02/05/2026
with .repost
・・・
Hiçbir gündem olmadan, hiçbir beklenti hissetmeden, hiçbir oyalayıcıya ihtiyaç duymadan, performans gösterme kaygısına girmeden, sessizliği bozma baskısına düşmeden yan yana kalabildiğin biri var mı?
Yanında susabildiğin kişi, en güvenli bağındır.
Bu; Winnicott’un bahsettiği “başkasının varlığında yalnız kalabilme” kapasitesi olarak tanımladığı şeydir. Birinin yanında, yalnızken olabildiğin kadar gerçek olabilmektir.
Karşındakini memnun etmek için kelime aramadığın, performans gösterme kaygısına girmediğin, sadece kendin olarak var olduğun o anlar; aslında güvenli bağlanmanın en somut kanıtıdır.
Zihnin sessizliği bozma telaşına düşmüyorsa, bedenin nihayet “evinde” demektir.
Peki, sen kimin sessizliğinde huzurla var olabiliyorsun?
