10/01/2026
HAYALLERİNE KAVUŞANA KADAR PES ETMEMELİ İNSAN...
Eğer ağaca tırmanmak istiyorsan, yıldızlara ulaşmaya niyet edin ki başarasınız. ( Confucius )
Büyük hayaller kurun ve başarısızlık riskini göze alın. ( Norman Vaughan )
Dünyanın gördüğü en büyük başarı önce bir hayaldi. En büyük çınar tohumda, en büyük kuş bir yumurtada gizliydi. ( Allen )
Hayallere dair daha yüzlerce söz sıralanabilir. Dikkat edin hayal kurma sözleri ile ilgili hiç olumsuz bir son göremezsiniz. Hep mutlu sondan bahseder hayaller. Oysa biz hayatın içinde bazen kendi kendimize bazen de etrafın etkisinde kalıp küseriz hayallere. ‘Hayal işte, gerçekle alakası yok’ deriz. Oysa düşünsenize yaprağın bile kıpırdaması ‘Ona’ bağlı iken hayallerimiz öylesine, kendiliğinden mi gelişiyor?
Çocukluğumdan beridir doktor olmak en büyük hayalimdi. Hep söylüyorum bunu. Hatta ben birkaç günlük bebekken rahmetli annem beni severek ‘benim oğlum doktor olacak’ dermiş etrafındakilere. Hiç bitmedi bu hayal… Ne bende ne de annemde. Oysa ne ailemde doktor vardı, ne de yakınımda. Arkadaşlarımın aileleri doktorluk, mühendislik, yöneticilik, albaylık gibi mesleklerle uğraşırdı. Benim ise annem ev hanımı babam çay ocağı işletmecisiydi. Okumamışlardı ama çok akıllı ve zeki insanlardı. İkisinin de kocaman yürekleri vardı. Bana da kardeşlerime de bıraktıkları en büyük miras bu yürek oldu zaten.
Hayatta sizi hayallerinizden alıkoyacak çok engel çıkıyor. Hayat yolu düz bir patika değil ki, engebeli yollardan ibaret. Ama inanç ve istikrar insanı eninde sonunda mutlu sona çıkan yola götürüyor. Yeter ki pes etmeyin.
Ben çok zorluklarla girdim üniversite sınavına. Çok zorluklarla doktorluğu kazandım. İlk yıl sınav öncesi, sınava giriş evraklarımı kaybettim. Annemin desteği ve çırpınışları sayesinde gecikmeli olarak sınava alındım. Tıp fakültesini tutturamadım bu yüzden mühendislik fakültesini kazandım. Yılmadım hayallerimin peşinden gittim. Babamdan habersiz annem ve dayımın desteği ile tekrar dershaneye gittim. Harıl harıl tekrar üniversite sınavı için hazırladım. Zaten okuduğum bir üniversite olduğu için ikinci bir sınavda yüksek puan alma şansım çok düşüyordu. Öğretmenlerim bile şans vermezken ben kazanmayı başardım. Babamdan gizli yaptığım işten de böylelikle alnımın akı ile çıkmış oldum. Gurur kaynağı oldum babamın da, annemin de, bütün ailenin de…
Okulu başarı ile bitirdim Kastamonu Taşköprü’de yaptığım mecburi hizmet dönemimde de iyi şeyler yapmak için uğraştım, başardım da. Sonrasında Çapa Tıp Fakültesi ve Vakıf Gureba dönemlerim oldu. Uzmandım artık, Kalp Damar Cerrahı olmuştum. Ama hayallerim hep büyüktü. Hayat kurtarmak, sıra dışı ameliyatlar yapmak, dünyada örnek vaka çalışmaları yapmak, ülkemdeki tıbbın değerini yurt dışına da tanıtmaktı hayalim.
Bu yüzden Çapa’da uzman olarak kalmak benim hedeflerimin yanında sönük kalıyordu. Bir gün uzatma sürem dolmadan dilekçemi verdim ve sınava girdim apar topar. Bundan dolayı birden maaşım kesildi, evliydim ve küçük çocuğum vardı. Sorumluluklarım vardı, borcum harcım vardı ama bir de hayallerim vardı. Çapa’daki hocalarımdan biri beni Vakıf Gureba’ya yönlendirdi. Orada kalp damar uzmanı açığı varmış. Hastane de beni istiyordu ama resmi prosedür il dışı bölgelere ancak tayinimin mümkün olabileceğini söylüyordu. Bu durum beni çok üzüyordu ama yine de pes etmiyordum. Şans mı dersiniz, kader mi, kısmet mi? Bir yakınım aracılığı ile devlet makamında bir büyüğümüze ulaştık. Belki de yarı torpille benim Vakıf Gureba’ya tayinim gerçekleşti. Bu aslında torpilden ziyade bir fırsattı ve ben bu fırsatı çok iyi değerlendirdim. Hayatta bize açılan kapıları iyi takip etmemiz gerekir bu yüzden.
Vakıf Gureba benim miladım oldu. Çok şey öğrendim çok şey de kattım. Daha önce hiç yapılamayan şeyleri yapmayı başardım. Binlerce hastanın hayatına dokunma fırsatını verdi Yaradan bana. İlk zamanlarım sıkıntılıydı ameliyat gün sayım 1 gündü. Benim tek isteğim ise her gün ameliyat yapabilmekti. Bir kapı daha açıldı tesadüf eseri. Yüksek makamdan bir adamla tanıştım, görüştüm. ‘ Senin için ne yapabilirim?’ dediğinde ‘yapabiliyorsanız benim ameliyat sayımı arttırın’ dedim. Adam şaşırdı,’şeflik iste, başka bir şey iste. Sen ne enteresan bir adamsın. Benden ilk defa biri ameliyat sayısını arttırmamı istiyor.’dedi. Bu görüşme sonrasında ameliyatlarım arttı. Haftada 3 gün, 5 gün derken her gün ameliyat yapmaya başladım. Sonra günde 7-8 ameliyata girmeye başladım.
Her gün yeni insanlar, yeni vakalar, sıra dışı ameliyatlar… Pek çok imzam vardır o hastanenin duvarlarında. Son yıllarda ameliyathane sorumlu hekimi oldum aynı zamanda. Tecrübe biriktirdim ve bol bol insan biriktirdim. Bu süre zarfında hasta da kaybettik, başarısız olduğumuz vakalar da oldu, elimizden kayıp giden hastalar da… Ama hepsi birikim oldu hayatıma. Hamurum orada yoğruldu. Mesleki yoğunluğa ve doçentliğe orada ulaştım.
Doktorluğumun en büyük dönüm noktalarından birini orada yaşadım. Kaza geçiren bir meslektaşım hanımefendinin kalbi yırtılmış. İmkansızlıklar içinde onu tespit edip ameliyatı yaptım. Hayatı kurtuldu. Sıra dışı cerrah olarak anılmaya başladım. Sonrasında yıllar içerisinde sayısız sıra dışı ameliyata imza attım. Çalıştım, teknikler geliştirdim. Yurt dışına sundum. Türkiye’de ve yurt dışında gazetelerde manşet oldum. Hayallerim bitti mi dersiniz? Hala kurtarabildiğim kadar hayat kurtarmaya vesile olmak en büyük hayallerimden…
Bu hayatta isteyince, dileyince ve inanınca insan her şeyi başarıyor. Hayallerine küsen ya da küstürülen gençlere ithaf ediyorum bu yazıyı. Yürüdüğünüz yolda engeller hep olacak. Ancak takılsanız da, sendeleseniz de, düşseniz de kalkabileceğinizi hep bilin ve hayallerinize kavuşana kadar pes etmeyin.
