14/04/2026
Şu güzelim mor çiçeklere "ne işin var kayalarda, dağın yamacında sen de diğerleri gibi topraktan çıksana" diyen olur mu? Hatta oradan kopartıp yere dikmeye çalışan? Yoksa bu farklılık, biriciklik ona daha da anlam, güzellik, değer katan bir varoluş hali olarak mı görülür?
Çocukların sahip olduğu varoluş halleri niye çoğu zaman değiştirilmesi gereken şeyler gibi görülür peki?
"Bunun böyle olmaması gerekiyor" diyen iç sesler, "bu niye böyle?" diyen çokça dış sesler yüzünden. (?)
Kuralsızlık, sınırsızlık değil elbette buradaki konu, çocuğun anne-baba-öğretmen-çevre beklentilerini karşılamayınca, -meli -malı kalıplarına uymayınca, yetişkinler olarak kendi doğrularımızla, şemalarımızla uyuşmayınca korkuyor olmaktan, değiştirmeye çalışmaktan bahsediyorum. Üstelik bu değişim, farklılığı kabul etmeden olsun beklentisinden bahsediyorum. Halbuki değişim kabul etmekle başlar diyoruz hep.
Şu mor çiçekler bize kayaların içinden nasıl daha güzel, dikkat çekici geliyorsa çocuğumuzun o kendine münhasır hali de öyle gelse iyi olmaz mı? Belki bizim şemalarımızla, düşlemlerimizle hiç uyumlu değil ama böyle kabul etmek en değerli olan zaten. Biricikliğini görüp ona alan açarak. 🌼
