09/03/2026
Her gün bir çocuk okulda zorbalığa maruz kalıyor.
Bu çocuk bazen özel gereksinimli, bazen de tipik gelişim gösteren bir çocuk oluyor. Ama değişmeyen şey şu: Zorbalık çoğu zaman sadece çocuğun “kendini korumayı öğrenmesiyle” bitmiyor.
Çocuklara elbette bazı beceriler öğretiyoruz:
Sessiz kalmamak,
“Bunu yapmanı istemiyorum” diyebilmek,
Ortamdan uzaklaşmak,
Güvendiği bir yetişkine durumu bildirmek…
Bunlar önemli koruyucu beceriler. Ancak zorbalık sadece mağdur çocuğun sorumluluğu değildir. Çünkü bir çocuk ne kadar kendini korumayı öğrenirse öğrensin, zorba davranış gösteren çocuk bu davranışına devam ettiği sürece sorun ortadan kalkmaz.
Zorbalıkla mücadele bireysel değil sistemik bir konudur.
Okulun, öğretmenin, ailenin ve akran grubunun birlikte ele alması gerekir.
Çocuklara kendilerini savunmayı öğretirken aynı zamanda şunları da unutmamalıyız:
• Zorbalık yapan çocuğun davranışının ele alınması gerekir.
• Okul ortamında net sınırlar ve güvenli bir iklim oluşturulmalıdır.
• Tanık olan çocuklara da sorumluluk verilmelidir.
• Yetişkinler görmezden gelmemeli, müdahale etmelidir.
Çünkü zorbalık, sadece iki çocuk arasında yaşanan bir durum değildir.
Zorbalık, yetişkinlerin sessiz kaldığı ortamlarda büyür.
Ve her çocuk, okulda kendini güvende hissetme hakkına sahiptir.
