06/12/2025
Yas, her zaman gidenin arkasından hemen dökülen bir gözyaşı değildir. Bazen o kadar büyük bir şoktur ki, zihin o acıyı olduğu gibi kabul etmeyi reddeder. “Bir gün dönecek” umudu, kalbin kırılmasını önleyen geçici bir tampon gibidir.
Ancak o beklenen gün gelmediğinde, özellikle çocuk ruhumuz hayatta kalabilmek için çok kesin ve sert kararlar alabilir. “Beklersen üzülürsün, beklemezsen korunursun.” İşte bu yüzden bazen “Kimsem yok, tek başımayım” demek, bir yalnızlık tespiti değil, acıya karşı örülen en kalın duvardır.
O an dökülmeyen gözyaşları yok olmaz, sadece zamanını bekler. Yıllar sonra gelen o ağlama hissi, aslında o gün tutulan nefesin verilmesidir. Yasın zaman aşımı yoktur; iyileşmek, o gün o kararı veren yaralı parçamızla bugün kucaklaşabilmektir.
Acıyı ertelemek, onu yok etmez; sadece biz hazır olana kadar saklar.
