https://www.facebook.com/852381061574412/

Psikolog Dr. Başak KUBİN METE, Ankara (2026)

05/01/2026

🌾 Yedinci yaşını kutluyoruz. Artık kucağıma zar zor sığdığın bu günlerde, bazen bakışım kısa bir anlığına o küçük yüzüne takılı kalıyor ve geçen bu yıllarda değişen çok şeyin olduğunu ama bazı şeylerin hiç değişmediğini anlıyorum.

🌾Duygularının sana ağır geldiği anlarda, kardeşinle rekabete girdiğinde, bana sarılıp uyumak istediğinde… Bir yanın büyümek istiyor, bir yanın benim küçük bebeğim olarak kalmak. Bu ikili hâli biliyorum. İnsan biraz böyle büyüyor zaten. Ben de senin hızında yürümeye, seni acele ettirmeden eşlik etmeye çalışıyorum.

🌾Zaman geçtikçe kendinle karşılaşmaya başlıyorsun.
Neleri sevdiğini, nelerden kaçtığını, nasıl bir hayat istediğini anlamaya çalışıyorsun. Şu an neye karar verdiğinin bir önemi yok. Önemli olan karar verebildiğini fark etmen. Kendi hayatına bakabilmen, kendinle temas kurabilmen. Belki bilim insanı olursun, belki bir yazar. Belki bugün adını bile koyamadığın bambaşka biri… Hayat bazen bizi hayal ettiğimiz yerden değil, cesaret ettiğimiz yerden çağırır.

🌾Benim tek dileğim, olmak istediğin kişi olman. İçinden gelen sesi bastırmadan, kendi hayatının sorumluluğunu alarak yaşaman. Seçim yapmaktan korkmadan, seçimlerinin arkasında durabilen biri olman.

🌾Şimdi taşımakta zorlandığın bu duyguların, ileride seni yönünü bulmaya çağıran işaretler olacak. Bu hâlin dönüştüğü yerde, duygularının sesini duyabilen, çağırdığı yere gitmekten geri durmayan biri ol güzel oğlum.

🌾Sen yürü. Ben buradayım.

15/11/2025

🌾Sinop’a her gelişimde tuhaf bir şey oluyor: Zaman çizgisi düz bir hat olmaktan çıkıyor; ben, “ben” dediğim bütün hâllerimle aynı anda yürüyorum sanki. Ankara’da geçirdiğim yıllar Sinop'takini geçti ama Sinop’a misafir olamıyorum. Çünkü insan bazı yerlere sonradan ait olmuyor; bazı yerler onun varoluşunun dokusuna çoktan işlenmiş oluyor.

🌾Burada nefes alırken fark ediyorum ki bu şehrin havasına ben de karışmışım. Yollarında ayak izim, denizinde çocukluk sesim, sokaklarında ilk kaygılarım, ilk sevinçlerim… Sartre’ın dediği gibi, “bilinç daima bir şeye yönelir” benim bu şehirde yöneldiğim şey dış dünyadan ibaret değil aynı zamanda kendi geçmişime açılan kapılar.

🌾Bir köşeyi dönüyorum, liseli Başak çıkıyor karşıma. Başka bir sokakta birinci sınıfa giden o küçük kız beliriyor. Bazen ilk defa yalnız kaldığım, bazen ilk defa cesur hissettiğim hâlim beliriyor. Hepsi benim; ama her biri başka bir “ben-oluş”. Heidegger’in zamansallık dediği şey tam da bu: Kişi tek bir an değil, geçmişiyle-şimdiyle-geleceğiyle birlikte açılan bir varlık.

🌾Bu şehirde yüzünü gördüğüm her insan, birlikte büyüdüğüm o ortak hikâyenin tanıkları. Her biri beni bir zamanlar olduğum hâle geri çağırıyor, ama aynı anda bugün olduğum kişiyi de aydınlatıyor. Kierkegaard’ın o sessiz hakikati gibi: İnsan kendine ancak dolaylı bir yoldan, başkasının bakışıyla yaklaşabiliyor.

🌾Minnetim de tam burada duruyor. Bana eşlik etmiş, bana ayna olmuş, beni bende saklı kalandan biraz daha çıkaran herkese… Eşlik edilmek — bütün varoluşsal ağırlığıyla — insanı kendine doğru yolculuğunda en sıcak tutan şey belki de.

25/10/2025

🌾 Biliyor musun ben ilk podcast'imi ilkokulda hazırlamıştım. Annem ses kaydı yapan bir teyp almıştı. Bir de büyük müzik setimiz vardı. Önüne geçer, teybe kaseti takar başlardım kayıta. Müzik setinde şarkı açar, sesi kısar, konuşmaya başlardım, bildiğin fade out. Şarkılar söylerdim, hikayeler anlatırdım, röportaj bile yapardım, kendi kendime. Ben sesimi dışarıdan duymaya o yaşlarda başladım.

🌾 Küçüklüğümden beri kelimelerin arasında, kendi sesimi bulmaya çalıştım. Şimdi de bazen bir filozofun düşüncesinde, bazen sessizliğin içinde arıyorum.
Karşılaşma alanı, benim sesimi diğerine ulaştırma arzumun ürünü. İçimdekiler biraz da benden uzağa dökülsün, başkasına değsin istiyorum.

🌾 Kaygı üzerine çalışırken de aslında kendi kaygımla yeniden tanıştım. Her cümlede bir sorgulama, her durakta bir nefes vardı. Fark ettim ki, kaygıdan kaçmadan konuşmak, kendinle karşılaşmanın ta kendisiymiş.

🌾 Kendi sesini dünyaya açmak da bir tür varoluş cesareti.

Ve şimdi… o ses yola çıktı.

Belki herkese ulaşmayacak, ama duyan biri için bir anlam taşırsa, ne mutlu...

🌾Belki senin için de bir karşılaşma alanı olur.

🎧 Spotify’da: Karşılaşma Alanı – Yaşamla, Kendinle, Ötekiyle

19/10/2025

🌾Sizi Topitop’la tanıştırayım.
Toprak’ımla birlikte yaptık okul etkinliğinde.
Dikiş işi benden, süslemesi ondan.
Kollar biraz yamuk, dikişler yer yer eğri…
Ama bence tam da bu yüzden güzel.

🌾Toprak onu eline alır almaz sevdi.
Kucağında gezdirdi, yemek masasında ona yer açtı,
arabada uyuttu, ellerinden tutup yürüttü.
Hiç sorgulamadı, düzeltmedi, kusur aramadı.
Sadece sevdi.
Ve ben, onun gözlerinde
“Mükemmel" olmanın, kusursuz olmakla değil,
canlı hissettirmekle ilgili bir şey olduğunu gördüm.

🌾Topitop’un yamuk dikişlerinde benim sabrım var,
onun merakı, aramızdaki görünmez bağ var.
Birlikte yaptığımız şey kusursuz değil,
ama sahici,
tıpkı biz insanlar gibi.

🌾Eksik olan hiçbir şey bozuk değildir.
Bazen eğri bir dikiş,
tam da olması gerektiği yerdedir.

25/09/2025

🌾Son zamanlarda elimdeki kitap, Paul Tillich’in Olmak Cesareti idi. Tillich, varolmanın kaygı doğurduğunu belirterek, tüm bu kaygılara rağmen yaşamı kucaklamanın yollarına dair felsefî ve ruhsal bir rehber sunuyor.

🌾Tillich, insanın varoluşun eşiğinde yaşadığı kaygılara bakıyor: yok olma, anlamsızlık, suçluluk… Yok olma kaygısı, bir gün tüm varlığımızın son bulacağı gerçeğiyle yüzleşmekten doğuyor. Anlamsızlık, yaşamın hangi temele dayandığını bilemediğimizde içimizi dolduran boşluktan yükseliyor. Ve suçluluk, kendi özgürlüğümüzle verdiğimiz kararların yanlış olabileceğini bilmenin ağırlığını taşıyor. Bu üç kaygının derininde aslında tek bir yüz var: hiçlik. İnsan, farklı biçimlerde ama sürekli olarak hiçliğin gölgesine bakıyor, bu yüzden her an kendi hiçliğimizle yüzleşiyoruz. Ama Tillich’e göre işte tam da bu yüzleşme, cesaretin ta kendisidir.

🌾 Kitap bittiğinde geriye çok derinden gelen bir çağrı kaldı. Kaygıyı kabullenmeye, suçlulukla yaşamaya, özgürlüğü seçmeye ve bütün bunların ortasında yaşamı onaylamaya çağıran bir ses.

🌾Çünkü Tillich’in bize hatırlattığı gibi, varoluş hiçbir zaman güvenli bir alan sunmaz; yine de insan, hiçliğe rağmen yaşamı seçmek zorundadır.

14/09/2025

🌾İki oğlum var benim. Duyanlar diyor ki "bir de kızın olsun" Neden? Yaşlanınca bana baksın diye herhalde. Ya da yumuşak huylu, tatlı dilli, sevimli olsun da keyifleneyim diye.

🌾Benim ruhumu, doğdukları ilk günden beri keyifle dolduran iki oğlum var. Sevgi dolu, neşeli, tatlı mı tatlı iki oğlan. Güçlü duygusal bağlar kuran, kendilerini ifade eden, ev içinde sorumluluk alan... Erkek olduklarını öğrendiğim ilk andan beri hiç keşke demediğim iki oğlan..

🌾Tüm bunlar işte, toplumsal cinsiyet rolleri... Erkek çocuğuna haylazlığı, kız çocuğuna sevimliliği etiket olarak yapıştırıp sonra da izliyoruz gereğini ne kadar yerine getirecekler diye. Sonrası malûmunuz...

🌾Tek cümlelik ebeveynlik tavsiyesi: Siz çocuğunuza ne ile giderseniz, o size onunla gelecek.

29/08/2025

🌾Büyümek ne tuhaf şey… Arkama dönüp ‘büyüdüm’ sandığım yaşlara baktığımda, aslında ne kadar da toy olduğumu görüyorum. Aynı gözlerden içeri süzülen aynı şeyler, zihnimde artık bambaşka bir form alıyor. Yıllar geçtikçe olacakları da merakla bekliyorum.

🌾40’a bir kala, bu yıl öğrendiğim şey kendimi seçmek oldu. Başkalarının yargılarından, inançlarından, bana yüklediği anlamlardan sıyrılmaya çalışmak… Kendime bakmak, kim olduğumu ve ne istediğimi anlamaya çalışmak. İşte burası varoluşçu bir yer.

🌾Bu yerde yeni yoldaşlarım oldu: Sartre’dan insanın kendi özgürlüğünden kaçamayacağını, Kierkegaard’dan kaygının bir düşman değil doğum sancısı olduğunu, Nietzsche’den umutsuzluğun içinden yeniden dirilişi, Camus’den sürgünlüğün ortasında bile yaşama ‘evet’ demeyi, Frankl’dan ise anlamı kendi varlığımızın bağrında kurabileceğimizi öğrendim.

🌾Çocuklarım ise bana Kronos’un hızla akan zamanına teslim olmamayı, Kairos’un anlarında nefes almayı öğretiyor. Zamanın sadece takvimden ibaret olmadığını; bazen durduğunu, bazen su gibi aktığını, bazense geçmişle geleceğin ‘şimdi’ye sıkıştığını görebiliyorum.

🌾Heidegger’in dediği gibi: İnsan, henüz olmamış olanla yaşayan bir varlıktır. O yüzden çabam da, kaygım da, düşlerim de beni var eden yollar. Yolda olmak, seçmek, düşmek, kalkmak, yeniden anlam kurmak… Bunların hiçbirini ertelemiyorum. Yaşıyorum.

🌾Bugün doğum günüm. Beni bekleyen ömrün uzunluğunu bilmiyorum. Ama bugünü, kendi özgürlüğümün sorumluluğunu taşıyarak; çocuklarımla, sevdiklerimle ve yolumla birlikte kendime ‘evet’ diyerek kutluyorum.

17/08/2025

🌾Dünyanın bir yerlerinde, bambaşka hayatlar yaşanıyor. Yemyeşil doğasıyla uyum içinde inşa ettiği ferah şehirlerinde, alçak binalarla donatılmış, tertemiz, tarihi sokaklarında, refah, bolluk ve güvenlik içinde bambaşka hayatlar yaşıyorlar. İki haftadır yüzüme çarpan bu gerçek karşısında haksızlığa uğramış hissediyorum.

🌾Biliyorum ki duygular, insanı kendi hakikatine götüren birer işarettir. Bu hissimin hangi değerlerimden beslendiğini sorguluyorum ve dünyanın adil bir yer olmadığını yeniden hatırlıyorum. Dünyanın adaletsizliğine teslim olmak yerine, kendi varoluşumun anlamlı cevabını yaratmak mümkün mü diye düşünüyorum.

🌾Kierkegaard "karşılaştırma kıskacı"ndan bahseder. Başkasının yaşamına bakıp kendini eksik hissetmek, aslında kendinden uzaklaşma biçimidir. Kendime şunu soruyorum: “Kendi hayatının ölçütünü nereden alıyorsun? Başkasının standardından mı, yoksa kendi değerlerinden mi?” Kıskacın kırılması, “başkasına göre” değil, “kendime göre” bir ölçüt aramamla mümkün. Sartre’ın dediği gibi: “İnsan kendini seçer.” Yani koşullar sabit kalabilir, ama benim onlarla kurduğum ilişkiyi ben belirlerim. Fakat şöyle bir gerçek var ki, hiçbir birey tek başına bir toplumu değiştiremez. Buna Sartre “insanın trajedisi” der: Hem özgürüz hem de sınırlıyız. Burada ilk adım, sınırlılığını görmek ve bu sınırlılıkla barışmaktır.

🌾Tam da burada Heidegger imdadıma yetişiyor: Dünyayı tümüyle değiştiremeyebilirsin, ama “dünyada olma biçimini” seçebilirsin. Çocuklarını yetiştirme şeklin, mesleğindeki duruşun, ilişkilerindeki değerlerin — bunlar senin toplumsal yapıya verdiğin cevaplardır. Küçük gibi görünür ama aslında dönüştürücüdür.
Tüm bu yazdıklarımı okuduysan, sana şu soruyu sorarak bitiriyorum:

🌾Toplumsal adaletsizliği bütünüyle değiştiremeyeceğini bilerek, yine de kendi özgün yanıtını nasıl kurabilirsin? Hangi küçük eylemle, "bu dünyaya kendi cevabımı verdim" diyebilirsin?

10/08/2025

🌾Cafe Central... Viyana’da, Freud’un, Adler’in, Zweig’ın ve daha birçok yazar, düşünür ve sanatçının uğrak yeri olan bu kahvecide oturmak, burada yıllar önce yapılan tartışmaların, ortaya atılan fikirlerin, kendi kendine düşünmelerin yaydığı havayı solumak gibiydi. İnsan, böyle bir yerde kendi varlığının çizgilerini daha net görüyor.

🌾Burası bir zamanlar insanın kendini ve çağını yeniden kurmak için toplandığı yerlerden biriydi. Freud, insanın kendi içine bakmaktan kaçamayacağını hatırlatırken; Adler, kimliğimizin ötekiyle kurduğumuz bağlarda şekillendiğini fısıldıyordu. Zweig ise, insanın güzelliklere duyduğu tutkunun, aynı zamanda yıkım karşısındaki çaresizliğini de içinde barındırdığını gösteriyordu.

🌾Ben, bu seslerin yankılandığı duvarların arasında, kendi çağımın sorularıyla oturdum. Biliyorum ki, kendi sorularını sormayan, başkalarının cevaplarında kaybolur.

🌾Bazı mekânlar insanın düşüncelerini besler. Ve insan, geçmişin bir masasında oturarak kendi geleceğinin yönünü belirler.

21/05/2025

🌾“İnsan özgürlüğe mahkûmdur”
🌾 İçimde yankılanan ve her seferinde başka bir duvara çarpan bir cümle bu benim için.

🌾Sartre sanki burada meydan okuyor gibi geliyor bana.
Her şeyden sen sorumlusun. Kaçamazsın diyor. Bu kadar keskin bir sorumluluk fikri, zaman zaman içimde direnç uyandırıyor. Çünkü kimi zaman seçemediğim şeyler, ardımda bırakmak istemediklerim, bana ait olmayan beklentiler var. Nasıl hepsi benimle ilgili olabilir?

🌾Ama sonra fark ediyorum ki, bu özgürlük mahkûmiyeti aslında kaçamayacağım bir zincir değil, kendi zincirlerimin farkına varma cesareti. Toplumun, ailemin, geçmişimin ya da korkularımın ördüğü görünmez sınırları —ve bazen de kendimin kurduğu savunmaları— görebilmem için... Çünkü bu özgürlük sadece ne yapacağımı değil, neye göz yumduğumu, neyin içinde sessiz kaldığımı da soruyor bana.

🌾Terapi odasında, danışanın suskunluklarıyla karşılaştığımda…
Çocuklarım bir kriz anında bana baktığında…
Kendi inançlarım, çelişkilerim ve yönelimlerim arasında sıkıştığımda…
Bu söz yeniden karşıma çıkıyor:
“Şimdi ne yapacaksın?”

🌾Varoluşçu yolculukta öğrendiğim belki de en yalın gerçek şu:
Kendimi yeniden seçmeden, kimseye gerçekten eşlik edemem.

🌾Çünkü insan, özgürlüğe mahkûmdur.
Ve bu mahkûmiyet, her an yeniden sormamı ister benden:
“Bu hayatı ben mi sürdürüyorum,
yoksa bir başkasının bıraktığı yerden mi devam ediyorum?”

14/05/2025

🌾 Varoluşçu analiz eğitiminin ilk yılı biterken...

🌾Bu yıl, yalnızca bir kuram öğrenmekten ibaret değildi; aynı zamanda kendime, ilişkilerime ve terapistlik yolculuğuma daha içeriden, daha sahici bir bakış geliştirmeye başladığım bir eşikti. Varoluşçu analiz bana, insanı anlamanın formüllerle değil, ancak cesur ve yargısız bir açıklıkla mümkün olabileceğini öğretti. Her kavram yalnızca zihinsel değil, varoluşsal bir eşlik biçimine dönüştü.

🌾Danışanı görmeye çalışırken birçok kez kendime çarptım. Her defasında insan olmanın ontolojik kırılganlığına biraz daha yaklaştım. Yargısız tanıklık, teorik bir ideal değil her seansın içine sinen bir etik davet olarak yerleşti pratiğime.

🌾Okuduğum her satırda, kendi inanç sorgulamalarım ve hakikat arayışımla da buluştum. Çünkü bu yol, yalnızca başkalarının hakikatine tanıklık etmeyi değil, kendi varoluşumla sahici bir yüzleşmeyi de zorunlu kıldı.

🌾 Bu yolda, tamamlanmak gibi bir son yok çünkü insan hep bir oluş halinde. Ben bu yolda, ilk kez, tamamlanmamış olmamı tutabileceğim bir çerçeveye sahip oldum. Yürümeye devam ediyorum.

10/05/2025

🌾Bugün 10 Mayıs Dünya Psikologlar Günü.

🌾Görünmeyeni gören, söylenemeyeni duyan, bir insanın içsel evrenine tanıklık etme cesaretini gösterenlerin günü. Ama bugün sadece bir kutlama değil; aynı zamanda hatırlama, hatırlatma ve direnme günü.

🌾Gündemdeki düzenlemeler, psikolojinin derinliğini, terapötik ilişkiyi, insanı olduğu gibi anlamaya çalışan yaklaşımımızı dar bir alana sıkıştırmaya çalışıyor. Oysa bizler; unvanlardan, protokollerden, sistemin kolay sindirebildiği tanımlardan daha fazlasıyız.

🌾Ben bir psikoloğum. Varoluşçu bir bakışla insanın kaygısını, özgürlüğünü, suçluluğunu ve anlam arayışını terapötik bir zeminde çalışıyorum. Etiketlerden arınmış, içten bir karşılaşmanın iyileştirici gücüne inanıyorum. Bu yüzden sadece dinlemem, sadece bilgi verip geçmem. Tanık olurum. Yan yana yürürüm. Varlığın ağırlığını birlikte taşırız.

🌾Bugün mesleğimizi sadece kutlamıyoruz. Aynı zamanda onun onurunu, felsefesini, insana duyduğu saygıyı da koruyoruz. Sessizce değil, güçlü bir bilinçle.

🌾Tüm meslektaşlarıma; içinden geçmekte olduğumuz bu belirsiz süreçte dirayet, berraklık ve kendilerine sadakat diliyorum.

🌾Çünkü insanın iç sesi, sistemin sesiyle karıştırıldığında terapi susar.

🌾Bugün sesimizi duyurmanın günü. Ve ben, bu sesi kendime yakışır şekilde duyurmaya devam edeceğim.

Psikolog Dr. Başak KUBİN METE

05/01/2026

15/11/2025

25/10/2025

19/10/2025

25/09/2025

14/09/2025

29/08/2025

17/08/2025

10/08/2025

21/05/2025

14/05/2025

10/05/2025

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category