https://www.instagram.com/psikolog_ilaydakabas/

Psk. İlayda Kabaş, yunus Emre, Uncubozköy Mahallesi, 5516. Sk. No:11, Manisa (2026)

Q: What is the address?

Yunus Emre, Uncubozköy Mahallesi, 5516. Sk. No:11

13/02/2026

Bu kez duygularımı anlatacak cümleleri bulamadım.
Ama hissettiklerimi hisseden yüzlerce insan varken de sessiz kalamadım.
Kardeşimin odasındayım…
İçimden bir ses dedi ki:
“Yaz kızım, onlar anlar.”

Bu aralar gündemimde — hatta çabamda —
normale dönmek var.
Çünkü yasın acısının yanında,
hayatın içinde kalma mecburiyetinin de ayrı bir acısı var.
Bazen en çok bu acıya katlanmak zor geliyor.
Tam o anlarda, çok sevdiğim biri şöyle dedi:
“Dünyevi şeyler yapmaya ihtiyacın var.”

Ben de saçlarımı kestirmekten başladım.
Çabama sağlık…

Fotoğrafı çektikten sonra dönüp kendime baktım.
Omzum düşük, dik durmakta zorlanmışım.
Gülmeye çalışmışım ama pek de becerememişim.
Gözlerim sanki şunu soruyor:
“Ee… ne oldu şimdi?”
Ne bileyim işte, yaşamın içinde olmaya çalışıyorum.
Ya da bir dakika… Kendim için bir şey yapmış olmanın suçluluğundan mı bakmışım öyle?

Kalben boşuna yazmamış: “İnsan kendine yakalanır.” :)

Benden yaşadığını hissetmek için çabalayan herkese 🖤

Not: söylemeden edemeyeceğim, hakikaten ne çok özledim seni Erto’m.

05/02/2026

Bu görseller 10 Şubat 2023’e ait.
Fotoğrafın üzerine yazdığım gibi benim güzel kalpli kardeşim ülkemizi yasa boğan depremin ardından henüz 19 yaşındayken, oradaki insanlara yardım edebilmek için Manisa’dan Hatay’a gitti. Oradaki çocuklarla oyun oynarken beni arayıp onlarla tanıştırmıştı.
“Onlarla hangi oyunları oynarsam çocuklara iyi gelir?” diye sormuştu.
Ben anlattım, o oynadı…
Kalbine hayran olduğum…

Orada yaşadıklarından biri, hepimizi çok etkilemişti.
Bize şöyle anlatmıştı:
“Enkaz altından bir bebeğin çıkarıldığını gördüm.
Çıkardıkları anda etraf öyle güzel koktu ki… Resmen cennet gibi, gül gibi kokuyordu.”

Bu acıların içinde bize bir teselli gerek.
Mesela; cennet kokan o bebeğin,
onu böylesine sevgiyle anlatan kardeşime cennette yoldaş olduğunu hayal etmek gibi…

Ayrılığın yalnızca bu dünyaya ait olduğunu bilmek,
asıl kavuşmanın ebediyette olduğuna inanmak gibi.
O güne dek,
iyiliklerle onun adını yaşatmak,
ardında bıraktığı merhameti çoğaltmak gibi…

Evet, kesinlikle bir teselli gerek.
Çünkü hakikaten;
“Gönlüm hep seni arıyor.”

01/02/2026

Bu görseller 10 Şubat 2023’e ait.
Fotoğrafın üzerine yazdığım gibi benim güzel kalpli kardeşim ülkemizi yasa boğan depremin ardından henüz 19 yaşındayken, oradaki insanlara yardım edebilmek için Manisa’dan Hatay’a gitti. Oradaki çocuklarla oyun oynarken beni arayıp onlarla tanıştırmıştı.
“Onlarla hangi oyunları oynarsam çocuklara iyi gelir?” diye sormuştu.
Ben anlattım, o oynadı…
Kalbine hayran olduğum…

Orada yaşadıklarından biri, hepimizin yüreğine kazındı.
Bize şöyle anlatmıştı:
“Enkaz altından bir bebeğin çıkarıldığını gördüm. Çıkardıkları anda etraf öyle güzel koktu ki… Resmen cennet gibi, gül gibi kokuyordu.”

Bu acıların içinde bize bir teselli gerek.
Mesela; cennet kokan o bebeğin,
onu böylesine sevgiyle anlatan kardeşime
cennette yoldaş olduğunu hayal etmek gibi…

Ayrılığın yalnızca bu dünyaya ait olduğunu bilmek,
asıl kavuşmanın ebediyette olduğuna inanmak gibi.
O güne dek,
iyiliklerle onun adını yaşatmak,
ardında bıraktığı merhameti çoğaltmak gibi…

Evet, kesinlikle bir teselli gerek.
Çünkü hakikaten;
“Anne bugün hava kasvet,
ne çok giden olmuş,
dört yanımız hasret…”

06/01/2026

Kardeşimin kabrinde oturuyorken, “Baba, arkandaki dağ ne güzel duruyor,” dedim. Göstermek için anlık bir fotoğraf çektim. Fotoğrafa bakarken konuşmadık ama birbirimizi duyduk:
“İkimiz de arkamızdaki dağı kaybettik.”

“Biliyor musun baba,” dedim, “ölüm anı nasıl bir şey hiçbirimiz bilmiyorken Ertuğrul bunu tek başına yaşadı. Kardeşimi o an yalnız bırakmış gibi hissediyorum. Acaba korktu mu?”

Belli ki zihnim kaybı kabul etmemek için durmadan sorular üretiyor.
Cevabını alamayacağım sorulara takılıp kalmak, içimdeki kabulleniş acısını erteliyor.
Mezar taşında ismini görmeye hazır olmadığımız için hala yaptırmadığımız o mezar taşı gibi…

Kalbimizin en kırılgan yerinde sakladığımız Ertuğrulumuz, gün geldi bize dağ oldu… gün geldi üstüne çiçekler ektiğimiz toprak oldu. Ve babam soruma şöyle bir yanıt verdi:
“Oğlum, bu deneyimi yaşarken yanında olmayı çok isterdim.”

Bu da babamla benim türküm oldu…
“Bizim pencereler yele karşıdır,
Muhabbet dediğin karşı karşıdır.
Girebilsen bu sinemde neler var,
Gülüp oynadığım ele karşıdır.”

Bizden, cevabını alamayacağı soruların içinde çırpınan herkese 🤍

06/01/2026

Kardeşimin kabrinde oturuyorken, “Baba, arkandaki dağ ne güzel duruyor,” dedim. Göstermek için anlık bir fotoğraf çektim. Fotoğrafa bakarken konuşmadık ama birbirimizi duyduk:
“İkimiz de arkamızdaki dağı kaybettik.”

“Biliyor musun baba,” dedim, “ölüm anı nasıl bir şey, hiçbirimiz bilmiyorken Ertuğrul bunu tek başına yaşadı. Kardeşimi o an yalnız bırakmış gibi hissediyorum. Acaba korktu mu?”

Belli ki zihnim kaybı kabul etmemek için durmadan sorular üretiyor.
Cevabını alamayacağım sorulara takılıp kalmak içimdeki kabulleniş acısını erteliyor.
Mezar taşında ismini görmeye hazır olmadığımız için hala yaptırmadığımız o mezar taşı gibi…

Kalbimizin en kırılgan yerinde sakladığımız Ertuğrulumuz, gün geldi bize dağ oldu… gün geldi üstüne çiçekler ektiğimiz toprak oldu. Ve babam soruma şöyle bir yanıt verdi “oğlum bu deneyimi yaşarken yanında olmayı çok isterdim.”

Bu da babamla benim türküm oldu…
“Bizim pencereler yele karşıdır,
Muhabbet dediğin karşı karşıdır.
Girebilsen bu sinemde neler var,
Gülüp oynadığım ele karşıdır.”

Bizden, cevabını almayacağı soruların içinde çırpınan herkese🤍

31/12/2025

Yoldaşını kaybedince insan,
yolunu da kaybediyormuş.
Hayat zaten hiçbir zaman kusursuz ilerlemiyormuş.
Kötü şeyler olurmuş…
Ve evet, bir gün insanın başına da gelebilirmiş.

Bunları ezbere biliyordum elbet.
“Yarına çıkacağımız ne malum” der dururdum,
hiç durup gerçekten düşünmeden.

Bu yıl, ezbere bildiğim ama idrakine varmadığım
ne varsa hepsini yaşayarak öğrendim.

Yol devam ediyor.
Direksiyonun başında hala ben varım.
Bazen yanlış yollara sapalım, olsun.
Rotayı yeniden hesaplarız.
Acılarımızı da anılarımızı da çantamıza koyar,
gittiğimiz her yere götürürüz.

Eminim ki işin sonu başından daha hayırlı.
Yolun sonunda yoldaşım var.
Ve eğer bu yolu hakkıyla yürümek,
sonunda ona kavuşmak demekse…
Çekilen her acı buna değer.

İyi yıllar 🖤

31/12/2025

Yoldaşını kaybedince insan, yolunu da kaybediyormuş.
Hayat zaten hiçbir zaman kusursuz ilerlemiyormuş.
Kötü şeyler olurmuş…
Ve evet, bir gün insanın başına da gelebilirmiş.

Bunları ezbere biliyordum elbet.
“Yarına çıkacağımız ne malum” der dururdum,
hiç durup gerçekten düşünmeden.

Bu yıl, ezbere bildiğim ama idrakine varmadığım
ne varsa hepsini yaşayarak öğrendim.

Yol devam ediyor.
Direksiyonun başında hala ben varım.
Bazen yanlış yollara sapalım, olsun.
Rotayı yeniden hesaplarız.
Acılarımızı da anılarımızı da çantamıza koyar,
gittiğimiz her yere götürürüz.

Eminim ki işin sonu başından daha hayırlı.
Yolun sonunda yoldaşım var.
Ve eğer bu yolu hakkıyla yürümek,
sonunda ona kavuşmak demekse…
Çekilen her acı buna değer.

İyi yıllar🖤

16/12/2025

Kardeşimi kaybettikten sonra, her aynaya baktığımda içimden hep aynı cümle geçiyor:
“Vay be İlayda… Gözünün feri sönmüş demek buymuş.”
Hani ışığın söner ya…ne bileyim öyle işte.

Bugün yine Ertuğrul’u düşünürken, aynanın önüne koyduğum fotoğraflara takıldı gözüm. O an fark ettim; evet gözümün feri gitmiş, çünkü içimdeki küçük İlayda da kardeşiyle birlikte o mezara girmiş. Biliyor musunuz ben buna hiç üzülmedim.
“Oh be! En azından bir parçam onun yanında…” diye geçti içimden.
İnsan öyle kopmak istemiyor ki sevdiğinden, olsun varsın içimdeki çocukta onunla mezara girsin diyebiliyor.

Demem o ki; yas öyle güçlüdür ki, sevdiğinden kopmamak için zihnin ve kalbin her yolu arar.
Benim yolum bu, küçük İlaydayı ve kardeşimi birbirine emanet etmek.
Bilmem, belki yarın da başka bir yol bulurum.
Tek bildiğim bu süreç böyle…
Bazen dualarda, bazen iyiliklerde, bazen mezarının başında… bir yolunu bulur onu kalbimde yaşatmaya devam ederim.

Düşünüyorum da, belki yazmakta ondan kopmamak için öğrendiğim yollardan biridir. Çünkü Ertuğrul bunları okusa “Ablaaa çok duygulandım neler yazmışsın öyle” derdi.

Benden yolunu arayan herkese♥️

25/11/2025

Yas… Bir o kadar kişiye özgü, bir o kadar da aynı acının içinde buluşturan bir hikaye. En ortak yanı ise dağılmak. Ruhun dağılır, planların, duyguların, hatta zaman duygun bile…

Bu dağılmanın karşısında kimimiz pes eder, kimimiz inkar eder, kimimiz de ruhuna ve yasına savaş açar.

Ben dağıldım…
Hikayemin bu bölümünde bazen suyun içinde çırpınan, boğulmamak için nefes arayan bir kız çocuğu gibi hissediyorum.
Bazen ise ayakları toprağa daha sağlam basan, acısıyla birlikte yürümeyi öğrenen bir kadın gibi…

Bir sabah uyanıyorum, “Kardeşim için yas tutulacaksa, en güzelini ben tutarım,” diyorum. Çünkü o, bu acının bile en taşınabilir halini hak ediyor.

Bir başka sabah ise, “Bitti… Her şey bitti, devam edemeyeceğim,” diye yankılanıyor içimde.

Demem o ki…
En sevdiğini kaybettiysen dağıldın; biliyorum.
Korkma… Yas böyle zaten: bir gün durgun, bir gün taşkın… Bir gün dayanılır, bir gün tarifsiz.

Ertuğrul ile bu şarkıyı dinlemeyi çok severdik. Bilmem… belki de hissettik.
“Sen gelmez oldun,
Gözlerim yolda,
Beklerim ama sen gelmez oldun.”

Benden en sevdiğini kaybetmiş herkese…🖤

02/10/2025

Çok sevdiğin birini kaybettiğinde onu yaşatma arzusu, aslında kendini fark ettirmeden sızıyor hayatına.
Onun giydiği sweatshirt’ü giymek, parmak izinin işlendiği kolyeyi boynunda taşımak, telefonunun arkasına resmini koymak…
Belki de tüm bunlar, onun artık yaşamıyor oluşunun dayanılmaz gerçeğine karşı küçük bir direniş.

Ama gerçek şu ki; o semboller olmasa da sen zaten her anında onu yaşatıyorsun.
Bir bakışta, bir şarkıda, bir kokuda…
Gün içinde hemen yanı başında hatta bazen omzunun tam üstünde, sessizce.
“Hatırlamak” diyorsun ama, unutmuyorsun ki zaten.

Seninle beraber yürüyen sana gölge gibi eşlik eden hüzünle yaşamayı öğrenmek,
Ansızın burnunun direği sızlarken, yine de yaşamın rollerine dönebilmek.
İşte yas, tam da bu.
O sızının içinden güç devşirip, yaşam kaynaklarını yeniden genişletmeyi öğrenmek.

Böylesine büyük bir hüznün içinde, yaşama devam edebilmek için renkleri arayan, yeniden ışığı bulmaya çalışan…
Ve bunu yaparken, hayata devam ettiği her an için kaybettiği kişiye vefasızlık etmiş gibi hisseden herkese yürekten sarılıyorum. Bu mücadelenin yorgunluğunu en derinden tanıyorum.

Son olarak, şarkıda da söylediği gibi:
Onu görüyorum.
Aklımın bir köşesinde onu görüyorum.
Her zaman…🤍

03/09/2025

Bugün, yeniden çocukların dünyasına dokunmak için odamda yerimi aldım.
Heyecanlıyım çünkü;
Yasımın ve derin duygusal deneyimlerimin bana kattığı olgunlukla,
hayata ve mesleğime artık daha farklı bir pencereden bakıyorum.

Yeni İlayda’yı; terapi koltuğunda ve oyun odasında ben de keşfetmeye hazırım.
Değişmeyen en büyük şey ise, her zaman tüm şefkatimle çocukların kalbine dokunma arzum…

Oyun arkadaşlarım, ne çok özleştik!
Oyun kaldığı yerden devam ediyor…🤍

23/07/2025

Bizim mesleğimizde mahremiyet çok kıymetlidir. Danışanın mahremiyetini korumak kadar, terapistin kendi mahremiyetini de gözetmesi mesleki sınırların bir parçasıdır.
Ancak bazen insan olduğumuzu hatırlamak ve duygularımızı paylaşarak bir arada olmanın iyileştirici gücünü sahiplenmek gerekir.
Mesleğimin yanı sıra insanlığımın izlerini de paylaşmak istiyorum sizinle.

Kardeşimi kaybetmiş olmanın derin üzüntüsü içindeyim.
Yasın neye benzediğini yıllardır teorik olarak anlatırken, şimdi onun göğsümde nasıl yer ettiğini bizzat yaşıyorum.
Şarkıda da söylendiği gibi:
“Yok bana bu cihanda bir yer,
Bana bu cihanda bir yer,
Şu koca cihanda yoktur, aman…”
Yas, bazen koca cihana sığamamakmış meğer…

Ve yoluna eşlik etmeme izin veren sevgili danışanlarım;

Yüreğine dokunduğum ve dokunacağım çocuklar için kendimi biraz olsun hazır hissettiğimde, yeniden çocukların hikayelerine eşlik edeceğim.
Sadece sizden biraz zaman istiyorum.
Döneceğim,
Bir çocuk iyileşecek.
Ve kalbimde sakladığım kardeşim, oradan bana göz kırpacak…

Bu süreçte anlayışınıza, sessizce tuttuğunuz yoldaşlığa ve kalpten gelen her mesaja minnettarım.
Görünmeyen desteklerinizin hepsi yüreğime ulaşıyor.

Kardeşim Ertuğrul için El-Fatiha…

Psk. İlayda Kabaş

13/02/2026

05/02/2026

01/02/2026

06/01/2026

06/01/2026

31/12/2025

31/12/2025

16/12/2025

25/11/2025

02/10/2025

03/09/2025

23/07/2025

Address

Opening Hours

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category