Merih Ünsal Psikolog - Psikodrama Grup Terapisti/ Eğitmeni

31/03/2026

Psikodramada “an” gerçekten yakalanabilir mi, yoksa ancak fark edildiğinde mi var olur?

Deniz Altınay’ın liderliğinde gerçekleşen “Psikodramada An ve Spontanite” temalı öğrenci konferansımız, benim için yalnızca bir sunumdan ibaret değil, aynı zamanda deneyimin birlikte üretildiği canlı bir karşılaşma alanıydı.

Bence en dikkat çekici nokta, sunumun ardından gelen ve yaklaşık 45 dakika süren öğrencilerimizin yoğun soru akışıydı. Bu durum bana bir kez daha şunu düşündürdü: Psikodrama, anlatılan bir yöntemden çok, an içinde ortaya çıkan ve katılımcılarla birlikte şekillenen bir süreçtir.
・・・
Bu eğitim döneminin son Öğrenci Konferansı’nı “Psikodramada An ve Spontanite” teması ile Türkiye Psikodrama Enstitüleri Birliği öğrencileri ile gerçekleştirdik. Yaptığım sunum öğrencilerin 45 dakikayı bulan soru yağmuru ile daha da anlamlı bir yere ulaştı. Tüm öğrencilerimize ve destek veren eğitmenlerimize teşekkür ediyorum Deniz Altınay.
İstanbul Psikodrama Enstitüsü Başkanı
www.istpsikodrama.com.tr

30/03/2026

Bir çocuk için en zor şey, sadece sevgisizlik değil tutarsız sevgidir.

Bir gün yakın olan,ertesi gün uzaklaşan bir anne var ise; çocuk şunu çözmeye çalışır

“Ne yaparsam kalır?”
“Ne yaparsam gitmez?” Ve zamanla şu karar oluşur

“Hata yapmazsam, terk edilmem.”Böyle başlar mükemmeliyetçilik. Ama bu sadece bugünün meselesi değildir. Çünkü o anne de
aynı belirsizliğin içinde büyümüştür.

Ve fark edilmeden aktarılır:
Belirsiz sevgi, sürekli tetikte olma hali ve tabiki ki kontrol etme ihtiyacı.

Bazen böyle durumlarda Psikodramada şu cümle ortaya çıkar. “Seçim yapamıyorum. Kararsızım. Belki daha da iyisi vardır. “Kararsızlık, yanlış seçim yapma korkusu değil; mükemmel olup onayı kaybetmeme çabasıdır.”

30/03/2026

Bazı insanlar ilişkide kalmaz,
kendinden vazgeçerek tutunur. Çünkü içlerinde sessiz bir inanç vardır:

“Kendim olursam…
karşımdaki gider.”

Bu yüzden sınırlar bulanıklaşır.
İstekler ertelenir “Ben” yavaşça silinir. Dışarıdan bakınca ilişki sürüyordur.
Ama içeride biri eksilmektedir.

Psikodrama sahnesinde bu cümle görünür olur:

“Kendimi seçersem onu kaybederim.Yalnız kalırım.

Ve ardından şu soru gelir:

“Peki kendini seçmezsen… kimi kaybediyorsun?” İşte O an fark edilir ki kalmak için ödenen bedel, çoğu zaman kendinden vazgeçmektir.
Ve belki de en zor olan ; gerçek bir ilişkide
iki kişinin birbirini kaybetmeden,
kendini de kaybetmemesidir.

29/03/2026

15/03/2026

Bu pazar Ankara’daki eğitim grubumuzla farklı bir sahneye baktık.Terapist sadece teknik kullanan biri değildir.
Kendi duygularını tanıyan ve onlarla ilişki kurabilen biridir. Dirençler çoğu zaman engel değildir.
Onlar bize nerede büyüyebileceğimizi gösteren işaretlerdir.

15/03/2026

Hafta sonunda Ankara Psikodrama Gruplarımızla eğitim sürecimize devam ettik. Bu çalışmada özellikle karşılaşmalar sırasında yaptığımız seçimlerin izini sürdük. Sahneye gelen her rol, bazen farkında olmadan geçmiş deneyimlerimizin izlerini taşıyabiliyor.

Bazen birini neredeyse hiç tanımadan güçlü duygular hissedebiliyoruz.Psikodramada bunun nedeni çoğu zaman o kişinin bizde geçmişten bir ilişkiyi, bir rolü ya da tamamlanmamış bir duyguyu harekete geçirmesidir. Psikodramatik sahne, bu görünmez bağları fark etmemize ve onları daha bilinçli bir yerden yeniden anlamlandırmamıza imkân tanır.

12/03/2026

Psikodramanın kalbinde dört dinamik kavram birlikte çalışır: spontanite, tele, eylem ve yaratıcılık. Bu dört unsur aslında insanın psikolojik canlılığını temsil eden bir sistem gibidir.Bu akış, insanın daha esnek ve özgün bir yaşam kurabilmesinin psikodramatik yolunu oluşturur.

11/03/2026

Önce ben… sonra bana iyi gelen her şey. Bence psikodramada en kritik dönüşüm, insanın sahnede kendini merkeze almayı öğrenmesiyle başlıyor. Yıllarca başkalarının beklentilerine rol verirken, kendi ihtiyacımızı figüran yapabiliyoruz. Oysa psikodrama bize şunu hatırlatıyor: Sahnenin merkezine kendini koyduğunda, yaşamındaki diğer roller de daha sağlıklı biçimde yerini buluyor. Önce kendini duymak, sonra sana iyi gelen her şeyi seçebilmek… Aslında bu, psikolojik bir bencillik değil,kendimize karşı sorumluluk almaktır.

Çünkü iyi oluş, dışarıdan eklenen bir şey değil , kendi içimizde kendimize verdiğimiz önem ve uyumdur.

09/03/2026

Bu gün İstanbul Psikodrama Enstitüsü ve Türkiye Eğitmenler Birliği Enstitüler Birliği Eğitmenler süpervizyonu için İstanbul’da toplandık. Psikodramada öğrenme hiçbir zaman bitmez ve Psikodrama eğitmenleri için sahnenin arkasındaki en önemli alan Süpervizyon’dur.Başkanımız Sevgili Deniz Altınay liderliğinde yürütülen Eğitmenler süpervizyon çalışmaları, psikodrama sahnesinde mesleki derinliği güçlendiren önemli bir alan oluşturur. Çünkü psikodramada gelişim, sahnenin hem içinde hem de dışında devam eder.
Psikodramada eğitmen olmak, öğrenmenin bittiği değil derinleştiği noktadır.

09/03/2026

07/03/2026

Ankara Hafta sonu Psikodrama Eğitimlerimiz devam ediyor. Bugün de yeni karşılaşmalar ile sorguladık, oynadık. #
“Güvende olmak için özgürlüğümüzden ne kadar vazgeçiyoruz?”

Bazen güvenlik hissi, görünmez bir bedel ister.
İnsanlar çoğu zaman özgürlüklerini kaybettikleri için değil, güvende kalabilmek için bazı özgürlüklerinden bilinçli ya da bilinçsiz vazgeçtikleri için sıkışmış hissediyor.

Psikodramada bunu sahnelerde sıkça görürüz. Bazı rolleri üyeler almak istemezler. Birileri kuralları koysun isteriz. Çünkü kurallar belirsizliği azaltır.
Ama kurallar arttıkça başka bir şey olur ve hareket alanımız daralır.
İnsan zihni sürekli şu dengeyi kurmaya çalışır:
Güvende kalmak mı?
Yoksa özgür olmak mı?

Çoğu zaman fark etmeden güvenliği seçeriz.
Sonra da özgürlüğümüzün neden daraldığını anlamakta zorlanırız.

Psikolojik gelişim çoğu zaman şu soruyla başlar:

“Ben gerçekten neyi seçiyorum?”

Güvenliği mi
yoksa
özgürlüğü mü?
Çünkü bazen özgürlük risk ister.
Ve risk, insanın kendi hayatının kaptanı olmasını gerektirir.





psk.merihunsal