Gabinet Psychoterapii Livingston Katarzyna Łukasik

02/03/2026

"Kiedy wchodzimy w relację, zwracamy się ku wnętrzu drugiego człowieka, ku samej jego istocie, która kryje się pod nabytymi uwarunkowaniami. Otwieramy się na drugiego człowieka, staramy się go dosięgnąć, a on stara się dosięgnąć nas. Chyba że życzymy sobie, by ten człowiek dopasował się do projektu, który dla niego stworzyliśmy, do naszych z góry przyjętych założeń. Takie podejście daleko nas nie zaprowadzi, bo jak uczy doświadczenie, inni ludzie pojawili się na tym świecie nie po to, żeby być chodzącymi dowodami na słuszność naszych teorii, a wręcz przeciwnie – żeby unaoczniać nam, że się mylimy. Wciąż próbujemy wcisnąć innych w ciasne ramy naszych przekonań, a to powoduje, że nigdy nie odkryjemy, kim naprawdę są; ich istoty nawet nie dostrzeżemy. Dopóki żywimy miłosne przywiązanie do wizji, jakie tworzymy, i do własnych poglądów na temat innych ludzi, nigdy nie będzie nam dane rozkoszować się niespodzianką, jaką jest prawdziwe spotkanie z drugim człowiekiem."

Jon Frederickson
Kłamstwa, którymi żyjemy

23/02/2026

"Czas depresji jest złym czasem, od którego chciałoby się uciec, ale nie ma gdzie; chory jest w nim zamknięty, przegnieciony przeszłością, teraźniejszością i bez perspektyw przyszłości. W czasie tym niewiele się dzieje; przeżycia monotonnie obracają się koło tych samych wątków: beznadziejności, poczucia winy, lęku przed katastrofą itp."(...)

(A. Kępiński)

10/02/2026

....

„Powtarzając własne bolesne doświadczenia, nie chcemy pozwolić odejść duchom dzieciństwa.
Bez końca domagamy się z krzykiem tego, co być już nie może.
Choćby nie wiadomo jak głośno wszyscy nam teraz klaskali, przeszłość nigdy już nie będzie klaskać nam jak wtedy.
Musimy wyzbyć się tej nadziei.
Musimy z niej zrezygnować.
Bo nie możemy przecież wejść do wehikułu czasu, stać się na powrót dzieckiem, którego już dawno nie ma, i dostać to, czego wtedy tak mocno – jakże mocno– pragnęliśmy.
Dni, kiedy mogliśmy to otrzymać, minęły, skończyły się, nie ma ich.
Mamy teraz potrzeby, które możemy zaspokoić na inne lepsze sposoby, takie, które wiążą się dla nas z nowym doświadczeniem.
Dopóki jednak nie wiemy, jak opłakać przeszłość, jak pożegnać ją z żalem i pozwolić jej odejść, jesteśmy skazani na to, by ją powtarzać.”( ...)

Judith Viorst „To, co musimy utracić”

Fot: Myriams-Fotos

Psychoterapia indywidualna

Konsultacje psychoterapeutyczne.

15/01/2026

"Jeżeli mamy złe mniemanie o sobie, wydaje się nam, że wszyscy nas krytykują, osądzają i potępiają. Jeśli się zaniedbujemy, mamy wrażenie, że nikomu na nas nie zależy. Jeśli robimy sobie krzywdę, wmawiamy sobie, że inni źle nas traktują. Tymczasem osoby, którym przypisujemy własne zachowania i cechy, mogą być dla nas niczym lustra. Jeśli odważymy się w nie spojrzeć, będziemy mogli dostrzec i nauczyć się akceptować te rzeczy, których w samych sobie widzieć nie chcemy."...

Jon Frederickson

"Kłamstwa, którymi żyjemy" (tłumacz. Maria Nowak)
Fot: Mat Brown

Psychoterapia indywidualna

Konsultacje psychoterapeutyczne.

22/09/2025

Moim niezbywalnym prawem jest szaleć z radości na widok łubinów, które zakwitły niedaleko mojego domu, rzucać się z piskiem na szyję dawno niewidzianej przyjaciółce, z żarliwością dyskutować o kolorach bluzek, wąchać trawę
po deszczu, wpadać w stan absolutnego zachwytu na widok pięknej filiżanki. Jeśli czyimś zdaniem ujmuje mi to powagi czy, tfu-tfu, nienawidzę tego słowa, profesjonalizmu, spoko. Cudzy żar może złościć tego, komu jest w życiu zimno. Cudza swoboda może drażnić tego, komu jest w życiu ciasno. Ale to nie zmieni zadania, jakie sama przed sobą stawiam.(..)

Natalia de Barbaro, "Czuła przewodniczka. Kobieca droga do siebie"

13/08/2025

"Psychoanaliza jako metoda badania i leczenia zakłada, że na kształtowanie się osobowości, poza czynnikami wrodzonymi i dziedzicznymi, mają wpływ relacje z rodzicami, a także ważne doświadczenia – narodzin, seksualności, miłości i nienawiści, utraty i śmierci – które przeżywamy od początku życia i które często są źródłem wewnętrznych konfliktów. Te doświadczenia oraz fantazje na ich temat tworzą wzorce, które pozostają nieświadome i określają relacje wobec siebie i innych ludzi w późniejszym życiu." (O. Kernberg)

31/07/2025

Osoby, które przeżyły traumę, często boją się czuć. Z tym, że teraz ich wrogiem są nie tyle dawni oprawcy (którzy, miejmy nadzieję, już im nie zagrażają), ile ich własne, fizyczne odczucia. Obawa przed owładnięciem przez nieprzyjemne wrażenia zmysłowe sprawia, że ciało zastyga, a umysł się zamyka. I choć trauma należy do przeszłości, mózg emocjonalny nadal wytwarza wrażenia, które czynią ofiarę przerażoną i bezradną. Nic dziwnego, że tak wielu spośród tych, którzy przeżyli traumatyczny epizod, nałogowo objada się albo upija, boi się uprawiać seks i unika wielu sytuacji społecznych: ich świat zmysłowy jest w dużym stopniu poza kontrolą.

Bessel van der Kolk - Strach ucieleśniony. Mózg, umysł i ciało w terapii traumy

03/07/2025

"Terapia to czas, w którym możesz powiedzieć wszystko bez cenzurowania swoich myśli. A eksplorując uczucia, które masz do terapeuty, możesz lepiej zrozumieć jak wyglądają twoje relacje."
(Glen O. Gabbard)

Zdjęcie: pixabay.com

03/06/2025

(..)„Uczucie gniewu i fantazje o morderczej zemście są normalną reakcją na seksualne wykorzystanie w dzieciństwie. Podobnie jak maltretowani dorośli, dzieci często są pełne wściekłości i czasami agresywne. Na ogół brakuje im werbalnych i społecznych umiejętności rozwiązywania konfliktów, a do każdego problemu podchodzą, oczekując gwałtownego ataku. Bardziej niż prawdopodobne trudności dziecka z regulowaniem złości pogłębiają się na skutek przekonania o wewnętrznym złu. Każde wrogie starcie przekonuje ofiarę, że rzeczywiście jest osobą pełną nienawiści. Jeśli, jak to zazwyczaj bywa, ma tendencję do kierowania złości daleko od jej niebezpiecznego źródła i wyładowywania jej niesprawiedliwie na tych, którzy jej nie prowokowali, samopotępienie staje się jeszcze surowsze.” (...)

Judith Lewis Herman
„Przemoc. Uraz psychiczny i powrót do równowagi.”

fot. Pexels.com

09/04/2025

W przeciwieństwie do "zwyczajnych" wspomnień (zarówno dobrych, jak i złych), które są dynamiczne i zmienne w czasie, traumatyczne wspomnienia są stałe i niezmienne. Są śladami (engramami) przytłaczających doświadczeń z przeszłości, głęboko wrytymi w umysł, ciało i psychikę cierpiącej osoby. Te bolesne, zamrożone ślady nie są podatne na zmianę, nie ulegają też wpływowi nowych informacji. Ta "stałość" nie pozwala nam stworzyć nowych strategii ani wydobyć nowych znaczeń. W naszym życiu nie ma miejsca na świeże, wiecznie zmienne "teraz" i spokojny przepływ. Tym sposobem przeszłość żyje w teraźniejszości, lub jak napisał Wiliam Faulkner w Requiem dla zakonnicy: "Przeszłość nigdy nie umiera. Nie jest nawet przeszłością." Przeciwnie, żyje jako zbiór przeróżnych lęków, fobii, objawów fizycznych i chorób.

Peter A. Levine
"Trauma i pamięć. Mózg i ciało w poszukiwaniu autentycznej przeszłości" (tłum. Maria Reimann)

fot. MarcNoel

09/04/2025

Smutek nie jest czymś, co można wydestylować i wyjąć z siebie. To integralna część człowieka. Jak się odetniesz od smutku, to się odetniesz od wszystkiego. Można na smutek wypić pół litra wódki, on na chwilę zniknie, ale razem z nim dostęp do innych emocji. A kiedy alkohol przestanie działać, wróci z jeszcze większą siłą. Tak działają wszelkiego rodzaju zagłuszacze czy inne triki stosowane z zewnątrz. Kiedy przestajesz je dostarczać, dalej zostajesz z tym co jest. Emocje są rzeczywiste, są po to, żeby je przeżywać. Nie da się ich pozbyć, zdystansować do nich. Trzeba je poznać i nauczyć się z nimi postępować w taki sposób, który będzie najlepszy dla danego człowieka.
Bartłomiej Dobroczyński w rozmowie z Agnieszką Jucewicz w „Czując. Rozmowy o emocjach”

fot. margarita_kochneva

19/01/2025

(...)
Strata i rozczarowanie są nieodłącznym elementem każdej relacji międzyludzkiej. Każdy z nas chce czegoś od swoich najbliższych.

Jednak oni mają tylko trzy możliwości: mogą od razu dać nam to, czego chcemy, odłożyć to na później lub nas rozczarować.

Nie mogą zawsze pragnąć tego samego co my.

A nawet, jeśli chcieliby spełnić nasze życzenia, mogą nie mieć takiej możliwości. Konflikt między pragnieniem a rzeczywistością jest wpisany w ludzką egzystencję. Unikamy tego konfliktu i bólu życia, stosując mechanizmy obronne, a to z kolei przynosi nam cierpienie. Zamiast stawić czoła rzeczywistości uciekamy od niej, niezdolni już do tego aby sobie z nią skutecznie poradzić.

Dzieje się tak, kiedy pragniemy czegoś, czego nie możemy dostać lub co w realnym świecie w ogóle nie istnieje.

Po skonfrontowaniu pragnień z rzeczywistością uświadamiamy sobie, że ludzie nie zawsze chcą tego, czego my chcemy, nie zawsze mogą nam to dać, a w ogóle nasza fantazja i świat wokół nas to dwie różne rzeczy.
(...)
Jon Fredrickson
"Współtworzenie zmiany".