14/02/2026
Η Αυτοβελτίωση Είναι Φυλακή
Πόσα πρωινά ξύπνησα με αυτό το βάρος. Πέτρα στο στήθος. Όχι μεταφορικά—πέτρα. Κάτι που δεν με αφήνει να αναπνεύσω σωστά.
Πρέπει να πάω δουλειά. Πρέπει να αποδείξω. Πρέπει να τους δείξω ότι δεν είμαι άχρηστος, ότι κάτι μπορώ, ότι αξίζω.
Και φεύγω. Το σώμα μου βαρύ, τα πόδια μου σαν τσιμέντο. Στο γραφείο, κάθομαι. Το στομάχι μου σφιγμένο. Λέω «ναι» σε ό,τι μου ζητούν. Λέω «ναι» ακόμα και όταν ξέρω ότι δεν αντέχω. Γιατί αν πω «όχι», θα με δουν. Θα καταλάβουν ότι δεν είμαι αρκετός.
Μένω μέχρι αργά. Όλοι έχουν φύγει. Τα φώτα του γραφείου βουίζουν—αυτός ο ήχος που σε κάνει να θέλεις να φύγεις τρέχοντας. Αλλά δεν φεύγω. Έχω ακόμα να αποδείξω.
Γυρίζω σπίτι. Νύχτα. Κούραση που δεν φεύγει με ύπνο. Μια κούραση που έχει φυτέψει ρίζες μέσα στα κόκκαλά μου.
Και στις σχέσεις μου, το ίδιο.
Θυμάμαι βράδια που είχα καταπιεί τόσα πολλά «όχι» μέσα μου που ένιωθα σαν να πνίγομαι. Το λαιμό μου σφιχτό. Τα χέρια μου να τρέμουν. Αλλά χαμογελούσα. Έλεγα «ναι, όλα καλά». Γιατί αν έλεγα την αλήθεια—ότι πονάω, ότι δεν αντέχω, ότι θέλω κάτι διαφορετικό—ίσως έφευγε.
Και τότε θα μου επιβεβαιωνόταν αυτό που φοβόμουν από μικρός: ότι δεν αξίζω να με αγαπήσουν.
Οπότε άλλαζα. Τον τρόπο που μιλάω, που κινούμαι, που σκέφτομαι. Σκούπιζα τα ίχνη μου. Έγινα αυτό που νόμιζα ότι ήθελε. Μόνο που κάθε φορά που το έκανα, ένα κομμάτι μέσα μου πάγωνε.
Και μετά από χρόνια, το σώμα μου ήταν ένας πάγος. Μεγάλος, σκληρός, παγωμένος. Και εγώ κάτω από αυτόν, χαμένος, ανήμπορος να κινηθώ.
Γιατί ξέρεις τι είναι η αυτοβελτίωση;
Είναι η υπόσχεση ότι αν γίνεις αρκετά καλός, επιτέλους θα σταματήσει ο πόνος.
Αν διαβάσεις αρκετά βιβλία, αν κάνεις αρκετούς διαλογισμούς, αν ακολουθήσεις αρκετές τεχνικές, αν βρεις τον σωστό δάσκαλο—τότε, επιτέλους, θα φτάσεις εκεί.
Εκεί που δεν πονάς πια. Εκεί που είσαι ολόκληρος.
Και τρέχεις. Τρέχεις πίσω από κάθε υπόσχεση. Κάθε νέα μέθοδο. Κάθε βιβλίο που λέει «αυτή είναι η λύση».
Μόνο που η λύση είναι πάντα εκεί μπροστά. Ποτέ εδώ.
Είναι πάντα «όταν». Όταν θα γίνεις καλύτερος. Όταν θα θεραπευτείς. Όταν θα ξεπεράσεις το τραύμα σου.
Και έτσι, ξεχνάς να ζήσεις. Γιατί είσαι πάντα στο μέλλον, πάντα στην υπόσχεση, ποτέ στο τώρα.
Πέρασα χρόνια να κυνηγάω το «καλύτερο». Και ξέρεις πότε σταμάτησα;
Όχι όταν το βρήκα. Όταν κατάλαβα ότι δεν υπάρχει.
Δεν υπάρχει «καλύτερος εαυτός». Υπάρχει μόνο αυτό που είσαι.
Τώρα. Εδώ. Με όλα όσα νομίζεις ότι πρέπει να διορθώσεις.
Με τον πόνο σου. Με τον πάγο μέσα σου. Με τις πληγές που κουβαλάς.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο τρελό; Ότι όλη αυτή η κούρσα προς το «καλύτερο» ήταν η ίδια η φυλακή μου.
Γιατί όσο τρέχεις να γίνεις κάτι άλλο, αρνιέσαι αυτό που είσαι. Και αυτή η άρνηση—αυτό το «δεν είμαι αρκετός»—είναι ο πόνος. Είναι ο πάγος. Είναι το βάρος στο στήθος.
Η θεραπεία δεν έρχεται όταν διορθώσεις τον εαυτό σου.
Έρχεται όταν σταματήσεις να προσπαθείς.
Όταν πάρεις αυτό το κομμάτι μέσα σου αυτό που νομίζεις ότι είναι σπασμένο, ελλιπές, λάθος και το αγκαλιάσεις.
Όχι για να το θεραπεύσεις.
Όχι για να το αλλάξεις.
Απλά για να είναι εκεί. Όπως είναι.
Και τότε κάτι αλλάζει. Όχι εσύ. Αλλά η σχέση σου με τον εαυτό σου.
Σταματάς να είσαι ο εχθρός σου. Και γίνεσαι φίλος.
Δεν λείπει τίποτα από εσένα. Ποτέ δεν έλειψε.
Όλη αυτή η βιομηχανία - τα βιβλία, οι δάσκαλοι, οι τεχνικές - σου πουλάει ένα ψέμα: ότι κάτι λείπει.
Και το πιστεύεις. Γιατί από μικρός σου το έμαθαν. Ότι είσαι λάθος. Ότι πρέπει να γίνεις καλύτερος.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Το σώμα σου το ξέρει.
Η καρδιά σου το ξέρει.
Ότι είσαι ήδη ολόκληρος.
Όχι όταν θα διορθώσεις τον εαυτό σου. Όχι όταν θα θεραπευτείς.
Τώρα. Έτσι όπως είσαι.
Με τον πόνο σου, με τον φόβο σου, με όλα όσα σε κάνουν να νομίζεις ότι δεν είσαι αρκετός.
Αυτά δεν σε κάνουν λιγότερο. Σε κάνουν ανθρώπινο.
Και η ανθρωπιά δεν χρειάζεται βελτίωση.
Χρειάζεται αγκαλιά.
