Drilon Gashi Psikoedukim dhe Vetënjohje

Home
Kosovo
Pristina
Drilon Gashi Psikoedukim dhe Vetënjohje

Udhërrëfyes për qetësi dhe vetë-njohje. Student i psikoterapisë, në dialog me filozofinë shpirtërore dhe teologjinë.

Hapësirë psikoedukuese për vetë-kuptim dhe ekuilibër mes mendjes dhe trupit. 🌿 Unë jam Drilon Gashi, konsulent i certifikuar në Psikoterapi dhe këshillues shpirtëror, me një sfond të thellë në teologji, filozofi dhe psikologji transpersonale. Prej më shumë se një dekade, i kam ndihmuar njerëzit të gjejnë kuptim, qetësi dhe lidhje të re me vetveten – jo vetëm përmes mendjes, por edhe përmes trupit dhe zemrës. Punoj me individë që përballen me:

Ankth, stres, bllokime emocionale

Ngarkesa shpirtërore, çrregullime psikosomatike

Ndjenja faji, mungesë e kuptimit, humbje

Trauma familjare dhe vuajtje transgjeneracionale

Qasja ime ndërthur Psikoterapinë Pozitive, Psikoterapinë Trupore, dhe praktikat shpirtërore të thella, për të ofruar një proces transformues që respekton besimin dhe autenticitetin e çdo njeriu. Besoj se çdo shpirt ka një rrugë të vetën për të shëruar veten. Unë jam këtu për të ecur me ty në këtë rrugë.

23/02/2026

🌙 8 — El-Mu’min | Dhënësi i Sigurisë dhe Garantuesi i Besimit

“… Ai është Allahu — përveç të Cilit nuk ka zot tjetër — Ai që jep paqe dhe Ai që jep siguri.” (El-Hashr, 23)

El-Mu’min është Ai që jep siguri dhe vërteton të vërtetën.
Ai është burimi i besimit që qetëson zemrën dhe mbrojtja që largon frikën.

Çdo ndjenjë sigurie që përjeton njeriu — shëndeti, forca, aftësitë, mjetet e jetesës, madje edhe qetësia e brendshme — janë shfaqje të këtij Emri.
Sepse vetëm Ai që kontrollon ekzistencën mund të japë siguri reale brenda saj.

Ai jo vetëm largon frikën…
Ai mbjell besim.
Edhe sprovat bëhen shkëndija zgjimi, sepse përmes tyre zemra mëson kujt t’i mbështetet vërtet.

Njerëzit e rrugës thonë: kush e njeh këtë Emër, nuk sheh vetëm ngjarjet — por Burimin që i sjell ato.
Ai mëson të jetë besnik ndaj së vërtetës dhe të ruajë amanetin e dijes, duke vendosur çdo gjë në vendin e saj të drejtë.

✨ Hiseja e robit nga El-Mu’min:
— të kërkojë siguri në besim, jo vetëm rehati në jetë
— të jetë i besueshëm në fjalë dhe në vepra
— të bëhet burim sigurie për të tjerët, jo shkak frike apo dëmi

Kur zemra mbështetet tek El-Mu’min, siguria nuk vjen vetëm rreth njeriut — ajo lind brenda tij.
🌿 Dhe atëherë vetë jeta bëhet një hapësirë mbrojtjeje nën kujdesin e Allahut.
--------------
— Fragment nga “Dalā’il el-Khajrāt”, përkthyer dhe komentuar nga Drilon Gashi

22/02/2026

7-Es-Selām — Burimi i Paqes së Vërtetë

Allahu thotë: “Ai është Allahu — Mbret, i Shenjtë, Es-Selām…”
Dhe Ai na thërret drejt Dār es-Selām — Shtëpisë së Paqes.

Es-Selām nuk do të thotë vetëm paqe.
Do të thotë siguri, mbrojtje, shpëtim dhe paprekshmëri nga çdo mangësi.

Ai është paqja që nuk mund të tronditet.
Ai është qetësia që nuk mund të prishet.
Ai është siguria që nuk mund të humbet.

Çdo qetësi që ndjen zemra jote — është prej Tij.
Çdo siguri që përjeton shpirti — është prej Tij.
Dhe çdo paqe e vërtetë — kthehet tek Ai.

Mistikët thonë: paqja nuk është mungesë problemi…
është paprekshmëri e brendshme edhe kur problemet ekzistojnë.

Zemra nuk gjen paqe kur kontrollon gjithçka.
Zemra gjen paqe kur dorëzohet tek Es-Selām.

Ai që i afrohet këtij Emri:
pastron zemrën nga zilia, urrejtja dhe mashtrimi,
ruan gjuhën dhe dorën nga dëmtimi i të tjerëve,
dhe jeton me një qetësi që nuk varet nga rrethanat.

Profeti ﷺ tha: Muslim është ai prej të cilit njerëzit janë të sigurt nga gjuha dhe dora e tij.

Kjo është paqja e vërtetë.
Jo vetëm të jesh i qetë — por të bëhesh burim qetësie.

Kur të paditurit të flasin, thuaj “Selām”.
Jo vetëm me fjalë — por me gjendje.

Sepse paqja nuk fitohet…
paqja zbret kur zemra kthehet tek Es-Selām.

--------------
— Fragment nga “Dalā’il el-Khajrāt”, përkthyer dhe komentuar nga Drilon Gashi

21/02/2026

6— El-Quddūs | I Shenjti Absolut

“Gjithçka në qiej dhe në tokë e lavdëron Allahun — Mbretin, të Shenjtin.” (62:1)

El-Quddūs është Allahu absolutisht i pastër — i çliruar nga çdo mangësi, çdo kufizim dhe çdo përfytyrim që mendja njerëzore mund të krijojë.
Ai nuk është vetëm i pastër nga çdo e metë — Ai është burimi i çdo pastërtie.

Sadruddin Kunevi shpjegon se shenjtëria hyjnore shfaqet në dy mënyra:
— në Esencë: përtej çdo kufizimi dhe përkufizimi,
— në krijim: duke pastruar dhe shenjtëruar sipas urtësisë së Tij.

Si drita e diellit mbi xhama me ngjyra të ndryshme:
ngjyrat ndryshojnë — drita mbetet e pandryshuar.
Krijimi ndryshon — Allahu mbetet i pastër.

Çdo shenjtëri tjetër është e dhuruar, jo e pavarur.
Kohët, vendet dhe njerëzit bëhen “të shenjtë” vetëm sepse Allahu u jep afërsi me të Vërtetën e Tij.

Mesazhi për zemrën tonë

Sipas Ibn Arabit, kush e njeh El-Quddūs thirret të pastrojë veten:
— pastroje zemrën nga egoja,
— qëllimin nga përzierjet,
— jetën nga lidhjet që të largojnë nga Allahu.

Sepse toka dhe qielli nuk e përmbajnë Atë…
por zemra e pastruar mund të bëhet vend i pranisë së Tij.

El-Quddūs na mëson:
pastërtia e vërtetë nuk është vetëm në trup — por në zemër, në qëllim dhe në dashuri.

Kur zemra pastrohet… shenjtëria nuk është më ide — bëhet përvojë.

— Nga libri Dalail el Khajrat, përkthyer dhe komentuar nga Drilon Gashi

21/02/2026

🌙 5 — El-Melik - Sunduesi Absolut, Mbreti i gjithçkajes.

El-Melik është Allahu të cilit i përket çdo pushtet, çdo sundim dhe çdo zotërim — në qiell dhe në tokë, në të dukshmen dhe në të fshehtën.Ai nuk është mbret si mbretërit e kësaj bote, sepse sundimi i Tij nuk varet nga askush, ndërsa gjithçka tjetër varet prej Tij.

Ai është Ai, urdhri i të cilit realizohet sapo bashkohet me vullnetin e Tij.Asgjë nuk mund t’i rezistojë asaj që Ai dëshiron në mbretërinë e Tij.

Sufijtë thonë: Ai sundon zemrat e adhuruesve dhe i qetëson…dhe sundon zemrat e njohësve (arifëve) dhe i djeg me dashuri.

Tek El-Melik bashkohen dy botë:
— mulku: sundimi i dukshëm — veprat, ligjet, caktimet.
— melekuti: sundimi i fshehtë — qëllimet, nijetet, zemrat.

Në botën e dukshme (ez-Zahir) Ai sundon veprimin.
Në botën e fshehtë (el-Batin) Ai sundon kuptimin.

Mbretëria e vërtetë zbulohet plotësisht në Ditën e Gjykimit.Atëherë bëhet e qartë ajo që gjithmonë ka qenë reale:— bie çdo pushtet i rremë,— hesht çdo pretendim,— dhe mbetet vetëm Sundimi i Tij.

Sepse shpërblimi është realiteti i brendshëm i veprave —dhe vetëm Ai që sundon të fshehtën sundon vërtet gjykimin.

Në rrugën e tesavvufit, El-Melik na mëson: bindja e jashtme pa bindje të brendshme është bosh, bindja e brendshme pa vepër është e mangët.

Ai që e pranon sundimin e Allahut në zemër dhe në vepra — është besimtar i plotë. Ai që e pranon vetëm me gjuhë — bie në dyfytyrësi. Ai që e pranon në zemër por jo në vepra — mbetet i pabindur.

Prandaj Allahu i dha njeriut dy shikime:
— syrin për të parë sundimin në botë,
— dhe basiren për ta parë sundimin në zemër.

Hiseja e muridit nga ky Emër është dorëzimi i sundimit të vetes.
Ai nuk e sheh më veten si pronar të jetës së tij, por si amanet në duart e Mbretit të vërtetë.Ai e di:çdo frymëmarrje është leje,çdo mundësi është dhuratë,çdo kthim është tek Ai.
Kur robi heq dorë nga sundimi i vetes, El-Melik e çliron nga çdo robëri tjetër.
Sipas Ibn Arabiut, njeriu është mëkëmbës në tokë vetëm në masën që mbështetet në Mbretin e vërtetë.Ai nuk sundon në mënyrë të pavarur — ai sundon si i autorizuar.Varfëria ndaj Mbretit është kushti i çdo fuqie të vërtetë.

Ai që mbështetet tek Allahu, bëhet i mbështetur prej Tij.

— Nga libri Dalail el Khajrat, përkthyer dhe komentuar nga Drilon Gashi

20/02/2026

4-Er-Raḥīm - Mëshirëploti; Mëshirë që përjetohet nga besimtari

“Dhe Ai është ndaj besimtarëve gjithmonë Er-Raḥīm.” (El-Ahzab, 43)
Nëse Er-Raḥmān shpreh zotërimin gjithëpërfshirës dhe administrimin universal të ekzistencës, atëherë Er-Raḥīm shpreh mënyrën se si mëshira hyjnore zbret në mënyrë të posaçme, të përzgjedhur dhe të përkryer mbi krijesat — sidomos në drejtim të përmbushjes së tyre shpirtërore dhe përfundimit të tyre të lumtur.
Ky Emër lidhet me mëshirën që përmbush, plotëson, shëron dhe e çon qenien drejt qëllimit të saj përfundimtar.
Mëshirë e Tij është e vazhdueshme, intime dhe e pakushtëzuar. Jeta, fryma, bota – prova të një mëshire që nuk e kemi merituar.
Mëshira sipas Gazaliut këtu nuk është ndjenjë emocionale, por pasojë e pushtetit të Tij absolut: Ai mëshiron sepse është Zot, jo sepse është i dobët apo sentimental.
Mëshira e plotë është:
— të duash të mirën për atë që ka nevojë,
— të jesh i aftë ta japësh atë mirësi,
— dhe realisht ta përmbushësh nevojën e tij.
Ai që dëshiron të ndihmojë por nuk vepron — nuk është plotësisht mëshirues.
Ai që ndjen dhembshuri por nuk ka fuqi — është i mangët.
Ndërsa mëshira hyjnore është e përkryer, sepse Allahu:
— dëshiron të mirën,
— ka fuqi absolute,
— dhe e realizon atë.
Prandaj Er-Raḥīm është Ai që derdh mirësi reale mbi nevojtarët — jo si emocion, por si akt i përkryer i dhënies së qenies, udhëzimit dhe përmbushjes.
Në pyetjen se pse ekziston vuajtja nëse Allahu është Mëshirues, Gazaliu shpjegon se vuajtja nuk e mohon mëshirën hyjnore, por shpesh është pjesë e saj. Ai jep shembullin e prindit me fëmijën: nëna mund ta pengojë një ndërhyrje të dhimbshme nga dhembshuria, por babai i mençur e detyron, sepse e di se ajo sjell shërim. Dhimbja e vogël që çon në një të mirë më të madhe është mëshirë e vërtetë, jo mizori.
Në të njëjtën mënyrë, ajo që duket si e keqe në botë mund të jetë mjet për një të mirë më të lartë. Nuk ka të keqe që të mos përmbajë një të mirë, dhe po të hiqej ajo e keqe, shpesh do të humbiste e mira që fshihet brenda saj dhe do të lindte një e keqe më e madhe. Si prerja e një gjymtyre të sëmurë: në dukje është dëm, por në të vërtetë shpëton trupin.
Prandaj, e mira është ajo që synohet në vetvete, ndërsa e keqja lejohet vetëm si mjet për një të mirë më të madhe. Nëse njeriu nuk e sheh këtë të mirë, kjo vjen nga kufizimi i dijes së tij, jo nga mungesa e mëshirës hyjnore.
Për këtë arsye, nuk duhet dyshuar se Allahu është Më i Mëshirshmi dhe se mëshira e Tij i paraprin zemërimit të Tij. Shumë nga urtësitë e kësaj renditjeje mbeten përtej kuptimit të plotë njerëzor dhe zbulohen vetëm pjesërisht.
Ibn Arabi e thellon këtë kuptim edhe më tepër. Ai tregon se mëshira hyjnore vepron në një realitet ku bashkëjetojnë: sprova dhe mirëqenia, dhimbja dhe dobia, vështirësia dhe mirësia. Er-Raḥīm është i pranishëm në çdo të mirë që fsheh një provë,
dhe në çdo provë që fsheh një të mirë. Kjo mëshirë nuk është gjithmonë e dukshme si rehati — por si udhëzim drejt shpëtimit të përjetshëm.
Sadruddin Kunevi bën dallim të qartë:
— Er-Raḥmān jep ekzistencën dhe përsosmërinë e përgjithshme sipas urtësisë hyjnore.
— Er-Raḥīm jep përsosmërinë e brendshme shpirtërore që lidhet me afërsinë dhe përmbushjen përfundimtare.
Ai e quan këtë mëshirë: mëshirë e veçantë, e kushtëzuar nga përgjigjja e robit ndaj Zotit — përmes devotshmërisë, pendimit dhe pastrimit të brendshëm. Kjo është arsyeja pse në Kuran thuhet se ajo “shkruhet për ata që janë të devotshëm”. Pra, Er-Raḥīm është Emri i mëshirës që e çon qenien drejt përmbushjes së saj shpirtërore dhe drejt përfundimit të lumtur.
Hiseja e muridit nga Er-Raḥīm është të kërkojë mëshirën që e shndërron brendësinë e tij — jo vetëm që ia lehtëson jetën, por që e udhëzon, e pastron dhe e afron me Zotin.
Njeriu thirret ta pasqyrojë këtë mëshirë në marrëdhënie me të tjerët. Ndaj krijesave, ai mëshiron me urtësi: bën mirë aty ku kërkon e Vërteta dhe e kupton se mëshira e vërtetë është ajo që e çon tjetrin drejt së mirës së tij përfundimtare.

— Nga libri Dalail el Khajrat, përkthyer dhe komentuar nga Drilon Gashi

20/02/2026

3-Er-Raḥmān - I Plotfuqishmi Sovran, Mbikëqyrësi dhe Sunduesi Absolut

“Thuaj: thirrni Allahun ose thirrni Er-Raḥmānin — cilindo që thirrni, Atij i përkasin Emrat më të bukur.” (El-Isra, 17:110)
Emër hyjnor që shpreh fuqinë, zotërimin, sundimin dhe administrimin e gjithësisë në këtë botë dhe në botën tjetër.
Ai është Zoti që kontrollon, rregullon, gjykon dhe vepron pa u penguar nga asgjë, ndaj të gjitha krijesat janë nën autoritetin e Tij.
Shumë komentues klasikë e kanë lidhur fjalën “Raḥmān” me rrënjën e mëshirës. Por një vështrim më i thellë kuranor tregon se ky Emër përfshin një kuptim më të gjerë dhe më madhështor: sundim, fuqi, kontroll dhe menaxhim total të realitetit.
Kur’ani na e shfaq këtë kuptim në shumë vende:
Kur Merjemja kërkon mbrojtje, ajo thotë:
“Unë kërkoj mbrojtje te Er-Raḥmāni prej teje…” (Merjem, 18)
— njeriu kërkon mbrojtje te fuqia dhe autoriteti, jo te ndjenja e butë e mëshirës.
Kur Ibrahimi paralajmëron babanë e tij:
“Kam frikë se do të të prekë dënim nga Er-Raḥmāni…” (Merjem, 45)
— dënimi vjen nga Ai që ka pushtet, gjykim dhe sovranitet.
Kur përshkruhet krijimi i gjithësisë:
“I Gjalli që nuk vdes… Ai që krijoi qiejt dhe tokën… pastaj sundoi Arshin — Er-Raḥmāni.” (El-Furkan, 58-59)
Pra, Er-Raḥmān është: Krijuesi, Rregulluesi, Mbikëqyrësi, Gjykatësi, Sunduesi absolut.
Ai e di çdo gjë të fshehtë dhe të dukshme. Asgjë nuk i shpëton dijes së Tij.
Asgjë nuk e pengon vendimin e Tij.
Në këtë botë — Ai administron çdo gjë. Në botën tjetër — Ai gjykon çdo gjë.
“Zërat do të përulen para Er-Raḥmānit…” (Ta-Ha, 108)
“Të gjithë do të vijnë para Er-Raḥmānit si robër…” (Merjem, 93)
“Atë ditë askush nuk flet pa lejen e Er-Raḥmānit…” (En-Nebe, 37-38)
Ky është sovranitet absolut.
Prandaj, emri Allah tregon Hyjninë absolute, ndërsa Er-Raḥmān shfaq mënyrën se si ajo Hyjni sundon dhe administron gjithësinë.
Ai është Rabbi i botëve në veprim. Pikërisht për këtë arsye Kur’ani përmend:
“Robërit e Er-Raḥmānit janë ata që ecin në tokë me përulësi…” (El-Furkan, 63)
Sepse kur njeriu e njeh sovranitetin absolut të Allahut — ai bëhet i përulur.
Në Ditën e Gjykimit do të shpallet:
“Kujt i përket sundimi sot? Allahut, të Vetmit, Ngadhënjimtarit.” (Gafir, 16)
Ky është kulmi i kuptimit të Er-Raḥmān:
Sundim pa rival, Gjykim pa gabim, Mëshirë pa dobësi, Autoritet pa kufi.
Ai është Sovrani i kësaj bote dhe i botës tjetër.
Në Kur’an, emrat dhe cilësitë e Allahut nuk vijnë kurrë si sinonime të përsëritura, por secila shpreh një kuptim të veçantë (p.sh. el-Aziz el-Ḥakim, el-Ghafur er-Raḥīm, es-Semī‘ el-Besir). Nëse në Bismilah do të ishin dy fjalë me të njëjtin kuptim, kjo do të binte ndesh me saktësinë dhe përpikmërinë e stilit kuranor. Prandaj, “Er-Raḥmān” nuk është thjesht formë e theksuar e “mëshirës”, por një emër që shpreh një realitet më gjithëpërfshirës: sundimin, zotërimin dhe administrimin absolut të Allahut mbi gjithësinë.
Kjo është arsyeja pse të dy emrat qëndrojnë bashkë — jo si përsëritje, por si plotësim kuptimor.
Prandaj, kur zemra e përmend këtë Emër, ajo kujton: gjithçka është nën kontrollin e Tij, gjithçka është në dijen e Tij, gjithçka kthehet tek Ai.
Dhe për këtë — gjithçka i përkulet Atij.
-----
— Nga libri Dalail el Khajrat, përkthyer dhe komentuar nga Drilon Gashi

19/02/2026

🌙 Emri i dytë: HU (هُوَ)

“Hu është Allahu, nuk ka të adhuruar me të drejtë përveç Tij.”
(El-Bekare, 255)

Hu është përemri që tregon për Allahun — jo për një cilësi, jo për një veprim, por për Vetë Qenien Hyjnore, përtej çdo përshkrimi dhe çdo kufizimi. Nëse Emri Allah përmbledh të gjithë Emrat dhe Cilësitë, atëherë Hu tregon për Atë që është i pranishëm edhe kur fjala pushon dhe mendja hesht.

Prandaj, në traditën shpirtërore islame, Hu është konsideruar shenjë e Tevhidit të pastër — njësisë absolute të Qenies Hyjnore.

Në sufizëm, Hu nuk është vetëm fjalë — është thirrje e drejtpërdrejtë e zemrës drejt Allahut. Përmendet si dhikër për ta kthyer vëmendjen brenda, shpesh i lidhur me frymëmarrjen dhe rrahjen e zemrës — si kujtesë se prania e Allahut është më afër se vetë jeta jonë.

Imam Fakhruddin Razi shpjegon se gjuha ka dy mënyra të tregimit:
disa fjalë përshkruajnë çfarë është diçka,
ndërsa disa të tjera tregojnë vetëm se është — pa e përshkruar.

Hu i përket këtij aludimi të dytë.
Ai nuk përshkruan Allahun — vetëm tregon drejt Tij.

Prandaj është treguesi më i pastër i Njësisë Hyjnore, sepse nuk e kufizon Atë me asnjë cilësi apo formë mendore. Ai e çon zemrën drejt burimit të çdo cilësie — pa u ndalur te cilësitë.

Kur’ani thotë:
“Thuaj: Hu është Allahu, Një.”

Për disa mjaftojnë Emrat.
Për disa mjaftojnë Cilësitë.
Por për ata që janë afruar më shumë… mjafton vetëm tregimi i Qenies.

Sufistët thonë se udhëtimi shpirtëror është lëvizje nga forma drejt esencës, nga shumësi drejt Njësisë, nga egoja drejt pranisë — derisa të mos mbetet më as emër, as cilësi, as përfytyrim…

… mbetet vetëm Hu.

Prandaj, kur në dhikr mbetet vetëm “Hu”, fjala zvogëlohet — por tregimi bëhet më i pastër. Forma zhduket — ndërsa Prania mbetet.

Dhe kjo është rruga e tesavvufit:
jo shumë fjalë për Allahun, por zemër e kthyer drejt Tij.

Agjërim të pranuar 🤗

— Nga libri Dalail el Khajrat, përkthyer dhe komentuar nga Drilon Gashi

19/02/2026

Muaji i Ramazanit ka ardhur — muaj i kthimit, pastrimit dhe afërsisë me Zotin.
Uroj që ky muaj të jetë dritë për zemrat tona, qetësi për shpirtin dhe thellim i vetëdijes sonë për praninë e Zotit.

Nga sot, çdo ditë do të ndajmë së bashku nga një Emër të Allahut — në Syfyr dhe në Iftar — si udhëtim i brendshëm i njohjes dhe përjetimit.

🌙 Emri i parë: Allah

Emri Allah është Emri i posaçëm i së Vërtetës Hyjnore, në të cilin përfshihen të gjithë Emrat, Cilësitë dhe veprimet hyjnore. Çdo Emër tjetër është vetëm shpjegim, dritë apo pasqyrim i Tij.
Përmendja e këtij Emri zgjon zemrën, forcon lidhjen me Zotin dhe e çliron shpirtin nga robëria e dynjasë.

Ky Emër është aq i thellë sa mendja nuk e përfshin dot, dhe zemra — sa më shumë i afrohet — aq më shumë mbetet në habi dhe mahnitje. Të afërmit e Tij lëkunden mes drosë nga madhështia e Tij dhe shpresës nga mëshira e Tij. Pa mëshirë, njeriu do të shuhej nga frika. Pa shpresë, do të shkrihej nga malli.

Në rrugën e tesavvufit, ky Emër nuk shpjegohet — përjetohet. Ai kërkon zemër të zbrazët nga vetja.

Allahu është i fshehur në Esencë, i dukshëm në veprime, i pranishëm kudo dhe më afër njeriut se vetë vetja e tij. Gjithçka vjen prej Tij dhe gjithçka kthehet tek Ai. Ai është fillimi pa fillim dhe fundi pa fund.

Prandaj, të gjithë Emrat janë dritë… por “Allah” është Dielli.

Edhe vetë struktura e Emrit dëshmon për Të:
Allahu → lillah → lahu → Hu
Sa më pak shkronja, aq më e pastër tregesa për Të.
Në fund mbetet vetëm “Hu” — Ai — ku fjala zhduket dhe mbetet Prania.

Hiseja jonë nga ky Emër është të mos e kufizojmë Allahun në mendime, të mos e përfytyrojmë në forma, por të jetojmë me vetëdijen e pranisë së Tij — në gëzim e vështirësi, në frikë e shpresë, në heshtje e lutje.

Sepse ky Emër e mbledh zemrën, e shuan egon dhe e kthen robin në Burimin e tij.

Marrë nga libri im Dalail el Khajrat, me komente dhe shpjegime

10/02/2026

MUNGESA E NËNËS

Disa plagë të jetës rriten brenda nesh dhe më pas na e organizojnë gjithë jetën tonë, pa u dukur.

Mungesa e nënës nuk është gjithmonë mungesë fizike.
Shpesh ajo ka qenë aty — por pa mbajtje, pa qetësi dhe pa ngrohtësi.

Dhe atëherë, në mënyrë të pavetëdijshme, ndodh diçka e padukshme:
fëmija mëson se bota duhet ta mbajë.

Kështu fillon keqkuptimi i madh:
– presim që partneri të na qetësojë
– që dashuria të na shërojë
– që njerëzit të na japin atë që s’e patëm
– që jeta të sillet si nënë

Dhe kur kjo nuk ndodh… zhgënjehemi, lëndohemi, ndihemi të tradhtuar.

Por e vërteta është e vështirë për t’u pranuar:
👉 bota nuk është nënë
👉 partneri nuk është nënë
👉 dashuria nuk është terapi për fëmijërinë

Mungesa e nënës krijon uri, jo dëshirë.
Dhe uria zgjedh keq:
– gra që na mbajnë derisa lodhen
– gra që na refuzojnë dhe na zgjojnë plagën
– gra që duam t’i shpëtojmë
– ose gra që i idealizojmë si projekte shpirtërore

Kjo nuk është dashuri.
Është kërkim i një nëne të vonuar.

Shërimi nuk vjen duke fajësuar nënën.
As duke e idealizuar.
As duke u bërë i fortë me dhunë.

Shërimi fillon kur 👇:

Fillon ta mbash veten nga brenda.
Kur nuk ikën nga boshllëku.
Kur nuk kërkon rregullim emocional nga tjetri.
Kur mëson të qetësosh trupin, jo ta shpjegosh dhimbjen.
Kur thua: “Jam këtu. Nuk po ik.”

Aty lind nëna e brendshme.

Dhe vetëm atëherë ndodh paradoksi:
nuk ke më nevojë për dashuri për të mbijetuar —
dhe pikërisht atëherë je gati për dashuri të vërtetë.

Sepse:
dashuria e rritur nuk të mban.
Të takon.

🖤

22/01/2026

Jo djali i nanës. Jo djali i gruas. Po burri i vetes.
(Separim–Individuim?)

Separimi s’është me e lon nanën,
është me e marrë jetën në dorë.

Sepse problemi s’është dashuria për nanën.
Problemi është kur je ende fëmijë emocional, edhe pse je burrë biologjik.

Burri që s’është individuar:
– e do nanën, por s’guxon me i thënë “jo”
– e do gruan, por e përjeton si kërcënim
– konfliktin s’e sheh si dialog, po si luftë
– çdo kritikë ia zgjon një fëmijë të frikësuar brenda vetes

Dhe çka ndodh pastaj?

👉 Lufton gruan
👉 Mbron nënën edhe kur s’ka nevojë
👉 Humb partneritetin
👉 Vret erotikën
👉 Jeton me nerv, jo me qetësi

Burri i pjekur:
– e respekton nanën
– e zgjedh gruan si partnere
– vendimet i merr vetë
– përgjegjësinë s’ia delegon askujt

Sepse:
Burri që s’është individuar,
do të luftojë gruan për të mbrojtur fëmijën brenda vetes.

Ndërsa burri që e ka marrë jetën në dorë,
s’ka nevojë me luftu askënd.

15/01/2026

Kur Miraxhi kërkohet në vendin e gabuar

Ka njerëz që nuk po kërkojnë pushtet.
Po kërkojnë një fjalë që nuk iu tha kurrë.
Ka njerëz që nuk po vrapojnë pas arritjeve.
Po vrapojnë pas një shikimi që i kishte parë njëherë e mirë.
Shumë prej nesh u rritëm duke qenë:
"llafazanë"
“të hollë”,
“të padukshëm”,
“të tepërt”,
"budallenj"...
Dhe kur askush nuk na tha: je mjaft,
ne vendosëm t’ua tregojmë botës.
U bëmë të ditur.
Të fortë.
Të zotë.
Të suksesshëm...
Por brenda mbeti ai fëmijë që ende po pret.
Ky është miraxhi i rremë:
kur përpiqesh të ngjitesh lart,
pa zbritur më parë aty ku u lëndove.
Miraxhi i Profetit nuk ishte ikje nga toka.
Ishte kthim te burimi, te Shpirti.
Profeti ﷺ nuk u ngrit në qiellin shpirteror për t’i treguar askujt se ishte i fortë.
U ngrit sepse e kishte përmbushur tokën me durim.
Miraxhi i vërtetë nuk ndodh kur:
– fiton një post
– mposht dikë
– dëshmon vlerën tënde
Miraxhi ndodh kur:
– ndalon së provuari
– ulesh pranë vetes së vogël
– dhe i thua: nuk ke pasur faj
Ka njerëz që po "ngjiten shumë lart",
por po bien thellë brenda.
Ka njerëz që po luten shumë,
por po i ikin plagës.
Shpirtërorja bëhet arratisje
kur Zotin e kërkojmë për t’u fshehur nga dhimbja,
jo për ta shëruar atë.
Prandaj, mos e kërko Miraxhin në qiell,
nëse nuk ke zbritur ende te zemra jote.
Sepse Zoti nuk të pret atje ku po ikën,
por aty ku ke mbetur pezull prej vitesh.
✨ Miraxh të bekuar
✨ Miraxh të ndershëm
✨ Miraxh që shëron, jo që fsheh

11/01/2026

🖤 ANKTHI NUK IKËN KUR T'I MUNDOHESH TË IKËSH PREJ TIJ
Rritet.

Në fillim ecën pas teje.
Pastaj të ndjek.
Pastaj të mbulon.
Dhe ti mendon: “Po më merr frymën… do ta humbas veten.”

Por ka një çelës që rrallë dikush ta mëson:

👉 Ankthi, frika dhe hijet tona nuk qetësohen duke u luftuar.
👉 Nuk zvogëlohen duke u shtypur.
👉 Nuk largohen duke u injoruar.

Në momentin që ndalesh…
dhe e përqafon atë pjesë të frikësuar brenda vetes –
ankthi fillon të tkurret.

Jo sepse u zhduk.
Por sepse nuk është ma vetëm.

🔹 Ankthi nuk është armiku yt.
🔹 Është një pjesë e jotja që ka qenë shumë gjatë në alarm.
🔹 Dhe çdo pjesë që përqafohet, humb fuqinë për të të sunduar.

Qëllimi nuk është një jetë pa ankth.
Qëllimi është një ankth që nuk ta drejton jetën.

Ngadalë.
Me mirësi.
Me guximin për të mos ikur më nga hija jonë.

Address

Seanca Me Rezervim – Në Prishtinë Por Edhe Online
Pristina
10000

Telephone

+38345519197

Website

https://www.youtube.com/channel/UCkoyYGW67gjHjnyNgk5RcUw?view_as=subscriber, https://www.tiktok.com/@drilongashi87?lang=

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Drilon Gashi Psikoedukim dhe Vetënjohje posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Want your practice to be the top-listed Clinic in Pristina?

Drilon Gashi Psikoedukim dhe Vetënjohje

23/02/2026

22/02/2026

21/02/2026

21/02/2026

20/02/2026

20/02/2026

19/02/2026

19/02/2026

10/02/2026

22/01/2026

15/01/2026

11/01/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category