23/12/2025
Muğla’yı sevdim. Hey gidi koca moğla!
Muğla’da bir Efe heykeli var.
Çoğu insan yanından geçip gidiyor.
Ben bugün durdum. Bildiğiniz şehirlerde en bilindik şeylerle fotoğraf çektirmek tuhaf olur ya hani…
Öyleydi, yanımdan geçenler bana bakıyordu. Bilindik şehirlerin heykellerinin yanından gelinip geçilir çünkü…İnsanlar da, heykeller de alışmıştır duruma … Neyse ben bugün şehre henüz alışmamış yarı turist yarı yerel halimle Nergisimi kendim aldım, tek başıma kendim taktım ☺️ Tam yanından geçerken Efe heykeli sanki Hey! dedi, bak bi bu yana ☺️
Baktım, hatta gittim yanına…
Çünkü Efe bir kahraman değil ya! Herkes Efe olabilir isterse…
O, boyun eğmemeyi seçmiş bir bilinç hali.
Efe, korkusu olmayan biri değil!
Korkusuna rağmen dik durmayı bilen biriydi.
Toprağına basarken ayakları yerdeydi ama
bakışı hep özgürlüktü.
Benim için Efe,
“Her şeye rağmen kendin ol” demek.
Kalabalığın yönüne değil,
vicdanının sesine yürümek demek.
Muğla’nın rüzgârı gibi…
Yumuşak ama kararlı.
Sessiz ama güçlü.
Bugün bu heykelin yanında şunu hatırladım:
Gerçek özgürlük,
dışarıda değil.
İçeride başlıyor.
Ve bazen
bir heykel,
bir duruş,
bir nefes
sana kendini yeniden hatırlatabiliyor.
Çünkü Efe sadece bir kahraman değil.
O, boyun eğmemeyi seçmiş bir bilinç hali 🤍
Efe, korkusu olmayan biri değil!
Korkusuna rağmen dik durmayı bilen biri!
Toprağına basarken ayakları yerde ama
bakışı hep özgürlükte
Benim için Efe,
“Her şeye rağmen kendin ol” demek.
Kalabalığın yönüne değil,
vicdanının sesine yürümek demek.
Muğla’nın rüzgârı gibi…
Yumuşak ama kararlı.
Sessiz ama güçlü.
Bugün bu heykelin yanında şunu hatırladım:
Gerçek özgürlük,
dışarıda değil.
İçeride başlıyor.
Ve bazen
bir heykel,
bir duruş,
bir nefes
sana kendini yeniden hatırlatabiliyor.
aralık/2025
