17/09/2025
Ina cikin wata babbar matsala,
Sunana Maryam, na auri wani mutum mai kyakkyawa, muna son juna sosai. Shi lauya ne, ni kuma injiniya ce, amma har yanzu ban sami juna biyu ba.
Na manta ban gaya muku ba: Ni ce na ba shi shawara ya ware ɗaya daga cikin ɗakunan gida ya mai da shi ofishin lauya. Haka kuwa aka yi, sai ɗaki ɗaya ya koma ofishinsa.
Ina da ’yar uwa Ilham, budurwa ’yar shekara 24. Ta yi aure amma sun rabu da mijin ta, kuma mijina ne ya ɗauki alhakin tsayawa a kanta, ya taimake ta har ta samu haƙƙinta. Tun daga lokacin yake ɗaukar ta tamkar ƙanwarsa.
Ni kuma duk wani lokaci nakan shiga ofishin sa na gyara, na share, na kuma shirya masa fayilolin shari’o’insa.
Rannan na shiga kamar yadda nake yi kullum. Na kunna kwamfutarsa domin in dan yi sha’ani, sai na tarar da hotuna da bidiyoyi nasa tare da Ilham, suna rungumar juna, suna dariya, ita kuma tana sanye da riguna daban-daban masu jan hankali.
Na tsaya na kasa motsi, zuciyata ta yi sanyi, na shiga cikin firgici. Wannan shi ne mijina? Kuma wannan Ilham ɗin da na ɗauka ’yar uwata ce kamar ƙanwata?
Na fara jan gashina da kuka. Hankalina ya fita daga jikina. Na ce a raina: “Wannan ba zai wuce ba sai na tabbatar da hujja, domin mijina lauya ne, zai iya ɓoye gaskiya da wasa da shari’a. Sai na sami shaidar da ba zai iya musantawa ba.”
Na zauna ina tunani, sai wayarsa ta yi ƙara. Na ɗaga cikin rawar jiki. Ashe Ilham ce, tana tambayarsa ko yana lafiya, kuma tana cewa tana son zuwa ta zauna a wurina na kwanaki kamar yadda ta saba.
Na ce mata: “To, maraba Zo, zan yi miki abincin da k**e so.”
Na kashe wayar ina hawaye, zuciyata kamar ta fashe. Amma wani sauti ya ce mini: “Ki yi ƙarfin hali, ki tattara hujja.”
Bayan haka, mijina Ahmad ya kira ni. Na amsa cikin tsoro.
— Ya ce: “Ina ke, masoyiyata?”
— Na ce: “Na shiga gida yanzu. Kana ina?”
— Ya ce: “Ina ƙasa a gaban ƙofar gida. Kina buƙatar wani abu kafin in hau sama?”
— Na ce: “A’a.”
Na yi sauri na rufe kwamfutar, na yi kamar babu abin da ya faru.
