Klinik Psikolog Emine Çınar I Aydın

04/05/2026

Senin asla geçmez deyip geride bıraktığın o şey neydi?
(söylemek istersen tabii)
Aşağıda buluşalım, birbirimize ne kadar güçlü olduğumuzu hatırlatalım :)

13/04/2026

Hayat tek bir çizgide ilerlemek zorunda değil.
Kararların, hislerin ve çevrendeki insanlar zamanla değişebilir; bu senin tutarsız olduğunu değil, büyüdüğünü gösterir.

Fikrini değiştirebilirsin.

Kalbini değiştirebilirsin.

Sana iyi gelmeyen insanlardan ayrılabilirsin.

Hatalar yapabilirsin.

Kendine bu alanı tanıyor musun?

Değerli hatırlatma için

klinikpsikolog

05/04/2026

Videoda çocuğun yapamıyorum demesi fiziksel bir yetersizlik değil.

——Duygusal bir yakıt ikmali talebi———
(Yemek yerken, tuvalette, üstünü değiştirirken ya da yaşına uygun becerileri yapabildiği halde yapmaması gibi. Bazen.)

Onun için çabalamamı izlerken, aslında “Benim için uğraşıyor, ilgileniyor musun?” sorusuna yanıt arıyor.

“Hayır”ına saygı duyup yerini değiştirmek kısmında ise mesaj:
“Senin kararların dünyada bir etki yaratıyor. Seni duyuyorum ve sana uyum sağlıyorum.” öz saygısının temel taşı aslında.

Ben de kumla oynarken aslında sadece kumla oynamıyorum :) onun duygusal iniş çıkışlarına (regülasyonuna) eşlik ediyorum.

O “hayır” dediğinde savunmaya geçmeme kısmı “tamam hanımefendi hemen değiştiriyorum” diyerek oyunun içine esneklik katma, ona da esnekliği öğretiyor.

Sert bir kaya gibi durmak yerine, uyum.

Yani….

Çocuğunuz size oyunda hükmediyorsa, yönetiyorsa ya da yönlendiriyorsa; hayır öyle değil böyle diyorsa sevinebilirsiniz.

Kendi sesini ve ihtiyaçlarını prova ediyor.

Çocuğun direktiflerine uymak onun, oyunun gücüne inanmasını sağlar.

Bu şımarıklık değil, yaramazlık değil, saygısızlık hiç değil. Çünkü oyun bittiğinde oyunun bittiğini biliyor. Bu bir oyun. Kuralları biliyor ve anlaşmaya uydu. Burada ifade etmeye çalıştığım spontane örnek aslında çocuğa eşlik etmek, takip etmek. Bağımlılık ile bağımsızlık arasındaki süreç.

Siz onu takip edin ki yolu bulabilsin.

Sevgiler.

29/03/2026

Bazen sevgimizi göstermek için partnerimizin her sorumluluğunu üstlenir, her hatasını telafi ederiz. Ama bir bakarız ki; partnerimizin eşi değil, ebeveyni veya kurtarıcısı olmuşuz.

İlişkide rollerin karıştığını şuradan anlarsın:
• Sürekli “ne yapması gerektiğini” hatırlatıyorsan,
• Onun eksiklerini kapatmaktan kendi ihtiyaçlarına vakit bulamıyorsan,
• Partnerinden çok bir öğrenciyi yönetiyor gibi hissediyorsan...

Bir ilişki, ancak iki yetişkin kendi sorumluluğunu aldığında dengede kalır.

Bu videoyu, ilişkisinde yorgun hisseden o arkadaşına gönder.

Sen ilişkinde hangi rolü üstlendiğini hissediyorsun? Yorumlarda buluşalım…

25/03/2026

Sizin terapiye başlamanızı engelleyen o ilk adım korkusu nedir? Yoruma yazın, birlikte konuşalım.

16/11/2025

18/09/2023

01/04/2023

‘tam, eksiksiz, yanlışsız ve kusursuz yapmaya çalışmak ve yapamadığında ya da yapamadığını düşündüğünde strese girmek’ Standartlara uymak, insanların gözünde iyi olmaya çalışmak, yapmam lazım hissi, bastırılmış öfke ve katı süperego mükemmeliyetçiliğin yoğunluğunu belirleyen faktörlerdendir. Süperegonun (... yapman lazım, ... gerekiyor, ....'ya bakman lazım vb.) bizim yaşamamız gereken durumları engellemesiyse birlikte standartlarımız zamanla değişir. Zamanla ihlal edilen sınırlar ve kişinin kendi hayatının içinde bastırmış olduğu duygular, travma yerini öfke ya da ifade edilemeyen duygularla yer değiştirebilir. Bu durumda kişinin olması gerektiğini düşündüğü insan ile olduğu insan çatışır.

‘tam, eksiksiz, yanlışsız ve kusursuz yapmaya çalışmak ve yapamadığında ya da yapamadığını düşündüğünde strese girmek’ Standartlara uymak, insanların gözünde iyi olmaya çalışmak, yapmam lazım hissi…