02/07/2026
آنچه بسیاری از ما در این روزها تجربه می کنیم، آسیب روحی جمعی (collective Trauma ) است.
ترومای جمعی چیست؟ ترومای جمعی زمانی رخ میدهد که یک جامعه بهطور همزمان در معرض خشونت سازمانیافته، قتلعام، سرکوب و بیعدالتی مداوم قرار میگیرد. این تروما فقط مربوط به کسانی نیست که مستقیماً در صحنه حضور داشتهاند؛ تماشای رنج عزیزان، شنیدن خبرها، و ناتوانی از مداخله هم میتواند همان زخم را در روان ایجاد کند.
در مورد ایران، این تروما لایههای عمیقتری دارد:
• تداوم خشونت (نه یک حادثه کوتاه)
• احساس بیقدرتی در برابر یک سیستم سرکوبگر
• شکاف بین زندگی روزمره ما در خارج و رنج مداوم داخل
• احساس گناه، خشم، شرم یا بیحسی بهطور همزمان
ترومای جامعهی پراکنده (دیاسپورا) برای ما که خارج از ایران هستیم، تروما شکل خاصی دارد:
• بدن ما در امنیت است، اما روانمان در میدان جنگ
• همزمان باید زندگی عادی کنیم و سوگواری جمعی داشته باشیم
• صدایمان را داریم، اما احساس میکنیم کافی نیست
• دائماً بین امید، خشم، و فرسودگی در نوسانیم
این تضاد، تروما را تشدید میکنند.
نشانههای رایج ترومای جمعی:
• پیگیری وسواسی اخبار یا برعکس، اجتناب کامل
• خستگی عاطفی، بیخوابی، یا احساس بیمعنایی
• عصبانیت شدید یا بیحسی
• احساس تنهایی، حتی در میان جمع
• ناتوانی در لذت بردن بدون احساس گناه
همهی اینها واکنشهای طبیعی به شرایطی غیرطبیعیاند.
چگونه میتوانیم با این تروما کنار بیاییم؟
۱. مشروعیت دادن به درد خودمان و شناخت احساسات و هیجانات
۲. ساختن جمعهای امن عاطفی نه فقط جمعهای سیاسی، بلکه فضاهایی برای:
• حرف زدن بدون قضاوت
• گریه کردن
• خسته بودن
ترومای جمعی در بودن و تعلق داشتن به یگگروه سبکتر میشود.
۳. مرزبندی آگاهانه با اخبار در جریان بودن مهم است، اما غرق شدن مداوم، سیستم عصبی را در حالت هشدار نگه میدارد.
۴. بازگشت به بدن ، تروما در بدن ذخیره میشود. حرکت، تنفس عمیق، یوگا، پیادهروی، یا حتی گریه کردن همه ابزار ترمیماند
۵. تبدیل ناتوانی به کنش معنادار کنش لزوما بزرگ نیست:
• روایت حقیقت
• آموزش
• حمایت از یک نفر
• حفظ زبان، فرهنگ، و حافظهی جمعی
۶. امید واقعبینانه ، امید در این شرایط، خوشبینی سادهلوحانه نیست. امید یعنی: با وجود فرسودگی، انسان بمانیم.
ترومای جمعی ما نتیجهی دیدن و دوست داشتن مردمی است که زیر خشونت زندگی میکنند. درمان آن نه در فراموشی، بلکه در همدلی، اتصال، معنا و مراقبت از روان جمعی است.
اگر بتوانیم روان خود را زنده و سالم نگه داریم، حافظه، همدلی و کرامت انسانی یک ملت را زنده نگه داشته ایم و شاید همین، یکی از عمیق ترین شکل های مقاومت باشد.