18/04/2026
Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hala var olduğumuz söylenebilir mi? Kitabı okurken bu cümle beni çok etkilemişti. Anı roman tarzında yazılan kitapta, yazar Georgi Gospodinov babasının kaybını ve ölümünün ardından duyduğu üzüntüyü bize anlatıyor. Daha doğrusu anlatmaya çalışıyor ama bu pek de mümkün olmuyor. Nasıl olsun ki? Nasıl anlatılabilir bir babanın kaybı? Hangi kelimelere, cümlelere, komik anılara ya da hikayelere sığınılabilir ki? Okurken sanki yazar yanıma oturmuş, babasının hastalığını, o dev gibi adamın günden güne nasıl eridiğini ve ardından tuttuğu yası kulağıma fısıldıyordu. Ölümü büyük cümlelerle değil, küçük anların içinden bize göstermeye çalışmış. Kısa ama iz bırakan, okuduktan sonra bir süre zihninizde dolaşmaya devam eden kitaplardan biri…
Bu içerik yalnızca bilgilendirme amaçlıdır.
📲 0(544) 746 63 78
📞 0(216) 340 84 24
💻 www.coskunsanverdi.com