27/02/2026
Anneannemi çok ani kaybetmiştik. Annem bir gün, anneannemin ölümünden bir gün sonra, bir akrabamızın onu mutfağa çağırıp, “dolapta annenin yaptığı son yemek var, gel son kez annenin yemeğinden ye” dediği anı anlatmıştı. “Ben de o gün son kez annemin yemeğini yedim.” demişti.
…
Annemin anlattığı bu an hala bana çok dokunaklı gelir.
Birgün biri gidecek bizden, hayatımızdan…
Ardında dolapta son kez yaptığı yemeği, yatağının ucunda katlanmış giysileri, kapıda terlikleri kalacak.
Birgün bir sevdiğimiz gidecek bizden.
Evin her köşesinde bir izi olacak.
Silinmesin isteyeceğiz, ama silinecek.
O yemek bitecek, o terlikler rafa kaldırılacak.
O giysiler en iyi ihtimalle dolaba konulacak.
Belki de bir süre sonra eşyaları bir bir dağıtılacak.
Evinde başkaları oturacak birgün.
Sesini, yüzünü unutmaktan korkacağız.
Zaman olacak, hatırlamakta zorlanacağız.
Bir tek onunla yaşadığımız anılarımız kalacak geriye.
Kaybettiklerimizi yaşatmanın en iyi yoludur onlarla anılarımızda buluşmak belki de.
O yüzden sevdiklerimiz hayattayken birlikte kurulan sofralar, yenilen yemekler, edilen sohbetler çok kıymetli.
Yaşarken değerini bilmek,
Birlikte anılar biriktirmek.
Birlikte gülmek…
Çünkü bir gün gelecek,
Bilmediğimiz bir zamanda
tüm bunlar mümkün olmayacak.
Bildiğimiz tek birşey var ki;
O zaman -vaktinden bağımsız- hep çok zamansız olacak.
Çünkü her gidiş zamansız,
Her kayıp erken.
Yoldayız, ilerliyoruz ve zaman biraz daha daralıyor her gün.
Yaşamın, yaşadıklarımızın değerini bilmek gerek.
Çünkü ölüm mutlak gerçek.
Sevgiyle💐
Klinik Psk. Mehtap Hisar.
ilişkiler mehtaphisar keşfet keşfetteyiz
