25/01/2017
İnsan önce kendi içinde şefkati yeşertmeli.
Kişinin kendine gösterdiği şefkat kişiyi rahatlatan, sakinleştiren yaşadığı çatışmaların çözümü için kişiye güç verendir. Şefkati biz merhamete benzetiriz. Kişinin dış dünyadaki acıları görmesi, anlaması, çare olması merhametinin olduğunu gösterir. Kişinin kendine şefkat göstermesi kendi iç dünyasında yaşadığı acıları, huzursuzluğu görmesi, fark etmesi o acıları anlaması ve o acılar için neler yapılabilir diye düşünmesi ile oluşur. İnsanın kendiyle kurduğu ilişki büyük ölçüde ilişkilerine yansıyan bir özellik kazanır. Kendine şefkat göstermesi ilişkisine de gösterebileceği anlamına gelir.
İnsan nasıl kendine şefkat gösterebilir?
Günlük hayatta birçok zorluklar, sıkıntılar, başarısızlıklar peşimizdedir. Her zorlukta, her çıkmazda kişinin sıkıntılarla baş etmeye çalışırken aklına geldiği o düşünceler, kişinin kendine şefkatinin olup olmadığını gösterir bize. Karşınıza çıkan en küçük başarısızlıklara neler söylüyorsunuz?
“Yine başarısız oldum”
“Kaybettim”
“Hep böyle olacak”
Kişinin stres altında verdiği bu sert, yıkıcı ve olumsuz yanıtlar kişiyi kendisine şefkat göstermekten, anlamaktan ve çözüm arayışına gitmekten uzaklaştırır. Olumsuz duyguları kabul etmez, onunla boğuşur ve anlayışlı olmayan tutumlar içine gireriz. Şefkat sadece başkasına gösterilen bir durum değildir. Şefkati önce içimizde yeşerterek geliştirmeliyiz. Yaşadığımız olumsuz deneyimleri ve duyguları, zayıflıkları, hataları önce kabul etmeli ve onlara duyarlı, anlayışlı, destekleyici olmalıyız.
Kendine şefkatli olabilmek;
“ Zor durumdayım biliyorum bu durum için neler yapabilirim ? ” diyebilmekle başlar.
Psk. Cemre Menteşe
