Mr. Sc. Besnik Sherifi - Psikolog Klinik

10/02/2026

Roli i prindërve në edukimin dhe disiplinimin e fëmijës

Disiplinimi i fëmijëve do të thotë t’i pajisësh ata me mjetet për të pasur sukses në jetë. Një nga mjetet më të rëndësishme është aftësia për të bërë zgjedhjen e duhur (Sears, W. & Sears, M. 2010). Për të vepruar kështu një fëmijë ai ka nevojë të zhvillojë një ndjeshmëri shoqërore, aftësinë për të marr në konsideratë se si do të ndikojnë veprimet e tij tek njerëzit e tjerë.

Roli prindëror është faktori kryesor dhe shumë i rëndësishëm për zhvillimin e drejtë të fëmijës, për edukimin e drejtë të tij, për formimin e një personaliteti të shëndoshë. Ky rol i prindërve është një faktor që ka ndikim shumë të madh në zhvillimin, edukimin, socializimin, vetëbesimin tek fëmijët.
Rëndësi të veçantë kanë marrëdhëniet e drejta familjare si: marrëdhëniet ndërmjet prindërve, marrëdhëniet e prindërve me fëmijët dhe fëmijët ndërmjet veti. Dihet se ngrohtësia dhe stabiliteti i marrëdhënieve në familje, sjellja e prindërve, bashkëpunimi i prindërve me fëmijët, angazhimi dhe kujdesi, interesimi, përkushtimi i tyre tek fëmijët ndikon pozitivisht në sjelljet dhe veprimet e fëmijës dhe kjo ndikon në formimin e një personaliteti të shëndosh në të ardhmen.

Është e rëndësishme që prindërit të kuptojnë se personaliteti i fëmijëve varet nga ajo se çka fëmijët mësojnë dhe sa ju epet mundësia dhe sa është angazhimi, interesimi i prindërve në edukimin, disiplinimin e fëmijës.

Shumë karakteristika të personalitetit të fëmijës ndikojnë në të ardhmen e tij shembull: aftësia për të krijuar marrëdhënie me njerëzit e tjerë, për t’u përshtatur, aftësia për të mësuar nga gabimet, vullneti për të punuar fort, aftësia për të vëzhguar, për t’u përqendruar, për të zbuluar, aftësia për të qenë kreativ, i vendosur, ambicioz etj., ku të gjitha këto karakteristika do e ndihmojnë fëmijën në zhvillimin e një personaliteti.

Raporti i prindërve ndaj fëmijëve si dhe mënyra në të cilën zhvillohen, edukohen është faktor shumë i rëndësishëm për ngritjen e fëmijës, zhvillimin e proceseve njohëse, arritjen në mësimnxënie etj. Faktori edukativ i cili edukimin familjar e bën të pazëvendësueshëm, është ndjenja e dashurisë, që lidh prindërit me fëmijët e tyre.

Prindërit e dinë se fëmija duhet të mësohet t’i respektojë rregullat e jetës së përbashkët në familje dhe mes njerëzve si dhe të marr përsipër dhe t’i kryej obligimet e mëvonshme shoqërore. Fëmijët duhet të mësojnë të identifikojnë ndjenjat e tyre dhe ti shprehin ato në mënyrën e duhur. Ti kuptojnë vështirësitë dhe sfidat në të cilat fëmija ballafaqohet në të ardhmen.

Sjellja e prindit për të lavdëruar një sjellje të respektueshme është që prindërit duhet të japin vëmendje pozitive dhe kjo është shumë e rëndësishëm për rolin e prindërve. Vëmendje pozitive verbale, fizike si dhe dashuri ndaj fëmijës. Kjo jep të kuptojmë në mirëkuptimin e fëmijës në raport me prindërit si dhe në respektimin e rregullave nga ana e fëmijës, si dhe nuk do të mungojë sjellja pozitive e tyre.
Rëndësi të veçantë nga ana e prindërve po ashtu është vlerësimi, fokusi i prindërit tek aftësia, kapaciteti dhe mundësia e fëmijës për të bërë një gjë, kjo ka një ndikim pozitiv në ndjenjat e fëmijës ku nëse fëmija ndihet i dashur, i vlerësuar nga prindërit me ngrohtësi, empati, kjo ndihmon të përballoj mungesën e një aftësie të caktuar dhe fëmija nuk ndihet inferior por me një vetëbesim ndaj detyrave dhe angazhimeve të cilat i ka.

Shumë me rëndësi është kur tek fëmija nxisim, zhvillojmë të menduarit e tyre, fëmijët vet vetiu bëhen kureshtar, kreativ, si shembull: cila është lidhja në mes të përgjegjësive dhe privilegjeve, shpërblimeve. Çdo herë fëmija mëson të sillet duke parë dhe duke imituar të tjerët. Prindërit me vetëvlerësim të mirë e ushqejnë atë edhe tek fëmijët e tyre. Fëmijët janë imitues të mëdhenj, kështu që kur ata shohin të rriturit rreth tyre që sillen me vetëbesim dhe siguri edhe fëmijët e kuptojnë qasjen, mësojnë këto sjellje dhe kjo jep rezultat pozitiv tek fëmija.

Një gjë e rëndësishme tek prindi është qasja me përkushtim dhe ngrohtësi, ku fëmijët e lidhur me prindërit janë më të ndjeshëm, ata e kanë më shumë aftësi të kuptojnë dhe t’i respektojnë të drejtat e tjerëve. Prindërit e përkushtuar i njohin mirë fëmijët e tyre, ata mund t’i lexojnë sinjalet e gjuhës trupore, dhe të fytyrës, të cilat zbulojnë një sjellje jo të mirë e të fshehur të fëmijës.

Ma. Sc. besnik Sherifi
Psikolog Klinik
(Specializant)

03/02/2026

Ajo që e shmang të kontrollon, ajo që e përball të çliron.”

30/01/2026

Disiplina pozitive do të thotë që të dëgjoni mendimet e fëmijës por të mos keni frikë për të vendosur kufizime dhe kufijtë të qartë për sjelljen

Disiplina pozitive vepron duke garantuar që fëmija të dojë t‘ju kënaq dhe të ruaj marrëdhëniet e mira që keni krijuar.

Nëse zhvilloni tek fëmija besim dhe gatishmëri për të bashkëpunuar, do të jeni të dy në të njëjtën anë.

Personaliteti dhe temperamenti i fëmijës do të ndikojnë në metodat që japin rezultat.

Një fëmijë i qetë dhe i lehtë për tu kontrolluar mund të ketë nevojë vetëm për kujtesa të lehta për disiplinë.

Një fëmijë më sfidues mund të ketë nevojë për më shumë punë nga prindërit për të nxitur të sillet mirë, të ndjekë udhëzime, të respektojë rregullat (Hamlyn, 2011).

Strategjitë për disiplinë pozitive

Shoqërizimi që nga lindja duhet të reagoni ndaj fëmijës me dashuri dhe të vendosni gradualisht rutinat. Me rritjen e fëmijës, duhet ti mësojmë të drejtën nga e gabuara, duke i shpjeguar rregullat e sjelljes dhe rëndësinë e respektimin e nevojave dhe pikëpamjeve të të tjerëve.

Vendosja e kufijve – një fëmijë e di thellë-thellë se vendosja e kufizimeve tregon se prindërit e tyre tregojnë kujdes për të.

Fëmija kupton gradualisht se kufijtë janë për të mirën e tij dhe mund ta konsiderojë tolerancën e tepërt si indiferencë.

Është normale që një fëmijë ti vërejë kufijtë në provë dhe është një pjesë e domosdoshme e rrugës drejtë pavarësisë.

Pasojat e natyrshme – Kjo do të thotë ta lejoni fëmijën të provojë pasojat që rrjedhin nga sjellja e tij, nëse ju nuk ndërhyni. shembull, nëse nuk ha, fëmija do të ketë uri dhe nëse nuk vesh pallton, do të ketë ftohtë.

Lidhur me zhvillimin e fëmijës, sjelljet e tyre, edukimin rol të rëndësishëm kanë llojet e prindërimit. Mund të themi shembull tek prindi agresiv mundësia për bashkëpunim me fëmijët është i vështir, niveli i socializimit tek fëmijët është i ulët, pjesa emocionale fëmija është i ndejshëm, reagues, i mbyllur në vetvete.

Prindërit agresiv siç thuhet nga (Biddulph, 2006) nxjerrin ose fëmijë të trembur e frikacakë, ose fëmijë rebel e të pa shtruar ose të dyja bashkë.

Prindërit pasiv për të cilën mungon bashkëpunimi me fëmijët, kreativiteti, angazhimi, komunikimi, duke u dorëzuar pranë fëmijës së tij, fëmija nuk sillet konform rregullave, kur fëmija bashkëpunon me prindin dihet se kjo ndikon pozitivisht tek fëmija në sferën e tij emocionale, sociale si dhe duke ndikuar pozitivisht në performancen mësimore.

Prindi kërkues është lloji i prindit që sipas psikologut Biddulph janë të qartë, të vendosur të sigurt të qetë dhe kjo qasje, sjellje reflekton pozitivisht në personalitetin e fëmijës.

Dihet se fëmija përjeton emocione të ndryshme gëzim, pikëllim, i disponuar, i shqetësuar të gjitha këto janë normale. Por nëse fëmija jeton në një mjedis të qetë, të rregulluar, të cilat përveç nevojave fiziologjike do të jenë të kënaqura edhe nevojat e saj emocionale për simpati, ngrohtësi, dashuri prindërore.

Nëse mjedisi në të cilën jeton nuk gjen kënaqësinë e nevojave të cekura më lartë fëmija me sjelljen e vet do të tregojë se nuk ndihet mirë duke shfaqur agresivitet, probleme emocionale, probleme në sjellje vështirësi në procesin mësimor etj.

Ma. Sc. Besnik Sherifi/Psikolog Klinik (specializant)

25/01/2026

!

18/01/2026

Shkruan: Ma. Sc. Besnik Sherifi, Psikolog klinik- specializant

Autizmi është një çrregullim kompleks i zhvillimit, i cili prek shumë aspekte të tij që nga mënyra se si një fëmijë e sheh botën e tij dhe mëson nga eksperiencat e tij dhe deri në mungesën e dëshirës për kontakt social.

Sipas manualit diagnostikues dhe statistikor i çrregullimeve (DSM5), autizmi përkufizohet nga dy grupe të simptomave: vështërsi në interaksionin social, (ndërveprim), vështërsi në komunikimin jo- verbal duke përfshi simptomat: modele të kufizuara ose të përsëritura të sjelljes, vështirësitë në ndarjen e emocioneve, vështirësitë në ndarjen e interesave, probleme në mbajtjen e kontaktit me sy ose leximin e gjuhës së trupit, vështirësitë në zhvillimin dhe mirëmbajtjen e marrëdhënieve, modelet e kufizuara ose të përsëritura të sjelljes ose aktiviteteve përfshijnë, lëvizje të përsëritura, respektimi i rutinave ose sjelljeve specifike, një rritje ose ulje e ndjeshmërisë ndaj informacionit ndijor nga mjedisi, të tilla si një reagim negativ ndaj një tingulli specifik, Interesa ose preokupime të fiksuara.
Qëllimi është theksimi i nevojës për të ndihmuar dhe përmirësuar cilësinë e jetës së fëmijëve dhe të rriturve te prekur nga autiᴢmi.

Gjithashtu është e rëndësishme ofrimi i shërbimeve psiko-sociale, rehabilituese, dhe trajtimi i tyre me qëllim të ndikimit pozitiv në gjendjen psikike, fizike, emocionale, dhe sociale.
Αngazhimi dhe stimulimi në të gjitha këto sfera pa dyshim se ndikon direkt në mirëqenien e fëmijës, në familje komunitet dhe shoqëri, në kuadër në nivelit arsimor për të cilën do të lehtësonte procesin e mësimnxënies.

Eksperienca ka treguar se trajtimi më i mirë i personave me autizëm është intervenimi dhe edukimi i hershëm dhe i specializuar, i cili synon përshtatjen e ambientit rrethues me nevojat e këtyre fëmijëve.
Të mësuarit e strukturuar tek këta fëmijë ka disa komponentë të rëndësishëm si:
Të organizojë dhe thjeshtëzojë mjedisin fizik që të jetë më i qëndrueshëm me mënyrat që autikët procesojnë informacionin sensor.
Të përpilojë plane dhe teknika të ndryshme me qëllim të arritjes së procesit në mësim-nxënie.
Të zhvillojë sistem pune individuale për funksionim të pavarur.
Të përdoren materiale të qarta vizuale dhe të mësoj të identifikojë dhe përdorë mjete vizuale me qëllim që ato të lehtësojnë përgjithësimin, të krijojë rutina pozitive dhe produktive tek fëmijët.
Andaj kujdesi, trajtimi i këtyre fëmijëve është shumë i rëndësishëm dhe i nevojshëm për të punuar dhe për të qenë pjesë në aktivitete të jetës së përditshme, duke respektuar të drejtat e tyre si brenda familjes po ashtu edhe në shoqëri duke mësuar për aftësitë e tyre të veçanta, në mënyrën e integrimit, socializimin dhe pavarësimin.

18/01/2026

Autizmi është një çrregullim kompleks i zhvillimit, i cili prek shumë aspekte të tij që nga mënyra se si një fëmijë e sheh botën e tij dhe mëson nga eksperiencat e tij dhe deri në mungesën e dëshirës për kontakt social.
Sipas manualit diagnostikues dhe statistikor i çrregullimeve (DSM5), autizmi përkufizohet nga dy grupe të simptomave: vështërsi në interaksionin social, (ndërveprim), vështërsi në komunikimin jo- verbal duke përfshi simptomat: modele të kufizuara ose të përsëritura të sjelljes, vështirësitë në ndarjen e emocioneve, vështirësitë në ndarjen e interesave, probleme në mbajtjen e kontaktit me sy ose leximin e gjuhës së trupit, vështirësitë në zhvillimin dhe mirëmbajtjen e marrëdhënieve, modelet e kufizuara ose të përsëritura të sjelljes ose aktiviteteve përfshijnë, lëvizje të përsëritura, respektimi i rutinave ose sjelljeve specifike, një rritje ose ulje e ndjeshmërisë ndaj informacionit ndijor nga mjedisi, të tilla si një reagim negativ ndaj një tingulli specifik, Interesa ose preokupime të fiksuara.
Qëllimi është theksimi i nevojës për të ndihmuar dhe përmirësuar cilësinë e jetës së fëmijëve dhe të rriturve te prekur nga autiᴢmi.
Gjithashtu është e rëndësishme ofrimi i shërbimeve psiko-sociale, rehabilituese, dhe trajtimi i tyre me qëllim të ndikimit pozitiv në gjendjen psikike, fizike, emocionale, dhe sociale.
Αngazhimi dhe stimulimi në të gjitha këto sfera pa dyshim se ndikon direkt në mirëqenien e fëmijës, në familje komunitet dhe shoqëri, në kuadër në nivelit arsimor për të cilën do të lehtësonte procesin e mësimnxënies.
Eksperienca ka treguar se trajtimi më i mirë i personave me autizëm është intervenimi dhe edukimi i hershëm dhe i specializuar, i cili synon përshtatjen e ambientit rrethues me nevojat e këtyre fëmijëve.
Të mësuarit e strukturuar tek këta fëmijë ka disa komponentë të rëndësishëm si:
Të organizojë dhe thjeshtëzojë mjedisin fizik që të jetë më i qëndrueshëm me mënyrat që autikët procesojnë informacionin sensor.
Të përpilojë plane dhe teknika të ndryshme me qëllim të arritjes së procesit në mësim-nxënie.
Të zhvillojë sistem pune individuale për funksionim të pavarur.
Të përdoren materiale të qarta vizuale dhe të mësoj të identifikojë dhe përdorë mjete vizuale me qëllim që ato të lehtësojnë përgjithësimin, të krijojë rutina pozitive dhe produktive tek fëmijët.
Andaj kujdesi, trajtimi i këtyre fëmijëve është shumë i rëndësishëm dhe i nevojshëm për të punuar dhe për të qenë pjesë në aktivitete të jetës së përditshme, duke respektuar të drejtat e tyre si brenda familjes po ashtu edhe në shoqëri duke mësuar për aftësitë e tyre të veçanta, në mënyrën e integrimit, socializimin dhe pavarësimin.

07/01/2026

Vetë-reflektimi një proces i të menduarit të vetëdijshëm mbi përjetimet tona të brendshme: mendimet, emocionet, sjelljet, motivet dhe vlerat.

Vëzhgimin e mendimeve: çfarë mendoj në situata të caktuara?
Ndërgjegjësimin emocional: çfarë ndjej dhe pse?
Analizën e sjelljes: si veproj dhe cilat janë pasojat?
Vlerësimin e vetes: pikat e forta, kufizimet, besimet personale
Kuptimin e motiveve: çfarë më shtyn të veproj kështu?.

30/12/2025

Shërbimet psikologjike kanë rëndësi të veçantë në investimin dhe ruajtjen e shëndetit mendor, në trajtimin e vështërsive emocionale, në parandalimin e problemeve mendore me qëllim të zhvillimit dhe promovimit të mirëqenies psikologjike.

28/12/2025

Ndryshimi fillon në momentin që dikush të dëgjon pa gjykim.
C. Rogers

28/12/2025

Oxytocina është hormoni që ndez sistemin e lidhjes mes nënës dhe fëmijës.
Vetëm një përqafim, një puthje ose mbajtja në krahë mjafton që truri i fëmijës të aktivizohet dhe të ndiejë siguri, mbrojtje dhe qetësi.

Ky hormon ul nivelin e stresit, zvogëlon ankthin dhe i mëson fëmijët si të krijojnë marrëdhënie të shëndetshme gjatë gjithë jetës.
Afërsia nuk është thjesht emocion — është një proces neurologjik që formon trurin, personalitetin dhe ndjeshmërinë.

Fëmijët rriten të qetë kur ndihen të dashur.
Dhe truri i tyre e njeh këtë gjuhë që në ditën e parë të jetës.

08/12/2025