Uzm. Psikolog Duygu Özel

08/03/2026

05/03/2026

Bu Hissettiğim Huzursuzluk Neden?
Bazen her şey yolundadır. Hayat akıyordur. İş, ilişkiler, sorumluluklar… Dışarıdan bakıldığında eksik yoktur hatta belki de her şey yerinde ve iyi görünüyordur..

Ama insanın içinde tarif edemediği bir huzursuzluk dolaşır.
Sanki adı konmamış bir eksiklik,
yerini bulamamış bir parça,
tam oturmayan bir hayat hissi…
Bugün neredeyse herkesin “nasıl yaşanmalı”ya dair bir öğretisi var.
Nasıl mutlu olunur, nasıl başarılı olunur, nasıl bir ilişki yaşanır, nasıl bir beden ideal kabul edilir…
Sosyal medya bu öğretilerin vitrini gibi çalışıyor.
Sürekli daha üretken, daha dengeli, daha huzurlu, daha güçlü bir versiyon gösteriliyor.

Ve insan, o gösterilen hayatı yaşamıyorsa
ya da yaşayacak enerjiyi, imkânı, isteği bulamıyorsa
kendini eksik, yetersiz, geri kalmış hissedebiliyor.

Oysa bu duygu her zaman bireysel bir başarısızlığa işaret etmez.
Bazen mesele, kişinin yetersizliği değil;
maruz kaldığı yaşam idealleriyle kendi gerçekliği arasındaki mesafedir.

Bu durum, bireysel bir kusurdan ziyade
genel bir uyum probleminden kaynaklanıyor olabilir.
Kendi değerlerinle örtüşmeyen bir hızda yaşamak,
sana ait olmayan hedefleri içselleştirmek,
başkasının “doğru”suna göre konumlanmak…

Theodor W. Adorno’nun söylediği gibi:
“Yanlış yaşam doğru yaşanmaz.”

Belki de huzursuzluğun kaynağı,
tek bir olay değil;
içeride yabancı gelen bir yaşam formuna uyum sağlamaya çalışmaktır.

İç sıkıntısı bazen bastırılmış duyguların,
bazen ertelenmiş bir yasın,
bazen de uzun zamandır ihmal edilmiş kendiliğin sesidir.

Her şey yolundayken bile iyi hissetmemek bir arıza değildir.
Bu his, daha sahici, daha öznel, daha sana ait bir yaşam arzusunun işareti olabilir.

Belki soru şu:
Gerçekten başarısız mıyım,
yoksa bana uymayan bir denklemin içinde mi çabalıyorum?

Bazen huzursuzluk, çözülmesi gereken bir problem değil; yeniden hizalanma çağrısıdır.

25/02/2026

Tetiklendiğin an, aslında geçmişten bir iz bugüne dokunur.
O an büyümezsin; o an küçük bir yerin görünür olur.

Duygusal olgunluk, o küçük yeri susturmak değil,
onu duyabilmektir.

“Şu an çok öfkeliyim” diyebilmek…
“Burada incinen bir tarafım var” diyebilmek…

Karşındakini cezalandırmadan,
kendini terk etmeden kalabilmektir.

Çünkü gerçek bağ, kusursuz iki insan arasında değil;
kendini tanımaya cesaret eden iki insan arasında kurulur.

24/12/2025

Çoğu zaman tüm değerimizi görünür başarıların üzerine koyma eğiliminde oluruz; bunu yaparken de her gün yaşanan küçük kazanımları gözden kaçırırız.

Yılını değerlendirirken, zor anlarda gösterdiğin dayanıklılığı, kendine ve başkalarına verdiğin sevgiyi ve en çok ihtiyaç duyduğun anlarda ortaya çıkan cesaretini de hatırla.



#2026

19/12/2025

Psikolojide buna “mühürleme” denir.
Zorlayıcı duygular da kazlar gibidir.
Korku, öfke, utanç, yas…
Bağırırlar çünkü bizi korumaya çalışırlar.
Biz onları susturduğumuzda
sessizlik gelir
ama huzur gelmez.
Duygular kaybolmaz;
bedene, ilişkilere, rüyalara sızar.

Terapi, kazları susturmak değil;
onların ne anlatmaya çalıştığını
güvenle dinleyebileceğimiz
bir alan açmaktır.

Sessizlik her zaman iyileşme değildir.

12/12/2025

22/09/2025

Bu fotoğrafları geçen sene bu dönemde Viyana’da çekmiştim. Küçük bir kilisenin duvarında, yan yana duran iki figür… Solda Mozart’ın ölüm maskesi, sağda ona atfedilen kafatası.

İlk bakışta ürkütücü gelebilir. Ama aslında bize yaşam ve ölüm arasındaki o kaçınılmaz bağı hatırlatıyorlar.
Hayatta da zorlandığımız konulardan biri bu aslında; ölümlülüğümüzle yüzleşmek. Çoğu zaman görmezden geliyoruz, erteliyoruz, yok sayıyoruz. Oysa varoluşçu yaklaşım bize, sonluluğumuzu kabul etmenin hayatı daha anlamlı kıldığını söylüyor.

Çünkü ölümün farkındalığı, yaşamı ertelememeye; küçük anları daha kıymetli kılmaya davet eder. Bir kapının önünde dururuz aslında: ya yok sayarız, ya da o kapıdan geçip hayatın bize sunduğu sorumluluğu ve anlamı kucaklarız.
Yaşam ve ölümün yan yana geldiği bu imgeler, aslında bize şunu da hatırlatıyor: Sanat, insanın ölümünden sonra bile yaşamaya devam edebilen bir izdir. Mozart’ın bedeni bu dünyadan gitmiş olsa da, müziği hâlâ kalplerimize dokunuyor.

🖤 Belki de varoluşun en derin anlamı da burada gizli: Zamanın ötesine geçen bir iz bırakabilmek. 🎶

Ve

🖤 Bu fotoğraflar bana şunu da hatırlatıyor: “Ölümlülüğü fark eden insan, yaşamı daha derinden yaşar.”

18/09/2025

Hepimizin içinde, kimselere göstermediği bir yan vardır: gölge yanlarımız.
Öfkemiz, korkularımız, kırılganlıklarımız… Çoğu zaman taşınamayacak kadar ağırdır ve karanlıkta saklanır.
**Gölge yanlarımız ile yüzleşmek için dışarıdan bir ışığa ihtiyaç vardır…