30/01/2026
Bugün Sanat Müzesinde rastladığım bu figürler ( Givi Vashakidze 1937-2017) bana şunu hatırlatıyor:
İnsan, hiçbir zaman tek bir duygudan ibaret değildir.
Bu resimlerde bedenlerin net olmadığımı görüyoruz, sınırlar kesin değil.
Tıpkı insan psikolojisi gibi…
Duygular iç içe geçer, benlik zamanla şekillenir, kimlik sabit kalmaz.
Givi Vashakidze’nin bu eserlerinde gördüğüm şey;
“olmakta olan” insan.
Bir yandan temas etmek isteyen,
bir yandan kendini korumaya çalışan,
bazen tutan, bazen bırakmayı öğrenen…
Renklerin sertleşmemesi, figürlerin tamamlanmamış kalması bana göre bir eksiklik değil; aksine insan olmanın en gerçek hali.
Psikolojide iyileşme dediğimiz şey de tam olarak bu değil mi?
Düzelmek değil,
kendinle daha DÜRÜST bir temas kurabilmek.
Sizi bilmem ama, bu eserler bana, insanı anlamanın aceleye gelmeyeceğini fısıldamakta 😉
