31/03/2026
Bir evin halısı çok şey bilir aslında. Kim nerede otururdu, kim en çok hangi köşeyi severdi, hangi oyunun ortasında kahkaha atıldı, hangi gün sessizlik çöktü…
Biraz da yerde yaşanır çocukluk. Halının üstünde kurulan oyunlar, arabaların geçtiği hayali yollar,
evciliklerin, savaşların, kuralları sadece bize ait olan dünyaların içinde…
Bazen de uzun uzun bakılır o desenlere. İçinden bir şeyler çıkarılır— bir canavar, bir yüz, bir hikaye…
Karanlıkta biraz korkutan ama gündüz tekrar bakınca tanıdık gelen şeyler gibi.
Bir şey yaptığımızda suçlu hissedip, halının desenlerine dalıp gitmeler de var tabi. Sanki oraya bakınca zaman biraz durur, kimse görmez, kimse sormaz gibi.
O halılar sadece serili değildi aslında, üzerinde büyüdük. Düşe kalka, oynaya oynaya, bazen sıkılarak, bazen saatlerin nasıl geçtiğini anlamayarak…
Biz büyüdük, evler değişti, halılar yenilendi belki.
Ama bazı anılar, hala o desenlerin arasında bir yerde duruyor gibi.
