Grievance, depression, guilt, sadness,anger, pain,
When they flow freely.
I feel warm in sorrow,
Find strength in anger,
See hope in pain.
When I'm strong enough inside,
I will not attack.
I know,
When I stop hurting myself,
Then no one can hurt me.
I lay down my arms,
Open heart,
When my heart softens,
In love and compassion,
Meet you bright and warm.
Originally, let the heart strong,
All I need is,
Seeing myself,
Accept what I can't do,
Appreciate what I've done.
And believe,
Through this journey,
Can live out their own, bloom their own.
. . . . . . . .
บทกวีบทนี้ เป็นหนึ่งในความประทับใจจากการเรียนรู้ที่ IIT TAIWAN 2026
ในกิจกรรมช่วงเช้า ที่เรียกว่า Remembering เริ่มต้นวันด้วยการมอบคุณค่าที่จรรโลงใจ ไม่ว่าจะเป็นบทกวี บทเพลง การฝึกสติ หรือการร้องเพลง โดยเพื่อน ๆ ที่พร้อมจะแบ่งปัน เพื่อเริ่มวันใหม่ด้วยจิตใจที่เปี่ยมพลัง สำหรับบทกวีบทนี้ เขียนโดยเวอร์จิเนีย ซาเทียร์ ผู้คิดค้นการบำบัดแบบ Satir's Model อันทรงคุณค่า เมื่อได้ยินบทกวีบทนี้ในเช้าวันที่ ๕ ของการเรียน ฉันร้องไห้ไม่หยุด รับรู้ถึงความเชื่อมโยงระหว่างกัน ไม่ว่าเราจะเป็นใคร อยู่ที่ไหน สนใจในศาสตร์ใดก็ตาม ความรัก ความเข้าใจ การเห็นอกเห็นใจกัน สามารถหล่อเลี้ยงและลื่นไหลในหัวใจเราได้ เพียงแค่เห็น...กันและกัน
สุขสันต์วันเถลิงศกใหม่ สวัสดีวันสงกรานต์ค่ะ
เริ่มต้นศักราชใหม่ ด้วยหัวใจเบิกบานทุกคนนะคะ
ตาแป๋วมองโลก
