31/12/2019
Benim neye ihtiyacım var? Ben ne istiyorum? Hiç soruyor muyuz kendimize? Yoksa doğru mu, yanlış mı yaptımla ilgileniyoruz. Kime göre, neye göre yanlış? Kendi ihtiyacımıza göre mi? Ötekinin beklentisine göre mi? Öteki memnun olmadığı için kendimizi kaç kere yanlış kıldık? Annem-babam üzülmesin, öğretmenim kızmasın, beni beğensin, takdir etsin, arkadaşım gücenmesin, küsmesin diye ne çok kendimizden, isteklerimizden vazgeçtik, vazgeçiyoruz.. Elalem ne der diye yaşıyoruz. Öteki ne isterle...
5-6 aylıkken henüz kendimizi ağlayarak, sesler, çığlıklar çıkarırken anlatırken, 4-5 yaşında oyun, 7-8 yaşında okul çocuğuyken gözümüzün içine bakılıp, güvenle tutulup, kucaklanıp senin neye ihtiyacın var diye soruldu mu hiç? Senin için, ihtiyaç ve isteklerin için ben buradayım, mevcudum denildi, hissettirildi mi? Yoksa benim yeterince meşguliyetlerim var, zorluklarım var, bana fazla bir sorun çıkarma mesajları mı verildi gizli ya da açık? Boyun şöyle, kilon böyle, yeterince çalışmıyorsun, bunu da mı bilmiyorsun, çok bilme, konuşma denilerek yargılandık, varlığımızdan, bedenimizden utanır hale mi geldik? Kendimizden şüpheye mi düştük?
2020 den içimizdeki çocuk için dileğim onunla daha çok bağlantı kurmak, yaralı çocuğun yaralarını iyileştirmek, bıraktığımız yaralı parçalarımızla bütünleşmek.. Kendimizle bağlantıda olmak.. O yaralı çocuğu onurlandırmak, onu kucaklamak.. sarıp, sarmalamak, öpüp, koklamak.. Ve artık bir yetişkin olan parçamızla ona sormak neye ihtiyacın var, sen ne istiyorsun? Ben senin için buradayım... Sevgiyle 💗 mutlu yeni yıllar...
