21/04/2026
İnsan kendine karşı acımasız bir hâle geldiğinde, dış dünyanın yükü kadar kendi iç yükünü de taşımaya başlar.
Ve işte tam burada tükeniş başlar… çünkü insan en büyük savaşı çoğu zaman kendi içinde verir.
Kendini yargılamak şu cümlelerle gelir:
• “Bu kadar zorlanmamalıydım.”
• “Bunu niye beceremedim?”
• “Herkes yapıyor, ben neden yapamıyorum?”
• “Keşke daha güçlü olsaydım.”
Bu sözler gerçeği anlatmaz; yorgun zihnin kendine kurduğu tuzaklardır.
Kendini eleştirmek sandığımız kadar çözüm üretmez; tam tersine zihni sürekli tetikte tutar ve duygusal kapasiteyi tüketir.
Oysa insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey şudur:
Kendine biraz anlayış göstermek.
Hata yapmanın, zorlanmanın, yorulmanın insanlık olduğunu hatırlamak.
İç sesiniz ne kadar sertse, içinizdeki çocuk o kadar ürkek olur.
Yumuşadığınız anda, zihniniz de soluk almaya başlar.
